Συντάξεις βάσει εισοδήματος προτείνει το ΔΝΤ

Χορήγηση συντάξεων βάσει εισοδήματος, κατά το πρότυπο της Αυστραλίας, πρότεινε η ομάδα των ξένων συμβούλων της τεχνικής βοήθειας για την αναμόρφωση του ασφαλιστικού συστήματος στη συνάντηση που είχε με υψηλόβαθμα στελέχη του υπουργείου Εργασίας, σύμφωνα με την «Καθημερινή».
Όπως αναφέρει η εφημερίδα, στη συνάντηση που είχε χθες η ομάδα των συμβούλων της τεχνικής βοήθειας σε συνάντηση με υψηλόβαθμα στελέχη του υπουργείου Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Πρόνοιας, ήγειρε θέμα νέας αναμόρφωσης του συνταξιοδοτικού, φωτογραφίζοντας το σύστημα της Αυστραλίας. Η ομάδα των συμβούλων του ΔΝΤ και της Ε.Ε., αποτελούμενη από τους Τόμας Στόρι, Τζον Κρότι, Πάτρικ Ντε Μετς, συνεπικουρούμενοι από τους εκπροσώπους της τεχνικής βοήθειας της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και της ομάδας κρούσης του Χ. Ράιχενμπαχ, υπέδειξαν ως πλέον ενδεδειγμένη λύση για το πρόβλημα του ασφαλιστικού στην Ελλάδα τη χορήγηση «συντάξεων βάσει εισοδήματος». Η πρόταση αυτή, μετά και τις επαφές που είχαν στα μεγάλα Ταμεία αντικρούστηκε από την πλευρά του υπουργείου, ενώ η συζήτηση που ακολούθησε έγινε σε αρκετά έντονο ύφος.
Υπενθυμίζεται ότι το σύστημα στην Αυστραλία προβλέπει συντάξεις ανάλογα με το συνολικότερο εισόδημα που έχει από άλλες πηγές ο ασφαλισμένος συμπεριλαμβανομένης και της αποτίμησης της ακίνητης περιουσίας του. Το ποσό της σύνταξης εξαρτάται όχι μόνο από την ηλικία, τα έτη ασφάλισης ή την οικογενειακή κατάσταση του δικαιούχου αλλά και από τη γενικότερη εισοδηματική και περιουσιακή του κατάσταση.
Για κάθε μία κατηγορία συνταξιούχων (άγαμος, σε συμβίωση, διαζευγμένος με αναπηρία) είτε πρόκειται για πλήρη σύνταξη, είτε για μερική συνταξιοδότηση προβλέπονται διαφορετικά πλαφόν συνολικού εισοδήματος, πάνω από το οποίο επέρχεται μείωση σύνταξης. Επί παραδείγματι, για τον άγαμο πλήρους σύνταξης με ιδιοκατοίκηση το περιουσιακό όριο, πάνω από το οποίο αρχίζει μείωση της σύνταξης, ορίζεται το ποσό των 132.350 ευρώ. Για κάθε 672 ευρώ πάνω από το συγκεκριμένο πλαφόν, η σύνταξη μειώνεται κατά περίπου 1 ευρώ (1,50 δολάριο Αυστραλίας) κάθε δεκαπενθήμερο.
Βεβαίως, η συζήτηση στο υπουργείο Εργασίας ούτε τόσο αναλυτική ήταν, ούτε παρέπεμπε ευθέως σε μοντέλο Αυστραλίας το οποίο γνωρίζει πολύ καλά ο επικεφαλής της ομάδας συμβούλων του ΔΝΤ και της Ε.Ε. στην Ελλάδα. Υπενθυμίζεται ότι ο κ. Στόρι ο οποίος έθεσε το ζήτημα «συντάξεις βάσει εισοδήματος» είχε διατελέσει εκτελεστικός γενικός διευθυντής στο Κέντρο Ανάλυσης και Αναφορών των Συναλλαγών στην Αυστραλία.
H συνάντηση στο υπουργείο Εργασίας έγινε στο πλαίσιο των προγραμματισμένων επαφών που πραγματοποιούν οι τεχνικοί σύμβουλοι -οι οποίοι εισηγήθηκαν το νέο σύστημα αναμόρφωση εισφορών της κοινωνικής ασφάλισης με διοικητές Ταμείων, υπηρεσιακούς παράγοντες, στελέχη του υπουργείου αλλά και με τον υπουργό Εργασίας Γ. Βρούτση.
Ο γενικός γραμματέας Ασφαλίσεων κ. Παν. Κοκκόρης ανταπαντώντας στις προτάσεις των συμβούλων για συντάξεις με βάση τα εισοδήματα υποστήριξε ότι παρόμοιες αλλαγές μπορούν να συζητηθούν μόνο στις εποχές των παχιών αγελάδων κι όχι σε συνθήκες υψηλής ανεργίας και πολυετούς ύφεσης. Συμφώνησε ότι πρέπει να προχωρήσουν οι δομικές αλλαγές στα Ταμεία ώστε να υπάρξει πλήρης ηλεκτρονική διασύνδεση με τους μηχανισμούς δημόσιων εσόδων αλλά αντέκρουσε τη λήψη νέων διοικητικών μέτρων και ποινών για ασφαλισμένους και εργοδότες που δεν μπορούν να ενταχθούν στη ρύθμιση των 48 δόσεων. «Ας δώσουμε τη δυνατότητα στους 370.000 οφειλέτες (σε σύνολο 880.000 ασφαλισμένων του ΟΑΕΕ) που είναι εκτός συστήματος γιατί έχουν κλείσει οι επιχειρήσεις τους ή έχουν χρεοκοπήσει να μπουν σε ένα καλύτερο σύστημα και να αποπληρώσουν τις τρέχουσες οφειλές και στη συνέχεια εάν δεν το πράξουν ας επιβάλλουμε τότε αυστηρότερα μέτρα» επισήμανε στο κλιμάκιο των συμβούλων ο κ. Κοκκόρης.

http://www.euro2day.gr/news/economy/article/1159259/syntaxeis-vasei-eisodhmatos-proteinei-to-dnt-gia.html

ΙΟΒΕ: μακριά από το "σημείο καμπής"

Την εκτίμηση ότι η ελληνική οικονομία δεν έχει βρεθεί ακόμα στο «σημείο καμπής»
εξέφρασε χθες, κατά τη διάρκεια της παρουσίασης της 3ης τριμηνιαίας έκθεσης του Ιδρύματος Οικονομικών και Βιομηχανικών Ερευνών (ΙΟΒΕ). o κ. Νίκος Βέττας.
Ο νέος γενικός διευθυντής του ΙΟΒΕ ανέφερε πως για να συμβεί αυτό πρέπει να γίνουν επενδύσεις σε νέους κλάδους της οικονομίας, να υποκατασταθούν οι εισαγωγές, να αυξηθούν σημαντικά οι εξαγωγές, να αναδιατυπωθεί η σχέση δημόσιου - ιδιωτικού τομέα, να αναδιοργανωθεί η δημοσιονομική πολιτική και να χρηματοδοτηθούν με κοινοτικά κονδύλια μεγάλα μεταρρυθμιστικά έργα. 
Κάτι τέτοιο, όπως έγινε σαφές από την εκτενή παρουσίαση της έκθεσης του ΙΟΒΕ η οποία βασίζεται σε όλα τα τελευταία στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ, αλλά και σε πανθομολογούμενα εμπειρικά στοιχεία, δεν έχει ακόμα πραγματοποιηθεί.
1. Οι επενδύσεις εξακολουθούν να μειώνονται, αν και με πιο ήπιο ρυθμό σε σχέση με πέρσι. Η εκδήλωση ξένου ενδιαφέροντος για ιδιωτικές επενδύσεις είναι ακόμα σε «προγραμματικό» επίπεδο, όπως επισήμανε ο διευθυντής ερευνών του ΙΟΒΕ, κ. Άγγελος Τσακανίκας.
2. Οι εξαγωγές αυξάνονται, αλλά όχι τόσο έντονα όσο πέρσι. Δεν βοηθά ούτε η χαμηλή ζήτηση από το εξωτερικό, ούτε το υψηλό ενεργειακό κόστος και το υψηλό κόστος δανεισμού, τόνισε ο πρόεδρος του ΙΟΒΕ, κ. Οδυσσέας Κυριακόπουλος.
3. Καμία υποκατάσταση των εισαγωγών (που δεν γίνονται πια λόγω της ύφεσης στην Ελλάδα) δεν έχει γίνει από την ντόπια βιομηχανία, έκανε σαφές ο κ. Βέττας.  Ο μηδενισμός του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών οφείλεται σχεδόν αποκλειστικά στη δραματική μείωση των εισαγωγών και όχι σε κάποια αξιοσημείωτη αύξηση των εξαγωγών, παρά τη σημαντική πτώση του εργατικού κόστους, όπως συνέβη πχ με άλλες χώρες - μέλη της Ε.Ε. οι οποίες βρίσκονται σε κρίση (πχ Ισπανία) ή ακόμα και έχουν ενταχθεί στον ευρωπαϊκό μηχανισμό στήριξης (πχ Πορτογαλία). Τι σημαίνει αυτό; «Μια πρώτη αύξηση της κατανάλωσης», η οποία θα μπορούσε να έλθει μαζί με μια μελλοντική αύξηση του ΑΕΠ «θα μπορούσε να εκτρέψει και πάλι το ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών» σε αρνητικά πρόσημα, επισήμανε ο κ. Βέττας. Από την άλλη μεριά, ο τουρισμός δεν μπορεί να οικοδομήσει μια διαδικασία ανάπτυξης, υποστήριξε γλαφυρά ο γενικός διευθυντής του ΙΟΒΕ.
4. Μένει επίσης να επαναδιατυπωθεί η σχέση ιδιωτικού και δημόσιου τομέα, κάτι που δεν έχει γίνει παρά τη λιτότητα και την συρρίκνωση που έχουν υποστεί και οι δυο τους. «Το ζήτημα δεν είναι να βγει από την κρίση η ελληνική οικονομία απλά …μικρότερη», όπως δηλαδή συμβαίνει έως τώρα, τόνισε ο κ. Βέττας.
5. Ο γενικός διευθυντής του ΙΟΒΕ τόνισε εξάλλου πως δεν αρκεί να αυξηθούν τα έσοδα και να μειωθούν οι δημόσιες δαπάνες, αλλά θα πρέπει να δούμε «τι έσοδα» πρέπει να συλλέγει ο φοροεισπρακτικός μηχανισμός και «τι έξοδα» πρέπει να κάνει το κράτος, χωρίς απαραίτητα η φορολόγηση ορισμένων δραστηριοτήτων ή η περικοπή δαπανών προς κάποιες
άλλες να φέρνει περισσότερη ύφεση.
6. Κλείνοντας ο κ. Βέττας τόνισε πως το «κούρεμα» του χρέους θα μπορούσε να γίνει και με άλλους έμμεσους τρόπους πέρα από εκείνους που συζητούνται σε επίπεδο κορυφής αυτής την περίοδο. Ένας από αυτούς θα ήταν η χρηματοδότηση με κοινοτικά κονδύλια διαφόρων «μεταρρυθμιστικών έργων», όπως πχ η μηχανοργάνωση του δημοσίου.
«Φιλοδοξία μας δεν πρέπει να είναι η σταθεροποίηση της οικονομίας στο σημερινό χαμηλό επίπεδο, αλλά να φύγουμε προς τα εμπρός με καινοτομία και επενδύσεις».
Αυτό όμως δεν είναι κάτι εύκολο μετά από έξι χρόνια ύφεσης. Και αυτό γιατί «υπάρχει μια ασυμμετρία μεταξύ της καταστροφής μιας επιχείρησης και της δημιουργία μιας άλλης», ειδικά καθώς «δεν έχει καεί πλέον μόνο το λίπος της οικονομίας αλλά καίγεται πλέον ο ίδιος παραγωγικός ιστός της».
Εξάλλου, ο κ. Βέττας δήλωσε πως καμία οικονομική λογική δεν μπορεί να αποκλείσει άλλο ένα χρόνο ύφεση, δηλαδή τον έβδομο κατά σειρά, απαντώντας σε όλους εκείνους οι οποίοι διατείνονται πως η ελληνική οικονομία έχει φτάσει στον «πάτο», χωρίς όμως να εξηγούν το γιατί...

http://www.capital.gr/news.asp?id=1889314

Πώς θα είναι η Ευρωζώνη ύστερα από 10 χρόνια

Τέσσερις κορυφαίοι οικονομολόγοι προβλέπουν το μέλλον και το ΔΝΤ προτείνει δημοσιονομική ενοποίηση

Των Λεωνιδα Στεργιου και Κωνσταντινου Καρκαγιαννη

Η Ευρωζώνη το 2020 δεν θα μοιάζει σε τίποτα με αυτό που γνωρίζουμε σήμερα. Στην καλύτερη περίπτωση θα είναι πιο μικρή και αντιμέτωπη με σοβαρά δημογραφικά προβλήματα, ενώ στη χειρότερη θα βρίσκεται αντιμέτωπη με αλλεπάλληλες κρίσεις χρέους, πτωχεύσεις που θα την οδηγήσουν σε διάλυση. Αυτό είναι το κεντρικό συμπέρασμα τεσσάρων κορυφαίων οικονομολόγων που πήραν μέρος σε συζήτηση στρογγυλής τραπέζης του think tank Centre for EuropeaReform σχετικά με το μέλλον της Ευρώπης μέχρι το 2020.

Ο Πολ ντε Χράουβε, καθηγητής οικονομικών στο LondoSchool of Economics πιστεύει πως το πρόβλημα ξεκινάει από την αλόγιστη παροχή δανείων προς τις ελλειμματικές χώρες του Νότου πριν από το ξέσπασμα της κρίσης το 2009. Σήμερα, το πρόβλημα διατηρείται εξαιτίας της επιμονής των πιστωτριών χωρών του Βορρά να λάβουν στο ακέραιο τα χρήματα που έχουν δανείσει σε Ελλάδα, Πορτογαλία, Ισπανία, Ιταλία και Ιρλανδία.

Ο γνωστός οικονομολόγος Τζορτζ Μάγκνους επισημαίνει ότι η Ευρωζώνη οδηγείται σε αδιέξοδο, καθώς η Γερμανία προσπαθεί να επιβάλει ένα οικονομικό μοντέλο το οποίο προς το παρόν λειτουργεί αποτελεσματικά μόνο για τη δική της οικονομία. Η πιο ριζοσπαστική πρόταση-πρόβλεψη προέρχεται από τον Γερμανό οικονομολόγο και σύμβουλο της Deutsche Bank Τόμας Μάιερ: Ευρωζώνη δύο ταχυτήτων με την κυκλοφορία δύο ευρώ είναι αναπόφευκτη εξέλιξη. Επανίδρυση σε σωστές βάσεις προτείνει ο οικονομολόγος Χόλγκερ Σμέντινγκ από το think tank του Berenberg στο Λονδίνο. Πιστεύει ότι η Ευρωζώνη και το ευρώ ξεκίνησαν σε λάθος βάση από την αρχή. Απαιτούνται ριζικές αναδιαρθρώσεις σε όλους τους τομείς -από το δημογραφικό μέχρι το ευρωσύστημα- προκειμένου να διασωθεί η Ευρωζώνη. Αν γίνει κάτι τέτοιο, τότε το μέλλον της θα εξασφαλιστεί από τους σημερινούς κινδύνους: τη Γαλλία και τη Βρετανία.

Βόρειοι και Νότιοι

Σύμφωνα με τον Ντε Χράουβε, το Βερολίνο και οι υπόλοιπες πιστώτριες χώρες επέβαλαν, με την υποστήριξη της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, πολιτική λιτότητας στις χώρες του Νότου. Στόχος της πολιτικής λιτότητας είναι η επίτευξη μεγάλων πρωτογενών πλεονασμάτων από τα οποία θα αποπληρωθούν τα εξωτερικά χρέη. Ομως, τα χρέη αυτά είναι τόσο μεγάλα που απαιτούνται δεκαετίες για να αποπληρωθούν. Για παράδειγμα, η Ελλάδα θα χρειαστεί 30% αν πετύχει πλεόνασμα στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών 3% του ΑΕΠ και 22 χρόνια με πλεόνασμα 4%. Ποια οικονομία και πολιτικό σύστημα μπορεί να αντέξει τρεις δεκαετίες με λιτότητα, ύφεση, ανεργία και ένα περιβάλλον που δυνητικά αυξάνει το χρέος; Ο ίδιος δεν μπορεί να προβλέψει πότε θα χρεοκοπήσουν χώρες του Νότου όπως η Ελλάδα ή η Πορτογαλία. Ομως, πιστεύει ότι αν είναι να πτωχεύσουν, θα πρέπει να γίνει το γρηγορότερο δυνατό καθώς θα βγουν από τον φαύλο κύκλο της λιτότητας και οι πιστωτές θα αναγκαστούν να διαγράψουν μέρος των χρεών.

Ο Μάγκνους πιστεύει ότι το πρόβλημα ξεκινά από την ανεπάρκεια της Ευρωζώνης να βρει λύση στο δημογραφικό (γήρανση πληθυσμού), στην ανταγωνιστικότητα, την παραγωγικότητα και στη χρηματοδότηση της οικονομίας. Παραθέτει μεγέθη που δείχνουν ότι οι νέοι στην Ευρωζώνη θα έχουν μειωθεί κατά 1,5% μέχρι το 2020, ενώ θα περάσει στην τρίτη θέση, πίσω από την Κίνα, στην έρευνα και την ανάπτυξη μέχρι το 2030-35. Επίσης, οι μη πτυχιούχοι θα είναι πέντε φορές περισσότεροι από ό,τι στις ΗΠΑ. Ενα τέτοιο μοντέλο είναι καταδικασμένο, ισχυρίζεται ο Μάγκνους. Και το μοντέλο της Γερμανίας να εξάγει μόνο στις αναδυόμενες επίσης δεν έχει μέλλον ούτε ταιριάζει σε όλες τις οικονομίας. Για πολλούς λόγους, ένας εκ των οποίων είναι ότι δεν μπορεί όλες οι οικονομίες να είναι πλεονασματικές. Ο Μάγκνους προτείνει πολιτικές για ενίσχυση της εσωτερικής ζήτησης και ανάσχεση της ύφεσης, σε συνδυασμό με την τραπεζική ενοποίηση, αλλά με τρόπο που να απαιτηθούν λιγότερες ανάγκες για την ανακεφαλαιοποίηση και να ενισχυθεί η εμπιστοσύνη των αγορών.

Δύο νομίσματα

Ο Μάγιερ πιστεύει ότι η κυκλοφορία δύο ευρώ (ένα για την Κεντρική και Βόρεια Ευρώπη και ένα για τον Νότο) είναι αναπόφευκτη. Η πιστωτική κρίση του 2008 αντικατέστησε τον τραπεζικό δανεισμό από τον κρατικό, με αποτέλεσμα να εκτιναχθούν ελλείμματα και χρέη, απειλώντας το «οικοδόμημα» του ευρώ που στηρίζεται στη Συνθήκη του Μάαστριχτ. Επομένως, ο Νότος θα πρέπει να υιοθετήσει ένα δικό του νόμισμα και μία νομισματική πολιτική που θα διευκολύνει τη δημοσιονομική. Ετσι θα αποκατασταθεί η ανταγωνιστικότητα του Νότου και θα αμβλυνθούν οι ανισορροπίες με τον Βορρά.

Ανατρεπτικό σενάριο

Σήμερα η Ευρωζώνη είναι χωρισμένη σε δύο ομάδες: πιστωτές και δανειολήπτες. Οι πρώτοι από τη θέση του τιμωρού πιέζουν τους Νότιους για μεταρρυθμίσεις. Το αποτέλεσμα είναι οι Νότιοι να προηγούνται σε μεταρρυθμίσεις. Η μόνη που μένει πίσω είναι η Γαλλία και στη συνέχεια η Γερμανία, διότι βρίσκεται στη θέση του τιμωρού. Αν η Γαλλία προωθήσει σοβαρές μεταρρυθμίσεις χωρίς ιδιαίτερη βιασύνη, τότε μαζί με τη Βρετανία το 2020 θα έχουν εκτοπίσει τη Γερμανία από την πρώτη θέση στην τρίτη μεταξύ των χωρών της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Ολα αυτά υπό την προϋπόθεση ότι η Βρετανία θα παραμείνει στην Ε.Ε. μετά το 2017.

Ανταγωνιστικότητα

Η διαφορά ανταγωνιστικότητας και δομής των οικονομιών μεταξύ Νότου και Βορρά στην Ευρωζώνη φαίνεται στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών. Η Ελλάδα έχει περιορίσει σημαντικά το έλλειμμα εξαιτίας της δημοσιονομικής προσαρμογής (προκάλεσε κατακόρυφη μείωση της εγχώριας ζήτησης και, κατά συνέπεια μείωση των εισαγωγών) και όχι λόγω αντίστοιχης αύξησης της ανταγωνιστικότητας. Επίσης, στη συρρίκνωση του ελλείμματος συνέβαλε και η αύξηση του τουρισμού.

Οι παρενέργειες

Η πιστωτική κρίση αντικατέστησε την τραπεζική χρηματοδότηση με την κρατική. Τα ελλείμματα εκτινάχθηκαν και με τη σειρά του το δημόσιο χρέος των κρατών-μελών της Ευρωζώνης. Οι υπερχρεωμένες οικονομίες του Νότου αναδείχθηκαν οι αδύναμοι κρίκοι. Ισπανία και Πορτογαλία προσέφυγαν σε πακέτα διάσωσης τα οποία, ωστόσο, αύξησαν περισσότερο το δημόσιο χρέος, προκαλώντας έναν φαύλο κύκλο λιτότητας, ύφεσης και βιωσιμότητας του χρέους.

Κόστος εργασίας

Τα μέτρα λιτότητας για τη δημοσιονομική προσαρμογή μέσω της «εσωτερικής υποτίμησης» προκάλεσαν κατακόρυφη πτώση του εργατικού κόστους στις χώρες που προσέφυγαν στους μηχανισμούς στήριξης. Αυτό όμως δεν ήταν αρκετό να αντισταθμίσει τις απώλειες θέσεων εργασίας που προκάλεσε η ανεργία λόγω της ύφεσης. Η μελέτη του CER καταλήγει στο συμπέρασμα ότι οι χώρες που δέχθηκαν βοήθεια πραγματοποίησαν τις μεγαλύτερες μεταρρυθμίσεις.

Αντίθετη πορεία

Την περίοδο που o αδύναμος Νότος πραγματοποιούσε μεγάλη προσαρμογή του εργατικού κόστους (εσωτερική υποτίμηση), οι οικονομίες του Βορρά ακολουθούσαν αντίθετη πορεία, παρουσιάζοντας αύξηση του μισθολογικού κόστους. Για παράδειγμα, το κόστος εργασίας ανά μονάδα παραγόμενου προϊόντος στην Ελλάδα από το 2009 έως το 2012 μειώθηκε κατά περίπου 8%. Την ίδια χρονική περίοδο το μισθολογικό κόστος στη Γερμανία αυξήθηκε κατά περίπου 2%.

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_economyagor_2_29/09/2013_535076

Ωρα για τη δημιουργία ενός κεντρικού προϋπολογισμού

Οι χώρες της Ευρωζώνης θα πρέπει να είναι έτοιμες να παραχωρήσουν κυριαρχικά δικαιώματα επί της σύνταξης του προϋπολογισμού, να καταβάλουν χρήματα για να φτιάξουν μηχανισμούς ασφάλισης και να προχωρήσουν στην έκδοση ευρωομολόγων, σύμφωνα με την άποψη οικονομολόγων του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου.

Προκειμένου να αποφύγουν την επανεμφάνιση κρίσεων, τα κράτη-μέλη της Ευρωζώνης θα πρέπει να ενισχύσουν τους κανόνες δημοσιονομικής πειθαρχίας και να δημιουργήσουν Ταμεία μέσω των οποίων θα μεταφέρονται πόροι από χώρα σε χώρα προτού χτυπήσει η κρίση, σύμφωνα με μελέτη οικονομολόγων του ΔΝΤ. «Αν και το πρώτο βήμα για την αντιμετώπιση των δημοσιονομικών προβλημάτων των κρατών-μελών θα πρέπει να είναι ο σχηματισμός μεγαλύτερων εθνικών αποθεματικών, η ένταση των κρίσεων καθώς και η δυνατότητα να προκαλέσουν «πάγωμα» των αγορών σημαίνει ότι πρέπει να υπάρξει ένας μηχανισμός ασφάλισης για ολόκληρη την Ευρωζώνη. Η δημοσιονομική ενοποίηση δεν μπορεί να είναι αυτός ο μηχανισμός», αναφέρεται στη μελέτη. Το έργο που επείγει περισσότερο, σύμφωνα με το ΔΝΤ, είναι η δημιουργία ενός ταμείου διάσωσης των τραπεζών, θέμα το οποίο, μαζί με το ζήτημα ποιος θ’ αποφασίζει και θα πληρώνει για την εκκαθάριση προβληματικών τραπεζών, έχει προκαλέσει σοβαρές τριβές μεταξύ των κρατών-μελών και μεταξύ των θεσμικών οργάνων της Ε.Ε. Προκειμένου να προχωρήσει το σχέδιο, τα κράτη-μέλη της Ευρωζώνης θα πρέπει να συμφωνήσουν να παραχωρήσουν εξουσίες επί του προϋπολογισμού τους, σύμφωνα με το ΔΝΤ. «Η Ευρωζώνη δεν έχει την πολυτέλεια να επιτρέψει την επανάληψη ασύνετων δημοσιονομικών και οικονομικών πολιτικών από ορισμένες χώρες. Προκειμένου να διασφαλιστεί ότι εφαρμόζονται οι δημοσιονομικοί κανόνες, πρέπει να δοθούν τα κατάλληλα κίνητρα αλλά και να υπάρχουν αξιόπιστες απειλές στην περίπτωση που τα κράτη-μέλη δεν συμμορφώνονται». Από την άλλη πλευρά, η ύπαρξη και η εφαρμογή αυστηρών δημοσιονομικών κανόνων θα επιτρέψουν στα κράτη-μέλη της Ευρωζώνης να συνεισφέρουν από κοινού πόρους για τη δημιουργία ενός ασφαλιστικού ταμείου ή ακόμη και ενός πλήρους προϋπολογισμού, υποθέτουν οι οικονομολόγοι του ΔΝΤ.

Το επόμενο βήμα για τη δημιουργία μιας δημοσιονομικής ένωσης θα μπορούσε να είναι η από κοινού έκδοση ομολόγων με εγγύηση τα έσοδα που θα συνεισφέρουν τα κράτη-μέλη της Ευρωζώνης στον κοινό προϋπολογισμό, σύμφωνα με την άποψη των οικονομολόγων του ΔΝΤ. Η έκδοση ευρωομολόγων θα χρησίμευε για τη χρηματοδότηση προσωρινής μεταφοράς πόρων προς κράτη-μέλη της Ευρωζώνης που αντιμετωπίζουν οικονομικές κρίσεις ή ακόμη και για τη χρηματοδότηση του ταμείου διάσωσης τραπεζών, καταλήγει η μελέτη των οικονομολόγων του ΔΝΤ. Σημειώνεται ότι η εν λόγω μελέτη αποτελεί προσωπική άποψη των οικονομολόγων και όχι του διοικητικού συμβουλίου του ΔΝΤ. Ενδεχομένως ν’ απηχεί τις απόψεις του Ταμείου, όπως έχουν εκφραστεί κατά καιρούς και από τη γενική διευθύντριά του Κριστίν Λαγκάρντ, αλλά σε καμία περίπτωση δεν αποτελεί επίσημη πολιτική του ΔΝΤ.

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_economyagor_2_29/09/2013_535075

Οι δύο εναλλακτικές, η εξής... μία: στάση πληρωμών

Η προσπάθεια των χωρών του Νότου να εφαρμόσουν την πολιτική της εσωτερικής υποτίμησης, με τεράστιο κόστος όσον αφορά τη μείωση του ΑΕΠ και την αύξηση της ανεργίας, δεν συνοδεύεται από αντίστοιχη πολιτική εσωτερικής ανατίμησης στις χώρες του Βορρά, γεγονός που σημαίνει ότι ολόκληρο το βάρος της οικονομικής προσαρμογής πέφτει αποκλειστικά στις χώρες του Νότου. Σύμφωνα με τον Ντε Χράουβε, η κατάσταση που επικρατεί σήμερα στην Ευρωζώνη είναι η ίδια με αυτή που επικράτησε στη Γερμανία μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, διότι τα υπερχρεωμένα κράτη του Νότου είναι υποχρεωμένα να πληρώνουν επί δεκαετίες μεγάλα ποσά στις πιστώτριες χώρες. «Μια τέτοια παρατεταμένη περίοδος μεταφοράς πόρων σε ξένα έθνη θα έρθει σε σύγκρουση με την έλλειψη πολιτικής νομιμοποίησης, όπως έγινε και στη Γερμανία. Κανένα πολιτικό σύστημα δεν μπορεί να επιβιώσει αν θεωρηθεί ότι ενεργεί σύμφωνα με τα συμφέροντα ξένων εθνών και όχι των ίδιων των πολιτών του», υποστηρίζει ο Ντε Χράουβε.

Κατά τον Ντε Χράουβε, η Ευρωζώνη διαθέτει τρεις επιλογές αν θέλει να αποφύγει την άτακτη χρεοκοπία των χωρών του Νότου. Πρώτον, να υιοθετήσει συμμετρική δημοσιονομική πολιτική. Δηλαδή, οι χώρες του Βορρά να αντισταθμίσουν, εν μέρει, την πολιτική λιτότητας στις χώρες του Νότου υιοθετώντας επεκτατική δημοσιονομική πολιτική, η οποία θα ενισχύσει τη ζήτηση και την ανάκαμψη της Ευρωζώνης και ταυτόχρονα θα περιορίσει τις ανισορροπίες του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών μεταξύ Βορρά και Νότου. Κοντολογίς, οι χώρες της περιφέρειας θα μειώσουν τα ελλείμματά τους εφαρμόζοντας λιγότερα μέτρα λιτότητας. Δεύτερη επιλογή είναι η ΕΚΤ να αγοράσει σημαντικό μέρος του υπάρχοντος δημοσίου χρέους των χωρών του Νότου και να προχωρήσει σε μερική διαγραφή του. Η μερική διαγραφή χρέους δεν θα έχει δημοσιονομικές επιπτώσεις στις χώρες του Βορρά, παρά μόνο θετικό αντίκτυπο στις χώρες του Νότου. Οι χώρες του Βορρά δεν θα χάσουν χρήματα διότι η ΕΚΤ διαγράφοντας τα χρέη θα τα αντικαταστήσει αυξάνοντας τη νομισματική βάση, δηλαδή τυπώνοντας νέο χρήμα. Μακροπρόθεσμα, εξηγεί ο Ντε Χράουβε, οι χώρες του Βορρά μπορεί να χάσουν χρήματα εξαιτίας της ανόδου του πληθωρισμού που τελικά θα προκαλέσει το τύπωμα νέου χρήματος, αν και μπορεί να αντιμετωπίσει το πρόβλημα περιορίζοντας τη ρευστότητα στο σύστημα και την πιστωτική επέκταση. «Ιδανικά, η Ευρωζώνη θα συνδυάσει τη συμμετρική δημοσιονομική πολιτική με μερική διαγραφή χρέους από την ΕΚΤ. Ωστόσο, είναι εξαιρετικά απίθανο ότι θα επιλεγεί μια από τις δύο εναλλακτικές, πολύ περισσότερο ο συνδυασμός τους. Η συναισθηματική αντίσταση προς τέτοιες στρατηγικές παραμένει πολύ ισχυρή στον Βορρά της Ευρώπης. Οπότε απομένει μόνο μία λύση: οι χώρες της Νότιας Ευρώπης να προχωρήσουν σε στάση πληρωμών» εξηγεί ο Ντε Χράουβε.

Η επιμονή των χωρών του Βορρά για πλήρη αποπληρωμή των χρεών καθιστά πιθανότερες μεγαλύτερες και άτακτες χρεοκοπίες, ενώ θα ήταν προς το συμφέρον και των δύο πλευρών η μερική ελάφρυνση του χρέους ώστε να είναι δυνατή εξυπηρέτησή του. «Ατυχώς... σε πολλές χώρες του Βορρά επικρατούν μανιχαϊκές απόψεις περί καλού και κακού, γεγονός που οδηγεί στη συναισθηματική επιθυμία για κολασμό του κακού. Με αυτή τη νοοτροπία οι πολιτικοί των χωρών του Βορρά δυσκολεύονται να επιλέξουν τη λογική λύση που θα ήταν επωφελής για όλους» καταλήγει ο Ντε Χράουβε.

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_economyagor_2_29/09/2013_535074

στο σωστό μονοπάτι

Το κείμενο της ομιλίας του Αρίστου Δοξιάδη στο Συνέδριο του ΙΣΤΑΜΕ, 4 Σεπτ. 2013.

Η Συνεδρία είχε θέμα: ‘Κράτος και οικονομία πριν και μετά την κρίση’.

Κωδικοποίηση (δική μου)

1. εμπορικό έλλειμμα και λιτότητα

2. κλειστά επαγγέλματα και ρυθμίσεις

3. επιχειρηματικότητα μικρής επιχείρησης

4. γιατί χρειάζονται οι μεγάλες επιχειρήσεις
5. κοινωνικό κράτος

[έμφαση και έντονη επισήμανση δικά μου, σχόλιο στο τέλος]

Το πιο σημαντικό ερώτημα για την οικονομία της Μεταπολίτευσης είναι, νομίζω, το εξής: Το εμπορικό ισοζύγιο, η διαφορά ανάμεσα σε εξαγωγές και εισαγωγές, ήταν αρνητικό από το 1962 και με γενικά αυξητική τάση μέχρι το 2008. Είχαμε σωρευτικά το δεύτερο μεγαλύτερο έλλειμμα στην ευρωζώνη και στην ΕΕ των 17 μετά την Πορτογαλία.
Το βάθος της κρίσης στην Ελλάδα οφείλεται σε αυτή την μακροχρόνια και θεμελιακή αδυναμία — οτι δηλαδή η παραγωγική βάση της χώρας δεν μπορούσε να υποστηρίξει τις δαπάνες που έκαναν τα νοικοκυριά και το κράτος.

Παρόλο που η κρίση εμφανίστηκε ως κρίση του δημόσιου χρέους, στη βάση ήταν κρίση εξωτερικού δανεισμού. Αν το κράτος χρωστούσε σε έλληνες πιστωτές, όπως συμβαίνει στην Ιαπωνία και στην Ιταλία που έχουν κι αυτές μεγάλο δημόσιο χρέος, θα πολύ πιο εύκολο είτε να αποφύγουμε την βαθειά ύφεση, είτε να την αντιμετωπίσουμε γρήγορα.

Καμιά κυβέρνηση, είτε της ΝΔ είτε του ΠΑΣΟΚ, είτε λαϊκίστικη είτε εκσυγχρονιστική δεν πήρε σοβαρά μέτρα για το ισοζύγιο, ή μάλλον δεν πήρε διαρθρωτικά μέτρα (η λιτότητα του 1985-87 ήταν μια συγκυριακή αντιμετώπιση).

Τώρα, με τη στερνή γνώση, βλέπουμε οτι αυτό ήταν, τουλάχιστο, εγκληματική αμέλεια.

Το ερώτημα λοιπόν είναι, γιατί, κανένας πρωθυπουργός και κανένας υπουργός οικονομίας, παρόλο που ορισμένοι ήταν σοβαροί άνθρωποι, δεν μπόρεσε να αντιστρέψει την τάση.

Νομίζω οτι η απάντηση βρίσκεται στη σχέση των κομμάτων με την οικονομία:

Το πρώτο στοιχείο της απάντησης βρίσκεται στην κατανάλωση.

Εξηγώ:

Εμπορικό έλλειμμα σημαίνει σε γενικές γραμμές και αντίστοιχο εξωτερικό δανεισμό: τις εισαγωγές που δεν τις πληρώνουμε από εξαγωγές, τις πληρώνουμε από δανεικά. Αυτό ισχύει για την Ελλάδα, αλλά και για τις περισσότερες χώρες που είχαν εμπορικό έλλειμμα.

Εμείς όμως είχαμε μια ιδιομορφία, που μας ξεχωρίζει από τις άλλες οικονομίες της ευρωπαικής περιφέρειας: Αυτά τα δάνεια από το εξωτερικό τα δαπανούσαμε για κατανάλωση, και όχι για επενδύσεις.

Τα ελληνικά νοικοκυριά δαπανούσαν για κατανάλωση περίπου το 70% του ΑΕΠ, και μαζί με το κράτος το 90%, που ήταν με διαφορά το μεγαλύτερο στην ΕΕ, δώδεκα μονάδες πάνω από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο. Ένα μεγάλο μέρος της διαφοράς την δανειζόμασταν απ’ έξω.

Σημειώνω ότι ψηλή κατανάλωση ως ποσοστό του εισοδήματος έχουν τα φτωχά και τα μεσαία στρώματα –όχι οι πολύ πλούσιοι.

Τι σημαίνει αυτό; Οτι το εμπορικό έλλειμμα ήταν άμεσα συνδεμένο με το βιοτικό επίπεδο της εκλογικής βάσης. Δεν υπήρχε τρόπος να περικοπεί το έλλειμμα χωρίς λιτότητα, δηλαδή μέχρι η παραγωγική βάση, ας πούμε οι εξαγωγές, να μεγαλώσει, για να μπορεί να στηρίξει περισσότερη κατανάλωση.

Ηταν ένα πρόβλημα που δεν μπορούσε να λυθεί με αναδιανομή από τους πλούσιους στους φτωχούς, που μπορεί να λύσει άλλου είδους προβλήματα. Για το ισοζύγιο χρειαζόταν αναδιανομή από κατανάλωση σε αποταμίευση, δηλαδή λιτότητα για όλους. Για προφανείς λόγους, κανένα κόμμα δεν ήθελε να αναλάβει αυτό το κόστος.

Το δεύτερο στοιχείο της απάντησης είναι η προστασία των επαγγελμάτων.

Τα κόμματα στο πελατειακό σύστημα λειτουργούν προστατεύοντας και ενισχύοντας συγκεκριμένες ομάδες, όχι το σύνολο του πληθυσμού, όχι ‘τάξεις’, που είναι μια αφηρημένη έννοια, όχι γενιές, αλλά επαγγέλματα.

Αλλά στη σύγχρονη οικονομία, υπάρχουν επαγγέλματα και κλάδοι που το κράτος δεν μπορεί να τα προστατεύσει. Είναι αυτά που από τη φύση τους έχουν παγκόσμιο ανταγωνισμό, όχι μόνο εγχώριο, οι διεθνώς εμπορεύσιμοι κλάδοι.
Τους υφαντουργούς δεν μπορεί να τους προστατεύσει από τον ανταγωνισμό του Βιετνάμ,
Στο φαρμακείο όμως μπορεί να ορίσει περιθώριο κέρδους
Στο δημόσιο μπορούν να διορίσουν σε μόνιμες θέσεις
Για τον δικηγόρο μπορούν να δημιουργήσουν εισοδήματα επιβάλλοντας την υποχρεωτική παράσταση στα συμβόλαια

Ολο τον τομέα των εμπορεύσιμων τα κόμματα τον άφησαν στην τύχη του. Επειδή το μόνο που ήξεραν ήταν οι προστατευτικές ρυθμίσεις, και όχι οι καλοί θεσμοί που βοηθάν τις επιχειρήσεις να γίνουν πιο παραγωγικές και ανταγωνιστικές.

Οχι μόνο δεν ήξερε πώς να βοηθήσει τους ανταγωνιστικούς κλάδους, αλλά τους επιβάρυνε κιόλας, με την πολιτική προστασίας που είχε για τους άλλους.

Παράδειγμα, η εργατική νομοθεσία ήταν μια χαρά για προστατευμένες …ολιγοπωλιακές επιχειρήσεις, δηλαδή για τις τράπεζες και τις ΔΕΚΟ, αλλά έβγαζε από το παιχνίδι όσους είχαν ανταγωνιστικές πιέσεις. Δεν μιλάω για τον κατώτατο μισθό, μιλάω, π.χ. για τα ωράρια εργασίας.

Οι μικρές εταιρίες πληροφορικής, που σε όλο τον κόσμο εργάζονται σε ακατάστατες ώρες, δεν υπήρχε κανένας τρόπος να είναι σύννομες στην Ελλάδα. Δεν μπορούσαν ούτε κάν να τηρούν μεν το οκτάωρο, αλλά αντί για 9πμ με 5μμ να είναι 1μμ με 9μμ. Ολοι έπρεπε να βαδίζουν με τους ρυθμούς που συμφωνήθηκαν στα προστατευμένα ολιγοπώλια, που δεν νοιάζονταν καθόλου τι συμβαίνει στον υπόλοιπο κόσμο.

Και επειδή το ΠΑΣΟΚ έχει ως πρότυπο το κοινωνικό κράτος της σοσιαλδημοκρατίας, να σημειώσω οτι στη βόρεια ευρώπη όλα στηρίζονται στις εξαγωγές. Ολες οι χώρες με καλές κοινωνικές υπηρεσίες και εργασιακά δικαιώματα φροντίζουν να έχουν εμπορικό πλεόνασμα. Σουηδία, Δανία, Γερμανία, Γαλλία, Ολλανδία, Αυστρία. Και όταν κινδυνεύουν να γίνουν ελλειμματικές, παίρνουν μέτρα για να το διορθώσουν.

Ο λόγος είναι απλός: κανένας ξένος δεν θα σού χρηματοδοτήσει τις κοινωνικές δαπάνες. Μπορεί να χρηματοδοτήσει υποδομές, επιχειρήσεις, αγορά σπιτιών ή τίποτε περίεργα παράγωγα, αλλά όχι επιδόματα και συντάξεις, δασκάλους και γιατρούς. Αυτά πληρώνονται μόνο από ίδιους πόρους. Εμείς αυτό δεν το καταλάβαμε.

Τρίτο, στοιχείο, το μέγεθος των επιχειρήσεων: η ελληνική κοινωνία και οι θεσμοί διώχνουν τη μεγάλη επιχείρηση.

Οχι τα εσωτερικά ολιγοπώλια: προφανώς η ενέργεια, το τηλέφωνο, και οι τράπεζες θα είναι παντού μεγάλες επιχειρήσεις. Αλλά τις διώχνει στη βιομηχανία, στον τουρισμό, στη γεωργία.

Για παράδειγμα στη χωροταξία είχαμε μια άτυπη συναίνεση, από όλο το πολιτικό φάσμα οτι πουθενά στη χώρα δεν μπορεί να εγκατασταθεί μεγάλη βιομηχανική μονάδα, αλλά οτι παντού μπορούν να χτιστούν αυθαίρετα σπίτια.

Δεν δίνονταν άδειες, δεν μπορούσαν να έχουν ευέλικτα ωράρια, δεν μπορούσαν να κάνουν επιχειρησιακές συμβάσεις στην ουσία, και έτσι δεν στέριωσαν.

Το μικρό μέγεθος των επιχειρήσεων ήταν ο ελέφαντας στο δωμάτιο, το μεγάλο θέμα που κανένας δεν τολμά να θίξει. Ενώ είναι μια ολοφάνερη ιδιαιτερότητα της Ελλάδας, και ενώ όλοι καταλαβαίνουν οτι σε μεγάλο βαθμό καθορίζει την ανταγωνιστικότητα, καμμιά πολιτική παράταξη δεν παίρνει θέση: Είναι καλό πράγμα ή κακό; Πρέπει να έχουμε πολιτικές να αυξήσουμε το μέγεθος, και ποιές;

Από τη μια μεριά, εξαγωγική βιομηχανία με είκοσι εργαζόμενους γενικά δεν στέκει.

Από την άλλη, για να γίνουν οι είκοσι εργαζόμενοι πεντακόσιοι, κάποιοι που σήμερα είναι μικρο-αφεντικά θα χάσουν τη θέση τους, και ή θα γίνουν μισθωτοί υπάλληλοι ή θα μείνουν άνεργοι.

Ποιό πολιτικό κόμμα μπορεί να υποστηρίξει κάτι τέτοιο;

Αποτέλεσμα όλων αυτών:

Μετά από 10ετίες δήθεν ενίσχυσης της επιχειρηματικότητας και της ανάπτυξης, και ΕΣΠΑ, κτλ, η Ελλάδα έχει μόνο δύο κλάδους που φέρνουν σημαντικά έσοδα στη χώρα.

Ο ένας είναι ο τουρισμός. Υπάρχει, όχι επειδή οι θεσμοί τον βοήθησαν, αλλά επειδή δεν τους πολυχρειάζεται. Ο τουρισμός ευδοκιμεί και σε τριτοκοσμικές χώρες, με κακούς θεσμούς. Τυνησία, Μπαλί, Αίγυπτο.

Ισα ίσα, οι θεσμοί του έβαζαν αρκετά εμπόδια, θυμηθείτε το καμποτάζ. ‘Η σκεφτείτε τις ξένες γλώσσες. Πού μαθαίνουν τα παιδιά αγγλικά ή γερμανικά; Στα φροντιστήρια. Το ελληνικό κράτος αδιαφορεί για αυτό το εφόδιο, που θα ήταν η καλύτερη υποδομή που θα μπορούσε να παρέχει για τον κλάδο μέσα στο σχολείο.

Ο άλλος κλάδος είναι η ναυτιλία. Η οποία πάει καλά ακριβώς επειδή είναι από τη φύση της ξεκομμένη απ’ το ελληνικό κράτος.

Δηλαδή, αν υπάρχουν κάποιοι υγιείς πόροι για να χρηματοδοτούμε τις εισαγωγές, οφείλονται στους δύο κλάδους που μπόρεσαν να γυρίσουν την πλάτη στο πολιτικό σύστημα.

Στην Ελλάδα μας άρεσαν τα γερμανικά αυτοκίνητα και το γερμανικό κοινωνικό κράτος. Πήραμε μια Μερσεντές, βάλαμε κάτω από το καπό μια μηχανή Ζάσταβα, γιατί αυτήν είχαμε, και βγήκαμε στην ωτοστράντα. Μπλοκάραμε, τρακάραμε. Την επόμενη φορά, ας πάρουμε πρώτα τη μηχανή και μετά την καρότσα.

Που σημαίνει, για το μέλλον: απόλυτη προτεραιότητα σε εξαγωγές:

Αυτό σημαίνει μερικά τεχνικά άμεσα μέτρα:

Κυρίως σημαίνει να αποδεχτούν οι πολιτικοί μερικές απλές αλήθειες, που στην πράξη το πολιτικό σύστημα και η δημόσια διοίκηση δεν τις δέχονται.

1. Οι μεγάλες επιχειρήσεις χρειάζονται

Είναι πιο παραγωγικές, υιοθετούν τις νέες τεχνικές πιο γρήγορα, μπαίνουν σε νέες αγορές πιο εύκολα. Το εθνικό εισόδημα κατά κεφαλή θα ήταν αρκετά ψηλότερο, αν το μέσο μέγεθος των επιχειρήσεων μας ήταν διπλάσιο, με την ίδια έστω κλαδική σύνθεση που έχουμε και τώρα.

Εξάλλου οι μεγάλες μονάδες συχνά διαχέουν οφέλη στις μικρότερες που βρίσκονται γύρω τους, με διάφορους τρόπους. Σε αυτές εκπαιδεύονται στελέχη που μετακινούνται και μεταφέρουν τεχνογνωσία στις πιο μικρές. Από ομάδες στελεχών προκύπτουν νέες εταιρίες.

Δίνουν υπεργολαβίες σε πολλούς μικρότερους. Προσφέρουν εμπορικά δίκτυα. Είναι πόλοι για μια ευρύτερη ανάπτυξη. Έχοντας εξοβελίσει τις μεγάλες εταιρίες από την χώρα, χάνουμε πολλές από αυτές τις δυνατότητες.

2. Η διαφοροποίηση χρειάζεται

Είναι κοινός τόπος οτι ο τουρισμός και η ναυτιλία είναι οι ισχυροί μας εξαγωγικοί κλάδοι, και οτι η αγροτική παραγωγή και τα τρόφιμα έχουν μεγάλες δυνατότητες. Για αυτό πολλοί λένε οτι η πολιτική πρέπει να επικεντρωθεί σε αυτούς τους κλάδους, δηλαδή “να ενισχύσουμε τα συγκριτικά μας πλεονεκτήματα”.

Λάθος. Αντίθετα με αυτή τη συλλογιστική, οι πετυχημένες χώρες δεν εξειδικεύονται σε δυό-τρεις τομείς, αλλά απλώνονται συνεχώς σε νέους και μετασχηματίζουν τους παλιούς.

Αν ανταγωνίζονται μόνο στα προϊόντα των φτωχών, θα μείνουν φτωχές. Αν η ανάπτυξη μας είναι μόνο ο τουρισμός και η μελισσοκομία, το εισόδημα μας θα είναι ίσο με της Τυνησίας ή της Τουρκίας.

Η ανάπτυξη είναι μια διαδικασία διαφοροποίησης, όχι εξειδίκευσης. Οι δυναμικές οικονομίες αναπτύσσουν όλο και περισσότερες δεξιότητες, και τις συνδυάζουν με νέους τρόπους για να εμπλουτίσουν το εύρος των προϊοντων που προσφέρουν στον κόσμο.

Η λύση για την Ελλάδα δεν είναι καλύτερος και περισσότερος τουρισμός και γεωργία, ή μάλλον αυτά δεν είναι η μακροπρόθεσμη λύση. Είναι νέα προϊόντα και υπηρεσίες, με πολλές και διαφορετικές επενδύσεις: σε ορυκτό πλούτο, σε ψηφιακή καινοτομία, σε διαμετακόμιση προϊόντων, σε παραθεριστική κατοικία, σε φροντίδα υγείας για ξένους, σε ένδυση, σε φάρμακα, σε κεραμικά, σε ειδικό βιομηχανικό εξοπλισμό, σε ηλεκτροπαραγωγή, και σε άλλα που δεν μπορούμε να φανταστούμε.

Αυτό προϋποθέτει τους κατάλληλους θεσμούς, και την κατάλληλη νοοτροπία της διοίκησης. Στη διαφοροποιημένη οικονομία οι επιχειρήσεις λειτουργούν με διαφοροποιημένους τρόπους. Άλλοτε με βαριές εγκαταστάσεις, άλλοτε με “εικονικά” γραφεία, άλλοτε με πολλές υπερωρίες, άλλοτε με μερική απασχόληση από το σπίτι. Αν το κράτος αποκλείσει την ποικιλομορφία, ουσιαστικά μπλοκάρει την ανάπτυξη.

3. Οι μικρές επιχειρήσεις είναι (και) το μέλλον

Είτε έρθουν οι μεγάλες ξένες επενδύσεις, είτε όχι, η Ελλάδα θα εξακολουθεί να είναι κατά βάση η χώρα των μικρών μονάδων. Αν αυτές αναπτύσσονται, θα αναπτύσσεται και η χώρα, και αν όχι, δεν θα αναπτύσσεται. Αυτό ίσως μοιάζει αυτονόητο, αλλά δεν είναι.

Υπάρχουν απόψεις που αντιμετωπίζουν τις μικρές επιχειρήσεις με κοινωνικά κριτήρια: πρέπει να διατηρηθούν και να ενισχυθούν επειδή δημιουργούν θέσεις εργασίας και εισοδήματα, αλλά δεν περιμένουμε από αυτές να μεγαλώσουν, να καινοτομήσουν, ή να ανοίξουν νέους δρόμους στην παγκόσμια αγορά. Με άλλα λόγια, είναι η πηγή σταθερότητας, αλλά όχι πηγή ανάπτυξης. Η ανάπτυξη θα προκύψει, αν προκύψει, από μεγάλες εταιρίες. Η άποψη αυτή έχει βάση για πολλές άλλες χώρες, αλλά όχι για την Ελλάδα, για τους λόγους που έχουν αναλυθεί αλλού.

Εδώ είναι απόλυτη ανάγκη η δημόσια πολιτική να επιτρέπει και να ενθαρρύνει τις μικρές μονάδες να λειτουργούν αναπτυξιακά.
Αυτές πρέπει να σηκώσουν το βάρος για να αυξηθεί η παραγωγικότητα, κάνοντας μικρές βελτιώσεις ή σημαντικές καινοτομίες στον τρόπο που λειτουργούν.
Αυτές να σχεδιάσουν και να τοποθετήσουν νέα προϊόντα.
Να αυξήσουν την απασχόληση όταν πάνε καλά, μεγαλώνοντας τις εγκαταστάσεις τους και προσλαμβάνοντας υπαλλήλους.
Να συνεργαστούν για να καθιερώσουν την φήμη του κλάδου τους και να βρουν πελάτες στο εξωτερικό.
Να δημιουργήσουν, ουσιαστικά, ένα ελληνικό μοντέλο ανάπτυξης, ή καλύτερα πολλά μοντέλα σε διάφορους κλάδους.
Έχουν ποινικοποιήσει την επιχειρηματική αποτυχία, έτσι ώστε ο σοφός επιχειρηματίας να προτιμά τα πεπατημένα μοντέλα, αντί να κινδυνεύει με φυλάκιση και κατάσχεση του σπιτιού του αν δεν του βγει η νέα ιδέα.
Εχουν δημιουργήσει έναν μηχανισμό επιδοτήσεων που χρειάζεται ένα χρόνο μελέτη για να καταλάβεις πού και πώς υπάγεσαι, και αν θέλεις κάτι να αλλάξεις στο δρόμο, πάλι από την αρχή.
Εχουν κατακερματίσει τις άδειες λειτουργίας και τα ταμεία, ώστε κάθε νέα δραστηριότητα να είναι σαν να ξεκινάς επιχείρηση για πρώτη φορά. Κάθε δραστηριότητα σημαίνει άλλη εποπτική αρχή, άλλες άδειες, διαφορετική φορολόγηση, άλλο ταμείο.

Ενώ θα ήταν πολύ καλύτερα αν η νομοθεσία απαιτούσε μόνο τα βασικά, σε όλες τις δραστηριότητες: να δηλώνουν το φορολογητέο εισόδημα, να πληρώνουν τις ασφαλιστικές εισφορές, να μην βλάπτουν το περιβάλλον και τη δημόσια υγεία.

Με δυό λόγια, το κράτος θέλει τις μικρές επιχειρήσεις μόνιμα μικρές, στατικές και συντηρητικές. Αν αυτό είναι μικρό κακό για άλλες χώρες που έχουν ήδη πολλές μεγαλύτερες και δυναμικές εταιρίες, για την Ελλάδα είναι καταδίκη.

4. Το κοινωνικό κράτος ενισχύει την ανάπτυξη, μόνο αν καλύπτει ανθρώπους και όχι επαγγέλματα

Αυτό το ξέρουν καλά οι σοσιαλδημοκράτες της βόρειας ευρώπης. Στην εποχή μας, οι δομές των κοινωνιών είναι ρευστές, και οι σταδιοδρομίες απρόβλεπτες, και οι κοινωνικές δαπάνες πρέπει να προστατεύουν από το απρόβλεπτο.

Αυτό ισχύει ακόμα περισσότερο στην Ελλάδα της κρίσης, όπου εκατοντάδες χιλιάδες δεν μπορούν να πληρώνουν εισφορές, ή και αν μπορούν αυτό τους εμποδίζει να δοκιμάσουν νέες δουλειές. Ενώ πρέπει να δημιουργηθούν 700 χιλ δουλειές σε νέες δραστηριότητες.

Επείγει να αναμορφωθεί το σύστημα παροχών (συντάξεις, υγεία, ανεργία) ώστε να μην κάνει διακρίσεις με βάση το επάγγελμα και την εργασιακή κατάσταση. Δηλαδή, κυρίως: να ενωθούν τα ταμεία συντάξεων, να ανοίξει το δημόσιο σύστημα υγείας σε όλους τους κάτοικους της χώρας, και να ενισχυθούν οι πόροι για τους άνεργους.

Μόνο αν απελευθερώσει τα πρόσωπα από τον συντεχνιακό τους προσδιορισμό θα μπορέσει το κράτος να τους στηρίξει σε όλες τις δοκιμασίες και τις περιπέτειες που θα βιώσουν, προσπαθώντας να χτίσουν τις νέες δουλειές.
http://www.realpolitics.gr/archives/53127/

_______________________________


η ανάλυση, οι διαπιστώσεις και οι κατευθύνσεις προτάσεων αποτελούν ένα πολύ καλό κορμό για ιστό "εθνικού σχεδίου" με κοινές υπογραφές στην Ελλάδα της ανεργίας

και επισημαίνω ότι δεν είναι απαραίτητο να συμφωνεί κάποιος 100% με τα όσα περιγράφει ο Δοξιάδης, σημασία έχει να κινείται σε ένα τέτοιο πλαίσιο και αυτό να μεγαλώσει όσο το δυνατό περισσότερο και μπει μπροστά το γρηγορότερο [από ποιους είναι μια ..άλλη ιστορία..]

πραγματικά είναι δύσκολο να μπορείς να κάνεις μια τέτοια κουβέντα, ειδικά σε αυτές τις εποχές που ο καθένας έχει κλειστεί ακόμα περισσότερο στο μικρόκοσμό του και το μυαλό γυρίζει στο λογαριασμό της ΔΕΗ

όμως είναι απόλυτα αναγκαίος ο μετασχηματισμός της εγχώριας κοινωνίας και οικονομίας, κάτι που σήμερα μοιάζει εξαιρετικά δύσκολο να επιτευχθεί έως το 2020

Για να πάρει η Ελλάδα την μοίρα στα χέρια της!

του Dr. Money

Η Ελλάδα έχει γίνει πειραματόζωο στα χέρια των ξένων πιστωτών και αντικείμενο μικροπολιτικής, ακόμη μια φορά, στο εσωτερικό.
Όμως, ούτε η πιστή εφαρμογή ενός προγράμματος υπερβολικής λιτότητας όπως πίστευαν οι αποκαλούμενες μνημονιακές δυνάμεις και οι πιστωτές, ούτε ο λαϊκισμός των αντιμνημονιακών δυνάμεων που θέλουν την χρηματοδότηση από την ΕΕ και το ΔΝΤ αλλά χωρίς τους συνοδευτικούς όρους, έχουν δώσει ή θα δώσουν λύση στο ελληνικό πρόβλημα.
Ο ευρωπαϊκός μηχανισμός χρηματοπιστωτικής σταθερότητας (EFSF) προχώρησε χθες στην εκταμίευση της δόσης των 3,3 δισ. ευρώ προς την Ελλάδα.
Kατόπιν αυτού, η Ελλάδα έχει λάβει 130,6 δις. ευρώ από το EFSF μέχρι στιγμής και απομένουν ακόμη 14 δισ. ευρώ μέχρι τα τέλη του 2014.
Αν αναλογισθεί κανείς ότι η επόμενη δόση αφορά πάνω από 8 δισ. ευρώ, το συμπέρασμα που προκύπτει είναι σαφές.
Η εξάρτηση της Ελλάδας από τα δάνεια του EFSF και της ΕΕ κατ' επέκταση βαίνει προς το τέλος της.
Η κατάσταση είναι πιο περίπλοκη με το ΔΝΤ του οποίου η συνεισφορά είχε προσδιορισθεί σε 28 δισ. ευρώ σύμφωνα με το Μνημόνιο-ΙΙ καθώς προβλέπονταν ισόποσες τριμηνιαίες εκταμιεύσεις μέχρι τα τέλη του 2014 και ένα συγκριτικά σημαντικό ποσό το 2015.
Η προβλεπόμενη συνολική χρηματοδότηση της Ελλάδας από τα διακρατικά δάνεια της ΕΕ, το EFSF και το ΔΝΤ ανέρχεται σε 240 δισ. ευρώ και ξεπερνά κατά πολύ τα δάνεια που έχουν δοθεί σε άλλη χώρα μέχρι σήμερα για να μην ξεχνάμε.
Ούτε καν στην ήπειρο της Αφρικής της οποίας οι κάτοικοι έχουν πολύ χαμηλότερο βιοτικό επίπεδο σε σχέση με μας.
Φυσικά, δεν δόθηκαν από τους πιστωτές για την ψυχή της μάνας τους, όπως λέμε, αλλά για συγκεκριμένους λόγους που αφορούσαν επίσης συμφέροντα των ιδίων.
Όμως, σημασία δεν έχει τι έγινε αλλά τι θα γίνει από εδώ και πέρα.
Κι αυτό γιατί αρχίζουν να μαζεύονται νέα, μαύρα σύννεφα λόγω των καθυστερήσεων στο πρόγραμμα των ιδιωτικοποιήσεων, χρηματοδοτικού κενού στο ΕΟΠΠΥ ενώ ελλοχεύει ο κίνδυνος παρεκκλίσεων στους προϋπολογισμούς της περιόδου 2013-2016.
Αν τα βάλουμε όλα μαζί προκύπτει ένα ποσό που μπορεί να ξεπεράσει τα 10 δισ. ευρώ την ίδια περίοδο.
Το ποσό μεγαλώνει αν συνυπολογισθούν τα 10-11 δισ. ευρώ που διατέθηκαν για την επαναγορά των ελληνικών ομολόγων τον περασμένο Δεκέμβριο και τα οποία αντλήθηκαν από το πακέτο των 50 δισ. ευρώ για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών.
Πιθανόν, μιλάμε για πιθανό χρηματοδοτικό κενό της τάξης των 20 με 30 δισ. ευρώ χωρίς νέα μέτρα για την περίοδο 2013-2016.
Σ' αυτά δεν προσθέτουμε τυχόν νέες κεφαλαιακές ενισχύσεις προς τράπεζες στα πλαίσια των νέων τεστ αντοχής που θα υποβληθούν από το φθινόπωρο.
Θεωρητικά, το μισό ή ολόκληρο το προβλεπόμενο χρηματοδοτικό κενό θα μπορούσε να αντιμετωπισθεί με κάποια νέα μέτρα εξορθολογισμού, π.χ. στον ΕΟΠΠΥ, επέκταση υφιστάμενων φορολογικών επιβαρύνσεων όπως φαίνεται να προκρίνει η κυβέρνηση μετά το 2014 και πιθανόν νέες εκδόσεις εντόκων γραμματίων με τις ευλογίες της ΕΚΤ.
Αρκετοί έχουν αρχίσει να μιλάνε ήδη για νέο δάνειο από την ΕΕ που προφανώς θα συνοδεύεται από νέες δεσμεύσεις της χώρας (νέο μνημόνιο), ιδίως αν η Ελλάδα παραμείνει αποκλεισμένη από τις διεθνείς αγορές.
Κατά την ταπεινή μας άποψη, είναι κάτι που θα πρέπει να αποφευχθεί πάση θυσία με βάση την τωρινή εμπειρία από την εφαρμογή και τις επιπτώσεις των προγραμμάτων προσαρμογής στην ελληνική οικονομία και την απασχόληση.
Για να συμβεί κάτι τέτοιο θα πρέπει να βρεθεί τρόπος να καλυφθεί το προβλεπόμενο χρηματοδοτικό κενό των 20-30 δισ. ευρώ με άλλους τρόπους.
Αν μάλιστα η χώρα δεν αποκτήσει μερική πρόσβαση στις αγορές από το 2014 με σχετικά αποδεκτά επιτόκια, π.χ. λόγω επιδείνωσης του διεθνούς κλίματος, και επί πλέον θελήσει να κουνήσει μαντήλι στο ΔΝΤ από το 2015, ο λογαριασμός θα μπορούσε να ανέβει πολύ περισσότερο.
Θα μπορούσε κάλλιστα να ανέλθει στα 40 με 50 δισ. ευρώ υπό ακραίες υποθέσεις.
Από μια πρώτη ματιά, ο μοναδικός τρόπος για να καλυφθεί το χρηματοδοτικό κενό είναι ο εσωτερικός δανεισμός.
Όμως, η άσχημη εμπειρία των ομολογιούχων με το PSI δεν βοηθά το εγχείρημα.
Η φορολογική αμνηστία για τα δεκάδες δισ. ευρώ που βρίσκονται σε τραπεζικές θυρίδες και στρώματα στην Ελλάδα και τραπεζικούς λογαριασμούς στο εξωτερικό θα μπορούσε να λύσει εν μέρει το πρόβλημα, φέρνοντας αρκετά δισ. στα κρατικά ταμεία.
Όμως, προσκρούει τόσο στην άρνηση των δανειστών, όσο και στην παντελή έλλειψη εμπιστοσύνης προς το ελληνικό δημόσιο από τους πολίτες και ειδικότερα τους έχοντες σε μια περίοδο που το τραπεζικό απόρρητο δεν υφίστανται.
Τι απομένει πέραν της εξόδου από την ευρωζώνη ή της έκδοσης νέου εθνικού νομίσματος που θα συνυπάρχει με το ευρώ;
Η πληρωμή ενός ποσοστού, π.χ. του 15%, των ετήσιων υποχρεώσεων του κράτους προς το εσωτερικό όπως μισθοί, συντάξεις κ.τ.λ. με την έκδοση χρεογράφων ή όπως αλλιώς θέλει να τα ονομάσει κανείς σε αναλογία 1 προς 1 με το ευρώ για μια περίοδο 3-4 ετών.
Το δημόσιο θα μπορούσε να εξοικονομήσει πάνω από 10 δισ. ευρώ σε ετήσια βάση μ' αυτό τον τρόπο, δηλαδή 30-40 δισ. σε μια τριετία, μειώνοντας ισόποσα τον δανεισμό του σε ευρώ και καλύπτοντας το χρηματοδοτικό κενό.
Θα μπορούσε επίσης να επιβάλλει κάτι ανάλογο στις ιδιωτικές επιχειρήσεις το ίδιο διάστημα.
Κοινώς, να τους ζητούσε όπως ανταλλάξουν τα ευρώ που αντιστοιχούν σ' ένα μικρό ποσοστό, π.χ. το 15%, της μισθοδοσίας τους, με αυτά τα χρεόγραφα με κάποιο κόστος, π.χ. 0,5%, ώστε να ενισχυθούν κάπως τα κρατικά έσοδα ή και καθόλου.
Το ποσό των χρεογράφων ή όπως αλλιώς θέλει να τα αποκαλέσει κανείς που θα εκδίδονταν ετησίως θα ήταν αυστηρά προσδιορισμένο ώστε να μην προκληθούν πληθωριστικές πιέσεις.
Το υπουργείο οικονομικών θα μπορούσε να είναι ο εκδότης των χρεογράφων που θα χρησιμοποιούνταν στις συναλλαγές χωρίς να είναι νόμισμα με την κλασσική έννοια του όρου.
Το υπουργείο θα δεσμευόταν να επαναγοράσει σταδιακά τα χρεόγραφα-πιστοποιητικά σε βάθος κάποιων ετών από τους κατόχους του, δίνοντάς τους ευρώ.
Δεν ισχυριζόμαστε ότι είναι ο καλύτερος ή ο μοναδικός τρόπος για να μην χρειασθεί να ληφθούν νέα μέτρα λιτότητας και ταυτόχρονα να καλυφθεί το χρηματοδοτικό κενό της περιόδου 2013-2016.
Όμως, είναι ένας τρόπος να ορίσει ξανά η χώρα την μοίρα της χωρίς να φύγει από το ευρώ.


http://www.euro2day.gr/specials/dr_money/article/1110880/gia-na-parei-h-ellada-thn-moira-sta-heria-ths.html

__________________________________



 

εδώ, στο παρόν βλόγι, γράφτηκαν τα IOUs της Καλιφόρνια όταν έγινε πασιφανές στους περισσότερους ότι η χώρα μας στερείται επιπέδου, τουλάχιστον "μέσου επιπέδου"


η σωτηρία έπρεπε να είχε γίνει απόλυτα κατανοητό τι μορφή θα είχε περίπου όταν γραφόταν το "κούρεμα χρεών+πετρέλαιο=υποανάπτυκτη χώρα"

το αναδημοσιεύμενο ποστ έρχεται να θυμήσει σε όλους ότι δεν έχουμε διανύσει και τόσο μεγάλη απόσταση από τα τέλη Αυγούστου 2012
και οι μόνοι ευνοημένοι είναι όσοι κατέχουν καρέκλες από τότε μέχρι και σήμερα, είτε στο δημόσιο είτε στον ιδιωτικό τομέα, πχ στις διοικήσεις των τραπεζών

ως προς το ποστ, ανακεφαλαίωση στα βασικά:

πειραματόζωο
δάνεια 2010-??: €240δισ
χρηματοδοτικό κενό, από €10δισ έως €50δισ

και η πρόταση:
έκδοση εγχώριου νομίσματος, τύπου IOUs
όσοι συναλλάσσονται με το δημόσιο θα πρέπει να το ξανασκεφτούν να συνεχίσουν

Διαχείριση της αυταπάτης ή κόψιμο του γόρδιου δεσμού;

του Αλέκου Παπαδόπουλου
(έντονα geokalp)

Το συμφέρον της Ελλάδας είναι να παραμείνει στην Ευρωζώνη. Ταυτόχρονα, είναι πεποίθησή μου ότι το πρόγραμμα οικονομικής και λειτουργικής ανάταξης, που συγκρότησε και επέβαλε ο τριμερής Διεθνής Οικονομικός Έλεγχος, σε συνδυασμό με την απουσία εθνικής αυτενέργειας, την οδηγεί, παρά τα κύματα εισαγόμενης και εδωδίμως καλλιεργούμενης εσχάτως αισιοδοξίας, σε “πλήρες τέλμα” εντός της επόμενης τριετίας. Παρά την σημερινή ρητορική του διεθνούς παράγοντα ότι η Ελλάδα δεν θα εκδιωχθεί από την Ευρωζώνη, εκτιμώ ότι αυτή τη στιγμή οι πιθανότητες να αχθεί μόνη της εκτός αυτής είναι πολύ μεγαλύτερες από την παραμονή της. Η συνεχιζόμενη εγγενής αδυναμία της να κατανοήσει το βάθος του προβλήματός της και να προσαρμοστεί στις σημερινές αλλά και στις μέλλουσες οικονομικές συνθήκες ανταγωνισμού που θα επικρατήσουν στην Ευρώπη και όχι μόνο θέτουν εξαρχής το όλο θέμα της παραμονής της στην Ευρωζώνη.

Το «τέλος» του μνημονίου;

   Η συμφωνία του 2010, όπως τροποποιήθηκε μεταγενέστερα, ανάμεσα στη χώρα μας και στο Τριμερές Σχήμα για την χρηματοπιστωτική διάσωσή της, καθώς και τα κάθε μορφής μέτρα που περιελάμβανε - και ανεξάρτητα από τις όψιμες θεωρίες και άλλοθι, που εν τω μεταξύ αναπτύχθηκαν, περί “λάθους υπολογισμού του δημοσιονομικού πολλαπλασιαστή” - ήταν απολύτως αναγκαία και επιβεβλημένη για τη διατήρησή της στο Ευρώ και την απαλλαγή της από παραμορφώσεις και δυσλειτουργίες, οι οποίες την οδήγησαν σε κατάσταση “χρεοστασίου”.

   Παρά τα κάποια θετικά και εξυγιαντικά αποτελέσματα από την εφαρμογή αυτής της συμφωνίας (μνημόνιο), τα οποία δεν μπορεί να αρνηθεί κανείς λογικός άνθρωπος, το πρόγραμμα αυτό, εκτός από τις ιδεοληψίες του και τα προβλήματα που δημιούργησε κυρίως στα χαμηλά εισοδηματικά στρώματα, έπαυσε να οικοδομεί ουσιαστικές προϋποθέσεις δημιουργίας νέων διατηρήσιμων οικονομικών συνθηκών. Είναι πλέον ανεπαρκές, ατελές και εμβαλωματικό. Εξελίσσεται τελικά σαν λογιστικό μοντέλο πάνω σε μια αποξηραμένη παραγωγική βάση και σε μια καχεκτική οικονομία. Μια οικονομία που πριν την κατάρρευσή της ήταν απλώς “μεγενθυμένη” από δάνεια κεφάλαια και περιορισμένα “ανεπτυγμένη”, αφού την αποβιομηχανοποίηση του ’70 και του ’80 ακολούθησε η αποβιοτεχνοποίηση κυρίως των τελευταίων χρόνων της κρίσης. Ήταν ήδη, ούτως ή άλλως, μια μικρομεσαία οικονομία που επέζησε κυρίως χάριν της φοροδιαφυγής.

Η ενσκήψασα «αισιοδοξία» - Ζητήματα Εθνικής Αξιοπρέπειας

   Που όμως οφείλεται παρ’ όλα αυτά η ξαφνική επέλαση του κλίματος δοξαστικής αισιοδοξίας, και μάλιστα όταν επικρατούν συνθήκες συνεχούς περιορισμού της οικονομικής δραστηριότητας και παρατεταμένου οικονομικού παγετώνα; Νομίζω καταρχάς ότι σε κάποιους προέκυψε η ανάγκη ενός ακόμα “ιαματικού ψεύδους”, το οποίο δεν αφορά στις υποθέσεις της χώρας, αλλά στις εφήμερες εντυπώσεις μιας αμήχανης και εξαντλημένης πλέον διαχείρισης της κρίσης. Αυτό όμως κάνει μια μεγαλύτερη ζημιά. Καλλιεργεί ψευδαισθήσεις και υπονομεύει την επίπονη, αλλά άκρως αναγκαία, διαδικασία που οδηγεί στην βαθειά κατανόηση του προβλήματος και της πραγματικής κατάστασης, ώστε να δημιουργηθούν ουσιαστικές προϋποθέσεις εξόδου από την κρίση.

   Παιχνιδίζει ο οπτιμισμός με το αίσθημα του ατομικού κινδύνου και της ατομικής ελπίδας. Δεν αφήνει να αναπτυχθεί στην ελληνική κοινωνία η αίσθηση του συλλογικού κινδύνου, ώστε να ληφθούν στέρεες εθνικού χαρακτήρα αποφάσεις και όχι ν'αναπτυχθούν λογικές ατομικής αυτοπροστασίας από τις συνέπειες της κρίσης. Η ελπίδα και η αισιοδοξία δομούνται, δεν διακηρύσσονται.

   Όσοι λοιπόν επιμένουν να υποδύονται τους "αισιόδοξους", μοχλεύοντας επικοινωνιακά σε κάποια πράγματι θετικά αποτελέσματα που προκύπτουν από την εφαρμογή του μνημονίου, ή όσοι άλλοι θέλουν να πιστεύουν γενικώς στην τελική διάσωση της χώρας, οφείλουν να γνωρίζουν ότι η "αισιοδοξία" τους αυτή, αλλά και η "απαισιοδοξία", μπορεί να είναι μια σεβαστή ατομική τους επιλογή, αλλά στην πολιτική δεν έχει καμιά αξία ούτε σαν ατομικό γνώρισμα, ούτε σαν μεταφυσικό φαινόμενο πίστης, ούτε σαν ειδύλλιο.

   Στην πολιτική υπάρχει μόνο η "δύσκολη αισιοδοξία" που οικοδομείται μόνο με σκληρή συλλογική προσπάθεια, με σχέδιο και θυσίες, με ρεαλισμό, ορθολογισμό και με κοινωνική δικαιοσύνη.

διαβάστε τη συνέχεια

__________________________________

Φλεβάρης ήταν όταν αντελήφθην την αλλαγή του κλίματος!

μια νέα εικόνα (21-Φεβρ-2013)

είχα βάλει και ημερομηνία, τόσο μπαμ έκανε

από τα δεξιά δεν πρόκειται να διαβάσεις κάτι σχετικό με το σχέδιο που προτείνει ο πολιτικός εκτός εάν περιμένεις να ..ξυπνήσεις με χρυσό!

από αριστερά έχεις σίγουρα συριζα και κκε, αλλάζεις μερικές βαριές λέξεις σε κάτι άλλο και έχεις ακριβώς μια τέτοια έκφραση όπως ο Αλέκος Παπαδόπουλος

πασοκ και δημάρ και νδ δίνουν την ευκαιρία σε μόνο καθυστερήσεις και μικρές παρεμβάσεις στο βασικό κείμενο του μνημοσύνουνίου, είναι πολύ μεγάλοι για να ασχοληθούν με τέτοιες λεπτομέρειες όπως συνολικό σχέδιο

τα σχόλια των αναγνωστών στο λινκ του Βήματος ειναι εκτός κειμένου, άλλοι στυλ Καπουτζίδη γράφουν ότι είναι ακαταλαβίστικα ή γενικόλογα άλλοι συμφωνούν επί λέξη

επί της ουσίας πιο πάνω ένας γράφει "με το ευρώ καλύτερα" με δικαιολογητικά την χαμηλή αποταμίευση και την υπερπένδυση στην οικοδομή

και τα υπόλοιπα σχόλια έχουν ενδιαφέρον, και ελιτ και κάμποσα προσωπικά

είναι δύσκολο να κοιτιέσαι στο καθρέπτη και σίγουρα είναι ακόμα δυσκολότερο να στήσεις νέα εθνοσυνέλευση για να διαμορφωθεί νέο σύνταγμα, όπως οι ψαράδες Ισλανδοί

εκείνοι έστειλαν πρωθυπουργό εμείς εδώ έχουμε περισσότερους, ούτε αυτό δεν έγινε

νομίζω ότι έχει τελειώσει η κρίση 

yield curve 2012 vs 2013 via @YiannisMouzakis