Ασυλία για τα δάνεια των κομμάτων

Tου Νικου Γ. Ξυδακη

Η χώρα βρίσκεται στα γόνατα, η αγορά είναι φάντασμα, πολίτες βρίσκουν παγωμένους τους λογαριασμούς τους για μερικές χιλιάδες χρέους... Αλλά τα κόμματα καταφέρνουν να εξασφαλίζουν ασυλία για τα θαλασσοδάνεια που τους χορηγήθηκαν στο παρελθόν, με μόνη εγγύηση τα εκλογικά τους ποσοστά. Με τροπολογία κατατεθειμένη εκπροθέσμως και υπερψηφισμένη εσπευσμένως την περασμένη Παρασκευή, απαλλάσσονται από ποινικές ευθύνες οι διοικήσεις των τραπεζών που χορήγησαν δάνεια ύψους 270 εκατ. ευρώ σε κόμματα, αλλά και άλλα δάνεια σε ιδρύματα και ΜΚΟ. Από τα 270 εκατ., τα 250 εκατ. έχουν καταλήξει στα ταμεία της Ν.Δ. και του ΠΑΣΟΚ. Πιο γενναιόδωρη τράπεζα, η διαλυθείσα πλέον Αγροτική, με ροές 198 εκατ. προς Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ.
Οι τράπεζες χορηγούσαν τα κομματοδάνεια με μόνη εγγύηση την κρατική επιδότηση που θα ελάμβαναν τα κόμματα· το προσδοκώμενο έσοδο υπολογιζόταν βάσει τρέχοντος εκλογικού ποσοστού. Μετά την εκλογική συρρίκνωση όμως του περασμένου καλοκαιριού και με σωρευμένο ήδη δανεισμό, τα κόμματα, ιδίως το ΠΑΣΟΚ, με αναλόγως συρρικνωμένη επιδότηση, αδυνατούν να εξυπηρετήσουν τα δάνειά τους. Ως εκ τούτου βρίσκονται εκτεθειμένες και οι χορηγούσες τράπεζες, που δεν ασφάλισαν τα χρήματα των καταθετών τους. Με την τροπολογία νομοθετείται ότι οι τραπεζικές διοικήσεις δεν θα υποστούν έλεγχο και κυρώσεις για τα θαλασσοδάνεια, και μάλιστα η ασυλία έχει αναδρομική ισχύ: «Η διάταξη καταλαμβάνει και τα ήδη χορηγηθέντα ή εκκρεμή δάνεια». Η διάταξη καλύπτει και δάνεια προς ιδρύματα, όπως το δάνειο ύψους 90 εκατ. του Μεγάρου Μουσικής. ΣΥΡΙΖΑ και ΚΚΕ, βαρυνόμενα με δάνεια περίπου 20 εκατ., καταψήφισαν την τροπολογία.
Το κοινοβουλευτικό σύστημα δεν μπορεί να λειτουργήσει χωρίς κόμματα. Αυτή η αναγκαία παραδοχή όμως δεν μπορεί να οδηγεί στην οικονομική ασυδοσία των κομμάτων και στη χαριστική ή σκανδαλώδη δανειοδότησή τους. Η κακοδιαχείριση και ο υπερδανεισμός δείχνουν, αφενός, τις χαμηλές διοικητικές ικανότητες των πολιτικών ανδρών που υπόσχονται να σώσουν τη χώρα. Αφετέρου, δείχνουν πώς αντιλαμβάνονται ακόμη και τώρα, επί των ερειπίων, τη σχέση τους με το κράτος και το τραπεζικό σύστημα: ως πεδίο ασυδοσίας και μη ελέγχου, εκτός κανόνων αγοράς, εκτός ισονομίας και ισοπολιτείας. Οι περισσότερες επιχειρήσεις και ιδιώτες την τελευταία τετραετία βρίσκονται χωρίς ρευστότητα, εκτός τραπεζικού δανεισμού, φορτωμένοι με πολλαπλάσιους φόρους και χαράτσια. Το Δημόσιο τους χρωστάει από παντού, ακόμη και επιστροφές ΦΠΑ, και δεν τους πληρώνει. Ασφυκτιούν. Και πνίγονται καθημερινά.
Τα υπερδανεισμένα κόμματα φαίνεται ότι λειτουργούν εκτός πραγματικής οικονομίας, εκτός παραγωγικής κοινωνίας. Πεδίο της δόξης τους ήταν και είναι η συντήρηση ενός παρασιτικού μηχανισμού που θα εξασφάλιζε επιρροή και ψήφους· με θαλασσοδάνεια, άδηλους πόρους, ασυλίες. Με αυτό το μοντέλο λειτουργούσαν, με αυτό κυβερνούσαν τη χώρα. Ακόμη και τώρα, επί των ερειπίων.

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_1_09/04/2013_516782

Η επαναφορά της οικονομίας

Του Μπαμπη Παπαδημητριου

Προϋπόθεση για να επιστρέψει η οικονομία σε θετικούς ρυθμούς, έστω και ασθενικούς, αρχικώς, είναι να προηγηθούν επιχειρηματικές επενδύσεις. Φαίνεται πιθανόν πως οι επιχειρηματικές πρωτοβουλίες θα πληθύνουν στο τελευταίο τέταρτο του έτους. Οι πρωτοβουλίες αυτές θα αποδώσουν 6-8 μήνες αργότερα. Αρα, το δεύτερο μισό του 2014, το πρόσημο για το ΑΕΠ μπορεί να είναι θετικό.
Οι τράπεζες θα είναι σε θέση να υποστηρίξουν αυτή την εξέλιξη, όχι όμως πριν από τα τέλη του έτους. Με την προϋπόθεση ότι θα επιβεβαιωθεί η πολιτική σταθερότητα.
Η συμμετοχή των τραπεζών στην επαναφορά της οικονομίας εξαρτάται από δύο, εξίσου σημαντικές, εξελίξεις.
Να αυξηθούν οι καταθέσεις και να εγκρίνουν τα δύο ευρωπαϊκά κέντρα, η Επιτροπή και η Κεντρική Τράπεζα, ένα νέο σχέδιο ανακεφαλαιοποίησης των τριών συστημικών τραπεζών μας: Εθνική, Alpha, Πειραιώς.
Αναλογιστείτε την αφαίμαξη που υπέστη το σύστημα. Εχασε 80 δισ. καταθέσεων και έπεσε στα 160 δισ. Το 1/3 έφυγε σε μετρητά και «κρύφτηκε» άρα θα γυρίσει πρώτο. Το άλλο τρίτο, ταξίδεψε και δεν θα βρει εύκολα τον δρόμο της επιστροφής χωρίς ειδική συμφωνία. Το τελευταίο τρίτο πήγε σε φόρους και άλλες ανάγκες. Από την άλλη τα δάνεια «κρατήθηκαν» στο καθόλου κακό, για τις περιστάσεις, ύψος των 225 δισ. ευρώ.
Το σύστημα αρχίζει ήδη να συμμαζεύει τη ρευστότητά του. Επιχειρήσεις κλείνουν παλαιά δάνεια (περί τα 20 δισ.), το κράτος θα μειώσει τα έντοκα γραμμάτια (8 δισ.) και θα πληρώσει τις οφειλές του (9 δισ.). Ολα αυτά είναι ταυτοχρόνως νέο χρήμα στην τραπεζική αγορά.
Αν η κυβέρνηση υποστηρίξει τα όσα αναφέρει στην επιστολή του ο πρόεδρος της Ελληνικής Ενωσης Τραπεζών Γιώργος Ζανιάς, τότε και το θέμα της συμμετοχής ιδιωτών στο νέο μετοχικό κεφάλαιο θα πάρει θετική τροπή. Η βασική ιδέα στηρίζεται στην εκτίμηση ότι η συγκυρία θα είναι ήδη καλύτερη προς το τέλος του έτους. Είναι επομένως σωστό να κλείσει τώρα η συμμετοχή του κράτους, αλλά οι επενδυτές στο αναγεννημένο τραπεζικό σύστημα να προσκληθούν μετά από ένα εξάμηνο, όταν τα πράγματα, όπως όλοι ελπίζουν, θα πηγαίνουν καλύτερα.
Θα χρειαστεί, κατά τη γνώμη μου, μια ακόμη ενίσχυση. Η Alpha Bank, λόγω της καλής συμφωνίας με την Credit Agricole για την απορρόφηση της Emporiki, της μικρότερης κεφαλαιακής ανάγκης μπορεί να συνεχίσει την παράδοση του ισχυρού πόλου τραπεζικής με αυστηρά ιδιωτικά κριτήρια. Στον τρίτο πόλο, μετά τους εντυπωσιακούς χειρισμούς με την απορρόφηση των Geniki, Αγροτική και σύντομα της Millenium, που θύμισαν στην αγορά τις μεγάλες ικανότητες του Μιχ. Σάλλα, αρχιτέκτονα του ομίλου της Πειραιώς, η ελπίδα ότι θα ξυπνήσουν το ενδιαφέρον ιδιωτών κεφαλαιούχων έχει επιστρέψει.
Ολα όμως θα κριθούν στο συγκρότημα Εθνική-Eurobank, που αντιπροσωπεύει κάτι λιγότερο από το μισό τραπεζικό μας σύστημα. Η μόνη λύση είναι να προσκληθούν μεγάλοι, διεθνείς επενδυτές να στηρίξουν το εγχείρημα. Προβλέπω ότι ο Αντώνης Σαμαράς θα το δει ως μια ακόμη θετική πρόκληση. Θα κάνουν όμως το ίδιο οι δύο άλλοι κυβερνητικοί σύμμαχοι; Μπορεί, αν το ευρωπαϊκό σκέλος της τρόικας κατανοήσει την ανάγκη να αποκτήσει τάχιστα η οικονομία ένα δυναμικό τραπεζικό σύστημα.
Ενδιαφερόμενοι υπάρχουν και θα υπάρξουν. Τα επενδυτικά αμοιβαία που ήδη έχουν ενδιαφερθεί για ευκαιρίες κεφαλαιακών τοποθετήσεων στον μεταποιητικό ή τουριστικό ή αγροτικό τομέα, θα φέρουν περισσότερα κεφάλαια και, κυρίως, θα φέρουν επαγγελματίες επενδυτές στην τραπεζική διαμεσολάβηση. Μεγάλα ονόματα όπως η καναδική Fairfax, οι αμερικανικές Fidelity, Capital Research και Brookfield, μεταξύ άλλων, θα μπορούσαν να κληθούν να συμμετάσχουν στην κεφαλαιακή στήριξη των ελληνικών τραπεζών. Είναι καλό να κατανοήσουμε γιατί επείγει η επιστροφή του τραπεζικού συστήματος σε κανονική λειτουργία και γιατί αυτό πρέπει να γίνει με την πλήρη στήριξη ιδιωτικών κεφαλαίων. Το πρώτο είναι σχεδόν αυτονόητο, αφού η οικονομία δεν θα ανακάμψει ποτέ όσο οι τράπεζες δεν είναι σε θέση να συγκεντρώσουν καταθέσεις. Επειδή όμως αυτές δεν επαρκούν και δεν θα είναι σπουδαίες, όσο το εισόδημα των Ελλήνων θα καταπιέζεται από την πολιτική λιτότητας, χρειάζεται να βρουν τον τρόπο να αναχρηματοδοτηθούν στις διεθνείς αγορές. Ηδη το πέτυχαν μία πορτογαλική (Espirito Santo), μία ιρλανδική (Bank of Ireland) και μία ισλανδική (Arion Bank). Πρέπει και οι δικές μας να ανοίξουν κάποια γραμμή ώστε να μπει οξυγόνο στην οικονομία. Η ώρα των τραπεζών επιστρέφει. Αρκεί η πολιτική να μη βάλει το χέρι της και σταματήσει όσα θετικά μπορούν να συμβούν. Ας μην ξεχνούμε μάλιστα ότι οι πολιτικοί δεν είναι μόνοι τους, αλλά έχουν την «υποστήριξη» της ευρωπαϊκής γραφειοκρατίας. Το χειρότερο μείγμα, δηλαδή.

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_politics_1_03/03/2013_513129

____________________________________________________

με τα σημερινά μαθηματικά του Μπάμπ'ς, που δε φαίνονται καθόλου περίεργα
θα μπορέσουμε να έχουμε ανάπτυξη περί το 2016

ΠΡΟΣΕΞΤΕ διότι δε θέλω να νομίζω ότι τα διαβάζω μόνος μου
"το δεύτερο μισό του 2014, το πρόσημο για το ΑΕΠ μπορεί να είναι θετικό"= ύφεση και το 2014
"Οι τράπεζες θα είναι σε θέση να υποστηρίξουν αυτή την εξέλιξη, όχι όμως πριν από τα τέλη του έτους" = δάνεια το ..2014
"νέο σχέδιο ανακεφαλαιοποίησης" = δεν επαρκούν τα σημερινά χρήματα...


εγώ αν ήμουν μέρος των παραπάνω "επενδυτών" δε θα του έδινα ούτε ένα ευρώ για τη διαφήμιση που κάνει

Το φάντασμα του λαϊκισμού

Του Μπαμπη Παπαδημητριου

Τα παλαιότερα χρόνια, πριν δηλαδή από την ίδρυση του ευρώ και την εξ αυτού του λόγου σταθεροποίηση του διεθνούς νομισματικού συστήματος, μια σοβαρή κρίση έφερνε είτε πληθωρισμό είτε υποτίμηση είτε και τα δύο μαζί· με αποτέλεσμα τη λιτότητα, με τη μορφή των απωλειών της συγκριτικής ικανότητας δημιουργίας νέου πλούτου.
Φαντασθείτε τώρα ότι η παρούσα κρίση είναι πολύ μεγαλύτερη απ’ οποιαδήποτε άλλη γνώρισε η οικουμένη, μετά τον δεύτερο μεγάλο πόλεμο, στη διάρκεια του οποίου ξεπεράστηκε η προηγούμενη μεγάλη κρίση.
Σε κάθε κρίση, οι περισσότερες από τις αρχικές αντιδράσεις των κυβερνήσεων είναι λανθασμένες. Το ίδιο, δυστυχώς, ισχύει και για τις πρώτες αντιδράσεις των ψηφοφόρων. Με τη διαφορά ότι ενώ οι πολιτικοί έχουν πάντοτε, σχεδόν, άδικο, οι πολίτες έχουν, αυτονοήτως, δίκιο. Ομως, ακόμη κι όταν ο λαός κάνει λάθος, είναι οι πολιτικοί και οι άλλοι παράγοντες που οφείλουν να κρατούν την ψυχραιμία τους, εκείνοι που πρέπει να προσαρμοστούν και όχι το αντίστροφο. Αν και, στα αυταρχικά καθεστώτα που εξέθρεψε η Ευρώπη στον Μεσοπόλεμο -φασισμό, ναζισμό και σταλινισμό- επικράτησαν οι ακραίοι, αφού προηγουμένως οι πληθυσμοί αφέθηκαν στην αγκαλιά του λαϊκισμού.
Ο λαϊκισμός θα ταλαιπωρήσει -και αυτή τη φορά- την Ευρώπη. Ηταν αναπόφευκτο. Μικρά δείγματα ακραίων αντιδράσεων είχαμε πριν ακόμη ξεσπάσει η κρίση για τα καλά. Σε χώρες που διέλυσε ο σοβιετικός ζυγός, όπως η Ρουμανία και η Ουγγαρία. Αργότερα σε άλλες και προς όλες τις κατευθύνσεις. Η σταθερότητα αλλά και η ορθοκρισία δύο, τουλάχιστον, κυβερνήσεων, σε Ολλανδία και Φινλανδία, εξαρτάται από ακραία κομματικά μορφώματα ενός παράξενου μείγματος οικονομικού και φυλετικού εθνικισμού. Στη Βρετανία ο Κάμερον ξέθαψε το τσεκούρι της Θάτσερ, επιβεβαιώνοντας την αγγλοσαξονική εχθρότητα στο σχέδιο της ενιαίας νομισματικής ζώνης. Στην Ισπανία απειλεί με απόσχιση η σπουδαιότερη αυτόνομη περιοχή. Η κόρη Λεπέν κερδίζει συνεχώς έδαφος υπέρ της εξόδου της Γαλλίας από το ευρώ. Η Βαυαρία έχει αιτηθεί στο συνταγματικό δικαστήριο να μη μεταβιβάζει πλεονάσματά της στον ομοσπονδιακό γερμανικό προϋπολογισμό, ενώ πυκνώνουν οι φωνές για μια ελεγχόμενη ζώνη μάρκου.
Ηταν αναπόφευκτο να συντονιστεί και η Ιταλία. Η κυβέρνηση Μόντι, από τη στιγμή που έχασε την ψήφο του Μπερλουσκόνι, ήταν πολύ αδύναμη για να επιχειρήσει σοβαρές μεταρρυθμίσεις.
Ο λαϊκισμός μπορεί πράγματι να τινάξει στον αέρα το ευρωπαϊκό οικοδόμημα. Με αποτέλεσμα οι πλουσιότεροι να συνασπιστούν και οι φτωχότεροι να κατρακυλήσουν χαμηλότερα. Καμία εσπευσμένη και εκβιαστική δημοσιονομική σύγκλιση δεν αξίζει κάτι παρόμοιο.

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_1_28/02/2013_512675

_______________________________________________________

αναρωτιέμαι εάν η Ιταλία ανήκει στους φτωχούς ή τους πλούσιους...



 

Οι επιπτώσεις στην Ελλάδα

Του Αγγελου Σταγκου
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο νικητής των ιταλικών εκλογών είναι ο λαϊκισμός και οι μεγάλοι ηττημένοι οι κατεστημένες δυνάμεις της οικονομίας, ο ορθολογισμός, οι πολιτικές της λιτότητας και βεβαίως η Γερμανία. Τα αποτελέσματα ισοδυναμούν με γόρδιο δεσμό και δεν επιτρέπουν τον σχηματισμό σταθερής κυβέρνησης, η προσπάθεια μείωσης του δημοσίου χρέους που βρίσκεται στα επίπεδα του 127% - 128% του ΑΕΠ υπονομεύθηκαν ήδη και μοιάζουν καταδικασμένες, η νέα προσφυγή στις κάλπες θεωρείται επιβεβλημένη. Μέχρι τότε, μάλιστα, η τρίτη μεγαλύτερη οικονομία της Ευρώπης θα παραδέρνει σε ένα καθεστώς αστάθειας και κανείς δεν μπορεί να εγγυηθεί ότι από τις νέες εκλογές θα προκύψει κάτι διαφορετικό, καθώς η ιταλική κοινωνία είναι πολωμένη.
Είναι πολύ πιθανό πλέον τα αποτελέσματα των ιταλικών εκλογών να έχουν σοβαρές επιπτώσεις σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες και στην ίδια την Ευρωζώνη. Ενισχύουν τους απανταχού λαϊκιστές και δεν αποκλείεται να εμφανιστούν και αλλού κινήματα α λα Γκρίλο, υπονομεύουν τη σταθερότητα πολλών ευρωπαϊκών κυβέρνήσεων που εξ ανάγκης εφαρμόζουν πολιτικές λιτότητας, βάζουν σε διλήμματα άλλες, όπως η γερμανική και απειλούν ακόμη και με διάλυση την Ευρωζώνη. Ιδιαίτερα αν κάποια στιγμή χρειαστεί στήριξη η ιταλική οικονομία. Το τεράστιο, για τα ευρωπαϊκά δεδομένα, μέγεθός της καθιστά ένα τέτοιο εγχείρημα εξαιρετικά δύσκολο. Η Γερμανία δεν μπορεί να σηκώσει το βάρος, εκτός και αν εγκαταλείψει τη μέχρι σήμερα πολιτική της, καταφύγει σε πολιτική ρευστότητας και επιτρέψει να τυπωθούν ευρώ. Κάτι τέτοιο, όμως, αποκλείεται να συμβεί ώς τις γερμανικές εκλογές. Αν συμβεί ποτέ...
Πολλοί στην Ελλάδα, κυρίως από τον χώρο της αντιπολίτευσης, αισθάνονται δικαιωμένοι και χειροκροτούν τα αποτελέσματα των ιταλικών εκλογών. Η πρώτη σελίδα στη χθεσινή «Αυγή» με το «Basta!», τη φωτογραφία του Γκρίλο και το κύριο άρθρο που υμνεί τον λαϊκισμό είναι χαρακτηριστικά. Υπό αυτήν την έννοια, οι δυνάμεις της ευρωπαϊκής προοπτικής πιέζονται. Ταυτόχρονα, ωστόσο, η κυβέρνηση αποκτά επιχειρήματα να πιέσει με τη σειρά της την τρόικα να επιδείξει ευελιξία σε διάφορα θέματα για να μην «ιταλοποιηθεί» και η δική μας χώρα. Από την άλλη πλευρά, είναι φανερό ότι τώρα θα κυριαρχήσει το πρόβλημα της Ιταλίας στην Ευρωζώνη και ενδεχομένως να περάσει σε δεύτερη μοίρα η στήριξη της Ελλάδας με πολλαπλούς τρόπους. Ισως οι δανειστές να αυστηροποιήσουν ακόμη περισσότερο τη στάση τους απέναντι στη λεγόμενη «ελληνική πραγματικότητα», προκειμένου να διασώσουν την Ευρωζώνη.
http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_world_1_27/02/2013_512587

A window of opportunity

Τhe people of Greece have shown great maturity and fortitude in the face of immense difficulties, but they do harbor a vast amount of anger toward the political system, and justly too.
This anger is being manipulated by extreme political forces that cultivate intolerance and paranoia without ever putting forth any valid proposals for how they intend to govern the country if called upon to do so.
The anger is still there, but public opinion now knows that the crisis has swept over many other countries and that there is no magical solution. The people also understand that the antidote to soaring unemployment is not a mixture of political instability and never-ending protests.
The government has a unique window of opportunity that will probably last only a couple of months to get Greece on the road to stability and growth. For this to happen, however, the government cannot go back to the old ways of running the country.

http://www.ekathimerini.com/4dcgi/_w_articles_wsite3_1_12/01/2013_478145

Ο ελληνικός λαός έχει επιδείξει ωριμότητα και καρτερικότητα τα δύσκολα τελευταία χρόνια της κρίσης. Ο θυμός του έναντι του πολιτικού συστήματος είναι απολύτως δικαιολογημένος. Τον εκμεταλλεύθηκαν, όμως, ακραίες πολιτικές δυνάμεις, οι οποίες καλλιέργησαν τη μισαλλοδοξία, θεωρίες συνωμοσίας, αλλά ουδέποτε παρουσίασαν στοιχειωδώς πειστικές προτάσεις διακυβέρνησης του τόπου. Ο θυμός συνεχίζει να υπάρχει, αλλά η κοινή γνώμη αντιλαμβάνεται πλέον ότι η κρίση έχει πλήξει πολλές άλλες χώρες και δεν υπάρχει καμία μαγική ή εύκολη λύση, όπως απέδειξε η περίπτωση της Κύπρου. Οι πολίτες καταλαβαίνουν, επίσης, πως η λύση στην ανεργία και την ύφεση δεν είναι η πολιτική αστάθεια ούτε οι διαμαρτυρίες χωρίς τέλος. Γι’ αυτόν τον λόγο ο πρωθυπουργός κ. Σαμαράς και η κυβέρνηση έχουν μια μοναδική ευκαιρία μερικών μηνών να βάλουν τον τόπο στην τροχιά της ανάπτυξης και της σταθερότητας. Για να γίνει, όμως, αυτό, θεμελιώδης προϋπόθεση είναι να μην κυβερνούν όπως... παλιά, να αποδείξουν δηλαδή εμπράκτως στον ελληνικό λαό ότι τα ρουσφέτια, οι τοποθετήσεις κομματικών και «κολλητών», τα μερεμέτια αντί για σοβαρές μεταρρυθμίσεις έχουν παρέλθει οριστικά. Μακάρι να τα καταφέρουν.

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_1_13/01/2013_507780

______________________________________________

παρ' ότι πρόκειται για ένα καλό κείμενο, περιέχει στοιχεία όπως αυτά που λοιδορεί ("ουδέποτε παρουσίασαν στοιχειωδώς πειστικές προτάσεις"-"η λύση στην ανεργία και την ύφεση δεν είναι η πολιτική αστάθεια"), θα ήταν προτιμότερο να έγραφε κάτι περισσότερο από το " να μην κυβερνούν όπως... παλιά"
επίσης, υπονοεί ότι οι τωρινοί κυβερνήτες δεν εκμεταλλεύθηκαν το θυμό όπως οι άλλοι - όντως, επένδυσαν κυρίως στο φόβο
ακόμα, πολιτική σταθερότητα είχαμε επί Καραμανλή Β', όμως βιώσιμες δουλειές δεν δημιουργήθηκαν...

με πράσινα κάτι που δεν υπάρχει στο αγγλικό κείμενο - που το βρίσκω καλύτερο