Μόνιμη Ύφεση στη Δύση

Άνθρωποι με οικονομική σκέψη έχουν αναπτύξει θεωρίες που οδηγούν σε συμπέρασμα ότι οι δυτικές ανεπτυγμένες οικονομίες έχουν φτάσει σε "ταβάνι" ανάπτυξης, ειδικά ύστερα από τη δεκαετία του '90.
Υπάρχουν οικονομολόγοι, οικονομικοί αναλυτές αλλά και traders που έχουν αντιληφθεί ότι "η Ιαπωνία είναι ο οδηγός των ανεπτυγμένων οικονομιών", δηλαδή η αδυναμία αποφυγής ενός μόνιμου αποπληθωρισμού της οικονομίας, μια συνεχής - επί δεκαετίων - πορεία ουσιαστικής μη-ανάπτυξης.
Αυτό το μήνα έχουμε το βαρύ πυροβολικό Larry Summers να εκφωνεί δημοσίως το ίδιο συμπέρασμα.



link Larry Summers on the Danger of a Japan-Like Generation of Secular Stagnation Here in the North Atlantic

"It is not over until it is over…. We may well need, in the years ahead, to think about how we manage an economy in which the zero nominal interest rate is a chronic and systemic inhibitor of economic activity, holding our economies back, below their potential…"

Στη συνέχεια μπορείτε να διαβάσετε το άρθρο του Euro2day σχετικά με την ομιλία του Summers.
Προτείνω βέβαια να δείτε το video, είναι πολύ καλύτερο.
Μετά το άρθρο, βρίσκονται links σχετικών post του Krugman, o οποίος βρίσκεται πολύ κοντά στις απόψεις του Summers μέσω της "παγίδας ρευστότητας" (ορισμοί του κενσϋανού πυλώνα εδώ και εδώ και εδώ).
Δεν ξέρω πως θα σας ακουστεί, όμως ο Summers, όσων αφορά τη δομή της λύσης που προτείνει στην ομιλία του, δείχνει να βρίσκεται κοντά στο πυρήνα της σκέψης των γερμανών ρεπουμπλικάνων - πχ Hans-Werner Sinn: Why Draghi was wrong to cut interest rates, αντίθετα με τον Krugman που θεωρεί ότι ακόμα και τα helicopter money είναι ευπρόσδεκτα.
Προσωπικά, θεωρώ ότι οι Αμερικάνοι δεν πρόκειται να εγκλωβιστούν στο βαθμό που συνέβη στην Ιαπωνία, είναι από τη φύση τους περίσσότερο ευέλικτοι και ευρηματικοί.

Κίνδυνος «μακροχρόνιας ύφεσης» στη Δύση

«Κάτι έχει αλλάξει στη λειτουργία των δυτικών οικονομιών, ίσως με αρχή τη δεκαετία του '80, χωρίς ακόμα και τώρα να είναι ακόμη ορατή η αλλαγή, κάτι που δεν αντιμετωπίζεται ούτε με τις φούσκες που ενίοτε δημιουργούνται. Η οικονομική στασιμότητα και η ύφεση φαίνεται ότι γίνονται ενδημικά χαρακτηριστικά των δυτικών οικονομιών».
Aυτό υποστηρίζει ο διάσημος Larry Summers, επίτιμος πρόεδρος του Harvard και πρώην υπουργός Οικονομικών των ΗΠΑ. Άποψη που στηρίζει κι ο νομπελίστας οικονομολόγος Paul Krugman, ταράσσοντας τα νερά στους διεθνείς κύκλους άσκησης οικονομικής πολιτικής.
Την άποψή τους ενισχύει το γεγονός ότι οι ανεπτυγμένες οικονομίες δεν έχουν εξέλθει από τη στασιμότητα παρότι έχουν περάσει τουλάχιστον πέντε χρόνια από τη μεγάλη χρηματοπιστωτική κρίση του 2008. Με άλλα λόγια, δεν δημιουργείται ικανοποιητική ζήτηση στις οικονομίες της Δύσης, εδώ και πολλά χρόνια, ενώ η θετική επίδραση από τις φούσκες, άλλοτε στην τεχνολογία κι άλλοτε στα ακίνητα, γίνεται ολοένα και πιο περιορισμένη.
Εν ολίγοις, το πρόβλημα φαίνεται πως θα είναι μόνιμο αλλάζοντας τις συνθήκες λειτουργίας των παραδοσιακών οικονομικών μοντέλων. Φαίνεται πως δημιουργείται μια νέα κατάσταση την οποία στο εξής θα θεωρούμε κανονική, ένα «new normal» με πολύ χαμηλά επιτόκια.
Το πρόβλημα είναι ότι οι κεντρικές τράπεζες μπορούν να κατεβάσουν τα επιτόκια στο μηδέν. Αλλά το φυσιολογικό επιτόκιο με το οποίο θα οδηγούμασταν σε συνθήκες πλήρους απασχόλησης είναι πλέον κατά τους οικονομολόγους αρνητικό. Όμως, αν υπάρξει αρνητικό επιτόκιο τα λεφτά θα φύγουν από τις τράπεζες και θα πάνε σε σεντούκια. Ποιες λύσεις βλέπουν οι διάσημοι οικονομολόγοι.

Το πραγματικό πρόβλημα της οικονομίας

Στην ομιλία του στο ΔΝΤ ο Larry Summers τόνισε ότι η αδυναμία της Κεντρικής Τράπεζας των ΗΠΑ να μειώσει κάτω του μηδενός το ονομαστικό επιτόκιο, γεγονός που αποδυναμώνει την ισχύ της πολιτικής της, είναι το πιεστικότερο πρόβλημα για την οικονομία της υπερδύναμης.
Όπως σημείωσε, τα τελευταία 50 χρόνια, η Federal Reserve προχωρούσε σε μειώσεις των βραχυπρόθεσμων επιτοκίων της κατά τη διάρκεια υφέσεων για να τονώσει την οικονομική ανάπτυξη. Τώρα, έχει δημιουργηθεί ένα νέο πρόβλημα. Η Fed κατέβασε το επιτόκιο στο μηδέν, όμως ακόμα η ανάκαμψη είναι αργή.
Το πρόβλημα, όπως επισήμανε ο Summers, είναι ότι το φυσιολογικό επιτόκιο -σημείο όπου οι επενδύσεις και οι καταθέσεις θα οδηγούσαν σε επίπεδα πλήρους απασχόληση- είναι πλέον αρνητικό. Η Fed δεν μπορεί να μειώσει το ονομαστικό επιτόκιο κάτω του μηδενός διότι ο κόσμος θα επιλέξει τότε να καταχωνιάσει τα χρήματά του αντί να τα ξαναβάλει στην τράπεζα. Αυτό ονομάζεται zero lower bound (ζώνη μηδενικών επιτοκίων) και έχει περιορίσει την ισχύ της δράσης της.
Για να αντισταθμιστεί αυτό το πρόβλημα, η Fed έχει χρησιμοποιήσει μη συμβατικά προγράμματα, όπως το πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης (QE). Έχει στόχο να μειώσει τα μακροπρόθεσμα επιτόκια και να φέρει μεγαλύτερες επενδύσεις. Το QE είναι ο τεχνικός όρος για την αγορά από τη Fed ομολόγων και άλλων τίτλων ύψους δισεκατομμυρίων δολαρίων.
Ακόμα και με αυτές τις κινήσεις, όμως, το φυσιολογικό επιτόκιο παραμένει κολλημένο κάτω από το μηδέν. Η μείωση των βραχυπρόθεσμων επιτοκίων είναι το ισχυρότερο εργαλείο που έχει η Fed για να τονώσει την απασχόληση σε περιόδους ύφεσης, όμως η ισχύς του έχει περιοριστεί από το zero lower bound και γι' αυτό η ανάκαμψη είναι αδύναμη.
Το πραγματικό πρόβλημα όμως είναι ευρύτερο. Εάν υπάρξει νέα ύφεση τώρα ή τα επόμενα χρόνια, η Fed θα έχει ακόμα πιο περιορισμένη δυνατότητα να την αντιμετωπίσει, αφού τα επιτόκιά της είναι ήδη μηδενικά, προειδοποίησε ο L. Summers.
«Φανταστείτε μια κατάσταση όπου το φυσιολογικό επιτόκιο και το επιτόκιο εξισορρόπησης έχουν μειωθεί σημαντικά κάτω από το μηδέν», ανέφερε. «Τότε η συμβατική μακροοικονομική λογική μας αφήνει με ένα πολύ σοβαρό πρόβλημα. Ο λόγος είναι ότι όλοι φαίνεται να συμφωνούμε στο ότι αν και μπορείς να διατηρήσεις τα επιτόκια των ομοσπονδιακών καταθέσεων σε χαμηλό επίπεδο για πάντα είναι πολύ πιο δύσκολο να εφαρμόσεις έκτακτα μέτρα για πάντα, αν και τα προβλήματα μπορεί να συνεχίσουν να υπάρχουν για πάντα».
Σύμφωνα με τον ίδιο, θεωρητικά υπάρχουν κάποιοι τρόποι με τους οποίους μπορεί να αντιμετωπιστεί αυτό το θέμα:
* Η Fed θα μπορούσε να επιτρέψει την ύπαρξη υψηλότερου πληθωρισμού, δίνοντας έτσι κίνητρα στον κόσμο να ξοδέψει χρήματα αντί να τα καταχωνιάζει.
* Θα μπορούσαμε να κινηθούμε προς μια κοινωνία χωρίς ρευστό, όπου όλο το χρήμα θα είναι ηλεκτρονικό. Αυτό θα καθιστούσε αδύνατο το καταχώνιασμα των χρημάτων εκτός τράπεζας, δίνοντας τη δυνατότητα στη Fed να μειώσει τα επιτόκια κάτω του μηδενός και ωθώντας τον κόσμο να ξοδέψει περισσότερα.
Και οι δύο ιδέες, θεωρητικά, θα ξεπερνούσαν το πρόβλημα του zero lower bound.
«Νομίζω πως αυτό που δεν έχει αντιληφθεί ο κόσμος είναι ότι τίποτα δεν έχει τελειώσει» και ότι «μπορεί να χρειαστεί τα ερχόμενα χρόνια να σκεφτούμε πώς θα διαχειριστούμε μια οικονομία στην οποία τα μηδενικά ονομαστικά επιτόκια αποτελούν χρόνιο και συστημικό εμπόδιο για τις οικονομικές δραστηριότητες», δήλωσε ο Summers.

Επικροτεί ο Krugman

«Και οι δικές μου σκέψεις είναι παρόμοιες, όμως η διατύπωση του Larry (Summers) είναι πολύ πιο ξεκάθαρη και δυνατή, και συνολικά καλύτερη απ' οτιδήποτε έχω κάνει εγώ ποτέ», σχολίασε στη στήλη του στους New York Times ο Paul Krugman.
Αναπτύσσοντας περαιτέρω τις δηλώσεις Summers, ο Krugman εξήγησε πως, αν και δεν χρησιμοποιεί τον όρο παγίδα ρευστότητας, κινείται αποδεχόμενος ότι η αμερικανική είναι μια οικονομία της οποίας η νομισματική πολιτική περιορίζεται εκ των πραγμάτων από τη ζώνη των μηδενικών επιτοκίων (ακόμα και αν θεωρήσει κανείς ότι οι κεντρικές τράπεζες θα έπρεπε να κάνουν περισσότερα) και πως αυτό αντιστοιχεί σε μια κατάσταση στην οποία το φυσιολογικό επίπεδο των επιτοκίων -δηλαδή το επιτόκιο στο οποίο το επιθυμητό επίπεδο αποταμιεύσεων και το επιθυμητό επίπεδο επενδύσεων θα συνέπιπταν με την πλήρη απασχόληση- είναι αρνητικό.
Στην κατάσταση αυτή, οι συνήθεις κανόνες της οικονομικής πολιτικής δεν ισχύουν, αφού οι αποταμιεύσεις πλήττουν την οικονομία, ακόμα και τις επενδύσεις, και η εμμονή στα χρέη και στα ελλείμματα βαθαίνουν την ύφεση.
Σε ένα τέτοιο περιβάλλον οι δαπάνες, ακόμα και οι μη παραγωγικές, είναι καλύτερες από το τίποτα. Κατά τον Krugman, ο Summers δηλώνει επίσης εμμέσως ένα σημαντικό επακόλουθο: ότι δηλαδή αυτό δεν ισχύει μόνο για τις δημόσιες δαπάνες και πως και οι περιττές ιδιωτικές δαπάνες είναι καλές. «Πολλοί απεχθάνονται αυτήν τη λογική - θέλουν να υπάρχει ηθική στην οικονομία και δεν ενδιαφέρονται για το πόσοι θα υποφέρουν», σχολιάζει ο Krugman. «Όμως εδώ έρχεται το ριζοσπαστικό κομμάτι της παρουσίασης του Summers: η εκτίμησή του ότι αυτή μπορεί να μην είναι απλώς μια προσωρινή κατάσταση».
«Γνωρίζουμε τώρα πως η οικονομική επέκταση του 2003-2007 οφείλεται σε μια φούσκα. Έτσι, μπορεί να μπει κανείς στον πειρασμό να πει ότι η νομισματική πολιτική συνέχεια ήταν πολύ χαλαρή και πως τα χαμηλά επιτόκια έχουν ενθαρρύνει την επανεμφάνιση φούσκας. Όμως, όπως τονίζει ο Summers, υπάρχει ένα μεγάλο πρόβλημα αναφορικά με τον ισχυρισμό ότι η νομισματική πολιτική υπήρξε πολύ χαλαρή και αυτό είναι η έλλειψη πληθωρισμού».
Όπως αναφέρει ο Summers «ούτε η μεγάλη φούσκα ήταν αρκετή να παραγάγει συνολικά ζήτηση… Ούτε με την τεχνητή διέγερση της ζήτησης που προήλθε από όλη την οικονομική απρονοησία βλέπεις την υπέρβαση(…), το πρόβλημα μπορεί να είναι εκεί για πάντα».
Σύμφωνα με τον Krugman, η απάντηση του Summers είναι ότι ίσως η αμερικανική οικονομία χρειάζεται τις φούσκες για να μπορέσει να επιτύχει επίπεδα πλήρους απασχόλησης και ότι όταν αυτές απουσιάζουν η οικονομία έχει αρνητικά φυσιολογικά επιτόκια.
Ο Summers έκανε λόγο για χρόνια οικονομική στασιμότητα, που οφείλεται σε δημογραφικούς παράγοντες, η οποία έχει ακραίες επιπτώσεις. Όπως επισήμανε, ακόμα και οι policymakers που είναι πρόθυμοι να παραδεχθούν ότι η παγίδα ρευστότητας κάνει τη συμβατική αντίληψη περί σύνεσης στην πολιτική να μοιάζει με ανοησία θεωρούν ότι πρέπει να δράσουν τώρα προκειμένου να αποτρέψουν μελλοντικές κρίσεις. Ωστόσο, η τωρινή κρίση δεν έχει περάσει και, όπως τόνισε ο Summers, «τα περισσότερα από αυτά που θα γίνονταν υπό την αιγίδα της αποτροπής μιας μελλοντικής κρίσης θα ήταν αντιπαραγωγικά».
Κατά τον ίδιο, η επίσημη ατζέντα περιλαμβάνει λιγότερα μέτρα νομισματικής και δημοσιονομικής πολιτικής απ' ό,τι παλαιότερα, παρά το γεγονός ότι η οικονομία παραμένει σε βαθύτατη κάμψη. Επίσης, ακόμα και η βελτίωση των χρηματοοικονομικών κανονισμών δεν είναι απαραίτητα κάτι καλό, αφού μπορεί να αποθαρρύνει τον ανεύθυνο δανεισμό, σε μια περίοδο όπου οποιεσδήποτε δαπάνες είναι καλές για την οικονομία.
Το βασικό πρόβλημα, ωστόσο, είναι ότι τα πραγματικά επιτόκια είναι πολύ υψηλά - παρότι είναι αρνητικά (μηδενικά ονομαστικά επιτόκια μείον κάποιο ποσοστό πληθωρισμού). Εάν όμως η αγορά θέλει ένα πολύ αρνητικό πραγματικό επιτόκιο, τότε τα προβλήματα θα επιμείνουν μέχρις ότου βρεθεί τρόπος να υπάρξει ένα τέτοιο επιτόκιο.
Κατά τον Krugman, μια λύση στο πρόβλημα αυτό θα ήταν η ανασυγκρότηση ολόκληρου του νομισματικού συστήματος - όπως για παράδειγμα με την κατάργηση του φυσικού χρήματος και με την πληρωμή αρνητικών επιτοκίων στις καταθέσεις. Ένας άλλος τρόπος θα ήταν να αξιοποιηθεί το επόμενο boom -είτε αυτό πρόκειται για φούσκα είτε οφείλεται σε επεκτατική δημοσιονομική πολιτική- ώστε να αυξηθεί ο πληθωρισμός και να παραμείνει σε διαχειρίσιμο επίπεδο.
«Προτάσεις τέτοιου είδους, βέβαια, προκαλούν οργισμένες αντιδράσεις», σχολιάζει ο Krugman. «Όμως, σε μια παγίδα ρευστότητας, οι αποταμιεύσεις μπορεί να είναι προσωπική αρετή, αλλά κοινωνικά καθίστανται ελάττωμα».
Όπως λέει και ο Summers, η κρίση δεν έχει τελειώσει μέχρι να… τελειώσει. Και η οικονομική πραγματικότητα τώρα είναι ότι οι κανόνες της ύφεσης θα έχουν εφαρμογή για πολύ μεγάλο διάστημα.

Paul Krugman

Secular Stagnation, Coalmines, Bubbles, and Larry Summers

Me Too! Blogging

Κομισιόν: Πρόσθετη απειλή για την οικονομική ανάκαμψη το δημογραφικό

«Μετά το 2020 θα είναι σχεδόν αναπόφευκτη η μείωση του εργατικού δυναμικού που θα έχει γεννηθεί στην ΕΕ» συνθέτοντας μια νέα απειλή για την οικονομική ανάκαμψη της Ευρώπης, σημειώνει ο Επίτροπος για θέματα Απασχόλησης, Κοινωνικών Υποθέσεων και Ένταξης, κ. Λ. Aντορ, απαντώντας σε σχετικό ερώτημα του ευρωβουλευτή της Ν.Δ. κ. Γ. Παπανικολάου.
Συγκεκριμένα, η Κομισιόν σημειώνει πως το μερίδιο του πληθυσμού της Ευρώπης ηλικίας 65+ αναμένεται να αυξηθεί σε 23,6% και ο πληθυσμός ηλικίας 20-64 ετών αναμένεται να μειωθεί κατά 12,5 εκατ. (- 4%) τα προσεχή 20 χρόνια. 
http://www.naftemporiki.gr/news/cstory.asp?id=2231331

________________________________________________

φέρτε μετανάστες να δουλέψουν!!!

 

Προβλέψεις

του Β.Βιλιάρδου

Πολλές φορές, τις περισσότερες ίσως, τρομάζει κανείς με τον παραλογισμό, εάν όχι με την απίστευτη ανοησία που επικρατεί διεθνώς.

Ο κεντρικός τραπεζίτης ανακοίνωσε με μεγαλοπρέπεια ότι, η ΕΚΤ δεν θα επιτρέψει την κατάρρευση του ευρώ - θα κάνει ότι μπορεί λοιπόν για να αποτρέψει το μοιραίο και, όπως τόνισε, μπορεί να κάνει πάρα πολλά.

Αν και είναι γνωστό όμως σε όλους το ότι, όταν πραγματικά μπορείς να κάνεις κάτι το κάνεις, παραμένοντας σιωπηλός και χωρίς να αναλώνεσαι σε ανόητες δηλώσεις, οι αγορές τον πίστεψαν - με αποτέλεσμα να αντιδράσουν με πολύ μεγαλύτερη επιθετικότητα, όταν καταλάβουν αργότερα ότι, παραπλανήθηκαν ακόμη μία φορά.

Από την άλλη πλευρά τώρα, όπως έγραψαν τα ΜΜΕ διεθνώς, η Ισπανία υπέβαλλε αίτημα διάσωσης ύψους 300 δις €, επί πλέον των 100 δις € που θα χρειαστούν οι τράπεζες της - με τους επενδυτές να είναι σίγουροι ότι, η Ισπανία θα μπει στο μηχανισμό στήριξης.

Όμως, κάτι τέτοιο δεν είναι τόσο απλό, όσο ίσως φαίνεται, αφού εάν τυχόν "πέσει" η Ισπανία, θα ακολουθήσει η Ιταλία, το Βέλγιο, η Γαλλία κοκ. - γεγονός που σημαίνει ότι, η Ευρωζώνη θα διαλυθεί, αφού δεν υπάρχει εκείνη η επιταγή, με την οποία θα μπορούσαν να πληρωθούν τα χρέη της (η συνάντηση των διοικητών της ΕΚΤ και της Bundesbank αυτή την εβδομάδα μάλλον επιβεβαιώνει την αδυναμία συνολικής στήριξης της Ισπανίας - ενώ ευνοεί τις αποφάσεις μίας εντονότερης παρέμβασης της ΕΚΤ στη δευτερογενή αγορά ομολόγων)

Επομένως, δεν πρέπει να είναι κανείς καθόλου σίγουρος για την υπαγωγή της Ισπανίας στο μηχανισμό - το αντίθετο ενδεχομένως.

Κατά την άποψη μας τώρα, φθάνει σύντομα η ώρα μηδέν για τη Γερμανία, η οποία θα πληρώσει όσο καμία άλλη χώρα την κρίση, την οποία η ίδια δημιούργησε στην Ευρωζώνη - μεταξύ άλλων με την πολιτική λιτότητας που επέβαλλε, καθώς επίσης με την απώλεια της εμπιστοσύνης στο κοινό νόμισμα, την οποία προκάλεσε η απίστευτα συμπλεγματική και μη αλληλέγγυα στάση της απέναντι στην Ελλάδα.

Οι αγορές πάντως ήδη αναρωτούνται εάν είναι αξιόχρεη η Γερμανία, το δημόσιο χρέος της οποίας ξεπερνάει κατά πολύ, σε απόλυτα μεγέθη, αυτό της Ισπανίας, τα ομοσπονδιακά κρατίδια της είναι υπερχρεωμένα, οι ιδιωτικές και δημόσιες επισφάλειες της από τις πιστώσεις στο Νότο τεράστιες (υψηλότερες από το ΑΕΠ της, ύψους 2,5 τρις €), ενώ ο τραπεζικός της τομέας έχει πολύ λιγότερα κεφάλαια από αυτά που απαιτούνται, χαρακτηριζόμενος ως εξόχως προβληματικός (ιδιαίτερα η Deutsche Bank).

Ολοκληρώνοντας, εάν υπάρχει κάτι που μπορεί κανείς να προβλέψει με σχετική ασφάλεια για το μέλλον, αυτό δεν είναι άλλο από τον πληθωρισμό - αφού δεν φαίνεται να υφίσταται πλέον άλλος τρόπος επίλυσης της δυτικής κρίσης.

Η αγορά ομολόγων δημοσίου των χωρών του Νότου από τη δευτερογενή αγορά, έτσι ώστε να συγκρατηθούν κάτω από το 7% τα κρατικά επιτόκια δανεισμού, είναι η μοναδική λύση για την Ισπανία και την Ιταλία - όπως θα ήταν και για την Ελλάδα, πριν την "ενδοτική" υπαγωγή της στο ΔΝΤ.

Ένα τέτοιο όμως γεγονός θα διογκώσει ακόμη περισσότερο τον Ισολογισμό της ΕΚΤ, ο οποίος έχει ήδη ξεπεράσει τον αντίστοιχο της Fed - με όλα όσα κάτι τέτοιο συνεπάγεται.

Βασίλης Βιλιάρδος

πηγή - αναδημοσίευση μέρους του άρθρου

 

Mark Weisbrot: How the ECB came to control the fate of the world economy

The ECB has the power to end the eurozone crisis. 

But it refuses to do so – in order to push a regressive political agenda

World stock markets and European bond markets rallied last week in response to three words that came from the mouth of Mario Draghi, the head of the European Central Bank: that the ECB would do "whatever it takes" to preserve the euro. This was widely interpreted as a promise to intervene in the sovereign bond markets to push down borrowing costs for Spain and Italy.
What does this all mean to the average person in the eurozone, or in Spain, where unemployment just hit a record 24.6%? Or in developing Asia, or Africa, or Latin America – or even the US? Most importantly, it means that the ECB has always had, and continues to have, the power to end the immediate crisis in the eurozone, but has refused to do so. Not for any of the economic reasons commonly believed – such as worries about sovereign debt or inflation. Rather, they have refused to end the crisis for a nefarious political reason: in order to force the weaker economies of Europe to accept a regressive political agenda – including cuts in minimum wages and pensions, weakening of labor laws and collective bargaining, and shrinking the state.
The ECB and its allies feared that if they stabilized these bond markets, their leverage over the peripheral countries would be reduced. So, for more than six months now, the ECB has refused to buy Spanish bonds, which would push down yields as it did in similar crises last year. This is a nasty and dangerous game of chicken, because the ECB obviously doesn't want to reach a point where the crisis spins out of control.
What happened last week is that the ECB finally blinked, in the face of mounting fears of a worsening recession, and political pressure. According to press reports, some of this pressure came from François Hollande of France, who was elected by anti-austerity voters, and some even from within the IMF itself. The IMF is part of the troika (along with the ECB and the European Commission) that determines economic policy in the eurozone, but it is a subordinate partner. The Obama administration has also been pressuring the European authorities not to be so extreme, since the sluggish US economy is hurting his re-election chances.
While the financial markets that rallied last week are not the same thing as the world economy, the economic uncertainty that has been created and exacerbated by the European authorities has been tanking not only these markets but also real economic growth in much of the world economy, from South Korea to Brazil. The world economy is expected to grow by just 3.5% this year, as opposed to 5.3% in 2010. This is a difference of tens of millions of jobs worldwide, and more than a trillion dollars of lost income. While there are home-grown weaknesses in various countries and regions – including the world's two largest national economies, China and the United States – it seems that the mess in Europe is currently the biggest drag on the world economy.
The epicenter of the storm has recently been Spain, first because of severe problems in its banking system. But then the markets began to speculate against its sovereign bonds, with Italy also under threat. These too-big-to-fail governments – in terms of their sovereign debt – have watched their sovereign bond yields rise to record levels that have generated increasing fear and uncertainty in European and world markets. And it is here that one institution, granted "independence" by its founders, holds the key.
With just three words, Mario Draghi pushed the yields down on Spanish and Italian bonds, and they have continued their fall on Monday as Hollande and Merkel issued a joint statement seen as supportive of Draghi, "to do everything to protect" the euro.
The benchmark Spanish 10-year bond is now down more than a percentage point from its record earlier in the week, to 6.6%. This is still too high, but fears that these would reach the level where Spain would no longer be able to borrow on private markets – as happened to Greece, Ireland, and Portugal – have subsided.
Of course, the markets have been grossly exaggerating the probability that Spain could default on its debt. Spain has about €94bn of debt to roll over next year, so even if it had to borrow at today's high interest rates it would not add very much to its overall debt burden. And it can increase its short-term borrowing as well. Spain is currently paying about 2.4% of GDP in interest on its public debt, which is quite reasonable.
It is really the actions of speculators in financial markets that have driven Spanish bond yields to these high levels. But the ECB was letting it happen in order to achieve its political purposes. What Draghi did yesterday was to inform the speculators that their bet against these bonds could be a two-way bet – ie, they could lose money when the ECB intervenes. Now we will see whether, and to what extent, the ECB is committed to stabilize these bond markets.
Within less than 24 hours the German central bank tried to pour some cold water on Draghi's statement by declaring its opposition to sovereign bond purchases. Although it represents the most powerful country in the eurozone, the Bundesbank cannot necessarily veto such a decision by the ECB's 23-member board. But it carries a lot of weight, and its opposition indicates that there will be continued struggle among Europe's rulers as to how much the ECB will do to contain the current crisis.
Of course, containing and even resolving the immediate crisis is one thing; pulling the eurozone out of recession and back toward higher levels of employment are another. The ECB could end the immediate crisis by simply setting a reasonable ceiling on Spanish and Italian sovereign bond yields, thereby ending fears of sovereign debt default in these countries. But to bring about an economic recovery in Europe, the European authorities would have to reverse their destructive fiscal policies – the budget tightening that has pushed the eurozone into its second recession in three years. That is what people with common sense are fighting for in Europe.
Meanwhile, former Greek prime minister George Papandreou announced this week what he wouldn't say when he was in office, but what some of us have suspected: that the intention of the troika's policies in Greece were even worse than forcing the regressive policy changes as I described above. "There was a sense: 'Punish them," he said. "'We have to be careful that if we make it too easy for a bailout, others will want similar things.' "
That seems to be one of the reasons that the European authorities have destroyed the Greek economy. Clearly, it is not for lack of resources that the troika is heading for another showdown with Greece as the economy shrinks a projected 7% this year: the few billion euros at stake in the forced budget tightening for the next two years are pocket change for the European authorities but will mean more pain and unemployment for the Greek people.
There is still some way to go before the European authorities put an end to their destructive social engineering and the collateral damage it is doing to the world economy.

http://www.guardian.co.uk/commentisfree/2012/jul/30/ecb-control-world-economy

Robert Mundell: Επιστροφή στη δραχμή δεν θα έλυνε κανένα πρόβλημα για την Ελλάδα

Η επιστροφή της Ελλάδας στη δραχμή και η υποτίμησή της δεν θα έλυνε απολύτως κανένα πρόβλημα, υποστηρίζει ο νομπελίστας οικονομολόγος,Robert Mundell, καθώς δεν θα ήταν δυνατόν να διαχειριστεί το χρέος της με τη δραχμή.

Μία χρεοκοπία της χώρας θα ήταν προτιμότερο να γίνει με συντεταγμένο τρόπο, εντός του ευρώ.

Όπως και η Ιταλία στα τέλη της δεκαετίας του ΄50, έτσι και η Ελλάδα, έχει επιλέξει την πορεία της εντός της Ευρώπης και θα πρέπει να επιμείνει σε αυτή. Πριν την κρίση, παρατηρεί ο νομπελίστας οικονομολόγος, η χώρα σημείωνε τη μεγαλύτερη αύξηση στο βιοτικό επίπεδο των κατοίκων της, σήμερα το επίπεδο αυτό πέφτει θεαματικά, ωστόσο θα επανακάμψει.

Η χώρα πρέπει να περιορίσει σημαντικά τη σχέση των δημόσιων δαπανών της με το ΑΕΠ της, συνεχίζει ο κ. Mundell. Το πρόβλημα τόσο στην Ευρώπη, όσο και στις ΗΠΑ είναι πως το κράτος πρόνοιας είναι πλέον πολύ ακριβό. Η χρηματοδότησή του δεν είναι πλέον εφικτή καθώς δεν υπάρχει η απαιτούμενη φορολογική βάση.

Σήμερα στην Ευρώπη το κράτος πρόνοιας αντιπροσωπεύει περίπου το 45% του ΑΕΠ εκεί που οι μελέτες το τοποθετούν στο 25% ώστε να παραμένει σε βιώσιμα επίπεδα.

Ο κ. Mundell υποστηρίζει πως διέξοδο στην κρίση θα έδινε η μεγαλύτερη παρεμβατικότητα της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας στην ευρωπαϊκή αγορά. Όπως και στην περίπτωση των τοξικών ομολόγων στις ΗΠΑ το 2007, οπότε η Ομόσπονδη Τράπεζα αναγκάστηκε να αγοράσει τα συγκεκριμένα ομόλογα, έτσι και η ΕΚΤ θα πρέπει να αγοράσει μεγάλες ποσότητες ομολόγων της Ελλάδας, της Πορτογαλίας κτλ. Και ενδεχομένως κάποια στιγμή να μπορέσει να εκδίδει και δικά της ομόλογα, προσθέτει.

Το ευρώ είχε αρκετές διακυμάνσεις από τη δημιουργία του, ισχυρίζεται ακόμα ο οικονομολόγος, και τίθεται πλέον ερώτημα μήπως θα έπρεπε να δημιουργηθεί μία σταθερή διακύμανση 1:1 με το δολάριο.

Τέλος, ο Robert Mundell διερωτήθηκε μήπως για χώρες όπως την Ελλάδα, ένα προεδρικό σύστημα να λειτουργούσε καλύτερα, να ήταν πιο σταθερό, ενώ εκτιμά πως οι κυβερνήσεις συνεργασίας δεν λειτουργούν αποτελεσματικά.

http://www.xrimanews.gr/oikonomia/38012-robert-mundell-epistrofh-sth-draxmh-den-tha-elyne-kanena-problhma-gia-thn-ellada

Σε μέγιστο πεδίο σύγκρουσης μεταξύ oικονομολόγων και αναλυτών τείνει να εξελιχθεί η παραμονή ή μη της Ελλάδας στο ευρώ και το κατά πόσο η χώρα μας μπορεί - και αξίζει - να διασφαλίσει την ευρωπαϊκή της πορεία.

"Πριν τις εκλογές στην Ελλάδα, η τρόικα έδειχνε πρόθυμη να επιδείξει υπομονή απέναντι στην Αθήνα, παρόλο που το οικονομικό πρόγραμμα της χώρας εμφάνιζε τα πρώτα σημάδια εκτροχιασμού. Και αυτό γιατί είχε καλλιεργηθεί η προσδοκία πως η κάλπη θα αναδείκνυε μια κυβέρνηση έτοιμη και ικανή να επαναφέρει σε τροχιά το Μνημόνιο", δηλώνει ο M. Saunders, κορυφαίος οικονομολόγος της Citigroup.
"Είναι τώρα πλέον σαφές πως οι προσδοκίες αυτές δεν επαληθεύθηκαν", σχολιάζει ο ίδιος.
Αξίζει να σημειωθεί εδώ πως ο W. Buiter, επίσης κορυφαίος αναλυτής της Citigroup, σε έκθεση που είδε το φως της δημοσιότητας την Τετάρτη, προειδοποίησε πως οι πιθανότητες εξόδου της Ελλάδας από το ευρώ σε ορίζοντα 12-18 μηνών αυξάνονται στο 90% (!).
Υπενθυμίζεται πως η πρότερη πρόβλεψη του οίκου έκανε λόγο για πιθανότητες αποχώρησης της Ελλάδας από το ευρώ της τάξης του 50-75%.
Ο Buiter είχε προκαλέσει αίσθηση και στο παρελθόν, όταν πριν από μερικούς μήνες είχε διατυπώσει την πρόβλεψη πως η Ελλάδα θα χρεοκοπήσει και θα αποχωρήσει από το ευρώ την 1η Ιανουαρίου 2013....
"Η έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ το πιθανότερο είναι να συμβεί τα επόμενα 2-3 τρίμηνα", σχολιάζει στη νέα έκθεσή του ο Buiter.
Ο Robert Mundell, ο διεθνούς φήμης και βραβευμένος με Νόμπελ οικονομολόγος, ασκεί σφοδρή κριτική στη Citigroup, για τη νέα πρόβλεψή της, τονίζοντας πως δεν βοηθά κανέναν στην τρέχουσα συγκυρία.
"Το ότι η Ελλάδα μπορεί να φύγει από το ευρώ δεν αλλάζει την εξής απλή πραγματικότητα: Το χρέος της χώρας αποτιμάται σε ευρώ", σημειώνει ο Mundell.
Κατά τον νομπελίστα, εάν η Ελλάδα αποχωρήσει από το ευρώ και επιστρέψει στη νέα δραχμή, το νέο εθνικό νόμισμα θα υποτιμηθεί δραματικά και το αποτέλεσμα θα είναι να διπλασιαστεί το υπάρχον χρέος της Ελλάδας.
"Εάν η Ελλάδα χρεοκοπήσει, θα είχε περισσότερο νόημα να το πράξει εντός του ευρώ", εκτιμά ο Mundell.

bankingnews

Jean Paul Fitoussi: Ελλάδα εκτός ευρώ, σημαίνει το τέλος του ευρώ

Την άποψη ότι πιθανή έξοδος της Ελλάδας, από το ευρώ, θα σημάνει και το τέλος του κοινού ευρωπαϊκού νομίσματος, σύμφωνα με τον Γάλλο οικονομολόγο Ζαν-Πολ Φιτουσί, που διδάσκει σε πανεπιστήμιο της Ρώμης. Όπως δήλωσε στην ιταλική εφημερίδα Αβενίρε ο κ. Φιτουσί: «Αν υπάρξει έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ, αυτό θα σημαίνει το τέλος του Ευρώ. Το ευρώ δεν είναι ένα μη αναστρέψιμο οικοδόμημα και κατά συνέπεια, οι αγορές θα νιώσουν πως είναι ελεύθερες να δράσουν για να θέσουν εκτός ενιαίου νομίσματος ύστερα από την Ελλάδα την Πορτογαλία, την Ισπανία και ούτω καθ' εξής. Δεν θα έπρεπε να γίνεται ούτε υποθετική αναφορά στην δυνατότητα εξόδου μιας χώρας από την Ευρωζώνη. στην πραγματικότητα, το πρόβλημα της Ευρώπης δεν είναι οικονομικό αλλά πολιτικό. Αν η Ευρώπη βουλιάξει θα βουλιάξει και η Γερμανία, έστω και αν βρίσκεται στο πιο ψηλό σημείο του πλοίου».

http://www.ert.gr/kosmos/item/18144-Jean-Paul-Fitoussi-Ellada-ektos-eyrw,-shmainei-to-telos-toy-eyrw?utm_source=twitterfeed&utm_medium=twitter

Ποιος προειδοποίησε πρώτος για την καταστροφή που θα έφερνε το ευρώ;

Ίσως έχετε βαρεθεί να το ακούτε αλλά ναι… το καλοκαίρι θα παραμείνει καυτό για την Ευρωζώνη. Μετά από έναν ακόμη γύρο επίμονης φημολογίας περί το ότι οι Ευρωπαίοι εκτιμούν πως η Ελλάδα δεν έχει κάνει τίποτα για να εφαρμόσει το πρόγραμμά της και άρα είναι έτοιμοι να την αφήσουν να χρεοκοπήσει, μετά από τρεις συνεχόμενες μέρες άγριας πτώσης των ευρωπαϊκών αγορών και καλπάζουσας ανόδου των σπρεντ όλων των κρατών της ευρωπαϊκής περιφέρειας, μετά την υποβάθμιση των προοπτικών της Γερμανίας και των άλλων κρατών πιστωτών του Βορρά πλην Φιλανδίας… είχαμε επιτέλους χτες και μια μέρα ανάπαυλας.

Γιατί άραγε; Ίσως επειδή η τρόικα των δανειστών αποφάσισε να μην κλιμακώσει τώρα – όπου ‘καίγεται’ η Ισπανία – τη σύγκρουση με την Ελλάδα κι έφυγε από την Αθήνα άρον-άρον, μας είπε όμως ότι θα ξανάρθει και θα ολοκληρώσει τον έλεγχο στις αρχές Σεπτεμβρίου. Ίσως πάλι λόγω των επίμονων πληροφοριών ότι κάτι ουσιαστικό ετοιμάζει πια η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Το οποίο μπορεί να είναι τι; Αν δώσουμε βάση στις χθεσινές δηλώσεις του μέλους του Διοικητικού Συμβουλίου της ΕΚΤ και κεντρικού τραπεζίτη της Αυστρίας Έντβαλντ Νοβότνι, μπορεί να είναι η χορήγηση τραπεζικής άδειας στον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας προκειμένου να αρχίσει να αγοράζει χωρίς περιορισμούς κρατικά ομόλογα από την πρωτογενή και τη δευτερογενή αγορά. Λες; Μοιάζει πολύ καλό για να βγει αληθινό. Αλλά πάλι ποιος ξέρει; Εν πάση περιπτώσει οι δηλώσεις Νοβότνι δημιούργησαν θετικές προσδοκίες οι οποίες στήριξαν χθες τα πάντα: χρηματιστήρια, ομόλογα της ευρωπαϊκής περιφέρειας και το ίδιο το ευρώ.

Παρ’ όλα αυτά όμως, και κρίνοντας από την αξιοθρήνητη μέχρι στιγμής στρατηγική της Ευρωζώνης για την αντιμετώπιση της κρίσης, αμφιβάλλουμε για τη συνέχεια. Το μόνο χειροπιαστό που βλέπουμε επί του παρόντος είναι η σταδιακή αποτίμηση μιας  ολοκληρωτικής κατάρρευσης της Ευρωζώνης από τις κεφαλαιαγορές. Και μαζί με αυτήν η έναρξη των συζητήσεων για το ποιοι οικονομολόγοι είχαν προβλέψει πως το ευρώ ήταν εξαρχής καταδικασμένο στην αποτυχία.

Έτσι πριν λίγες μέρες, το Levy Economics Instistute, ένα ίδρυμα μετακεϋνσιανού προσανατολισμού, εξέδωσε ανακοίνωση με τον προκλητικό τίτλο ‘Το Προπατορικό Αμάρτημα της Ευρωζώνης’ που φέρει τις υπογραφές του Δημήτρη Παπαδημητρίου και του Randall Wray (http://www.levyinstitute.org/pubs/pn_12_08.pdf). Η ανακοίνωση θέτει ακριβώς το ερώτημα για το ποιοι οικονομολόγοι προέβλεψαν πρώτοι τα δομικά προβλήματα του ευρώ κι απαντά αναφέροντας πέντε ονόματα με αποσπάσματα από τα κείμενά τους: 

• Η Stephanie Bell, που από το 2002 προειδοποιούσε πως «οι προοπτικές σταθερότητας στην Ευρωζώνη ήταν περιορισμένες».

• Ο Warren Mosler, που το 2001 έγραφε ότι η ιστορία και η λογική υπαγορεύουν ότι το ευάλωτο στον πιστωτικό κίνδυνο σύστημα των 12 κρατών-μελών του ευρώ και το τραπεζικό τους σύστημα θα δοκιμαστούν. «Τα βέλη της αγοράς θα προκαλέσουν μια αρχικά περιορισμένη κρίση ρευστότητας που θα μολύνει άμεσα και θα παγώσει πολύ γρήγορα το συνολικό σύστημα πληρωμών της Ευρωζώνης. Μόνο η αναπόφευκτη και επί του παρόντος απαγορευμένη άμεση παρέμβαση της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας θα μπορέσει να φέρει την ανάσταση του συστήματος».

• Ο Mathew Forstater, που το 1999 επέμενε στο πρόβλημα ότι στην ΟΝΕ «οι δυνάμεις της αγοράς μπορούν να ζητήσουν την άσκηση κυκλικής δημοσιονομικής πολιτικής σε μια ύφεση ενισχύοντας τις υφεσιακές δυνάμεις».

• Ο Randall Wray, που το 1998 είχε επισημάνει ότι η υπό δημιουργία Ευρωζώνη θα μοιάζει πολύ με τις Ηνωμένες Πολιτείες κατά το ότι θα λειτουργεί με μια ομοσπονδιακή τράπεζα σαν τη FED αλλά θα έχει μόνο εθνικά υπουργεία οικονομικών των κρατών μελών της. Το αποτέλεσμα, είχε πει, θα είναι ότι κάθε κράτος μέλος θα πρέπει να εφαρμόζει τη δημοσιονομική του πολιτική σε ξένο νόμισμα, και η κρατική χρηματοδότηση της οικονομίας με δημόσιο έλλειμμα θα απαιτεί δανεισμό σε αυτό το ξένο νόμισμα σύμφωνα με τις υπαγορεύσεις των ιδιωτικών αγορών.

• Ο Wynne Goodley, που κατά το Levy Institute είναι ο νικητής οικονομολόγος, αυτός που πρώτος, από το 1997 ήδη, έκανε ζοφερές προβλέψεις για την Ευρωζώνη οι οποίες  επαληθεύονται με βάναυσο τρόπο σήμερα: «Ο κίνδυνος είναι ότι οι περιορισμοί του προϋπολογισμού στους οποίους τα κράτη δεσμεύονται ατομικά ενέχει αποπληθωριστικές τάσεις που θα κλειδώσουν την Ευρώπη σαν σύνολο σε ύφεση και θα της στερήσουν τη δυνατότητα να την ξεπεράσει», είχε γράψει τότε. 

Ο Wynne Godley είχε προειδοποιήσει μάλιστα για το υφεσιακό σπιράλ θανάτου στο οποίο θα έμπαινε μια χώρα σε περίπτωση ύφεσης αν εγκατέλειπε τη δυνατότητα να εκδίδει το δικό της νόμισμα, όπως έκαναν τα κράτη του ευρώ. Ένα σπιράλ θανάτου που θα καταδίκαζε τον πληθυσμό σε ανεργία και φτώχεια και θα είχε ως μόνη διέξοδο για τους ανθρώπους τη μετανάστευση:

«Τι θα συμβεί αν μια ολόκληρη χώρα – μια εν δυνάμει περιοχή σε μια πλήρως ολοκληρωμένη ένωση – υποστεί μια διαρθρωτική ύφεση; Όσο αυτή η χώρα αποτελεί ανεξάρτητο κράτος έχει τη δυνατότητα να υποτιμήσει το νόμισμά της. Στη συνέχεια μπορεί να συνεχίσει την οικονομική της δραστηριότητά επιτυχώς με πλήρη απασχόληση αν υποθέσουμε ότι ο κόσμος δεχτεί τις απαραίτητες μειώσεις στα πραγματικά του εισοδήματα. Σε μια οικονομική και νομισματική ένωση όμως, αυτή η δυνατότητα εμφανώς χάνεται και οι προοπτικές της χώρας επιβαρύνονται σοβαρά, εκτός κι αν υπάρξουν σοβαροί ομοσπονδιακοί δημοσιονομικοί διακανονισμοί που θα αναλάβουν να εκπληρώσουν έναν αναδιανεμητικό ρόλο. Όπως αναγνωρίστηκε σαφώς στην έκθεση MacDougall που δημοσιεύτηκε το 1977, αυτό είναι μια εκ των ουκ άνευ προϋπόθεση για να εγκαταλείψει κανείς την επιλογή της υποτίμησης του νομίσματος. Ορισμένοι συγγραφείς όπως ο Samual Brittan και ο Douglas Hague ισχυρίζονται σοβαρά ότι η ΟΝΕ, καταργώντας το πρόβλημα του ισοζυγίου πληρωμών στην παρούσα μορφή του, καταργεί στα αλήθεια το πρόβλημα, όπου υπάρχει, της επίμονης αδυναμίας για επιτυχή ανταγωνισμό στις παγκόσμιες αγορές. Αλλά όπως έδειξε ο καθηγητής Martin Feldstein σε ένα σπουδαίο άρθρο του στον Economist, το επιχείρημά τους είναι επικίνδυνα λανθασμένο. Αν μια χώρα ή μια περιοχή δεν έχει τη δυνατότητα να υποτιμήσει το νόμισμά της και δεν επωφελείται από ένα σύστημα δημοσιονομικών μεταβιβάσεων, δεν υπάρχει τίποτα που να μπορεί να σταματήσει μια διαδικασία σωρευτικής και ακραίας ύφεσης η οποία θα οδηγήσει στο τέλος στη μετανάστευση ως το μόνο εναλλακτικό δρόμο στη φτώχεια ή την πείνα. Διάκειμαι θετικά απέναντι στις θέσεις εκείνων – όπως η Μάργκαρετ Θάτσερ – που αντιμέτωποι με την απώλεια της κυριαρχίας, θέλουν να κατέβουν από το τρένο της ΟΝΕ.  Διάκειμαι επίσης θετικά προς όλους εκείνους που αναζητούν την ολοκλήρωση υπό την εποπτεία κάποιου τύπου δημοσιονομικού ομοσπονδιακού καθεστώτος με ένα ομοσπονδιακό προϋπολογισμό πολύ μεγαλύτερο από τον προϋπολογισμό της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αλλά θεωρώ απόλυτη απάτη τη θέση εκείνων που στοχεύουν σήμερα στην οικονομική και νομισματική ένωση δίχως τη δημιουργία νέων πολιτικών θεσμών – πέρα από μια νέα κεντρική τράπεζα – και που σηκώνουν τα χέρια τους με τρόμο μόλις ακούσουν την λέξη ‘ομοσπονδία’ η ‘ομοσπονδιοποίηση’. Αυτή είναι όμως η θέση που υιοθετούν οι περισσότεροι από όσους  συμμετέχουν στη δημόσια συζήτηση για το ευρώ». (http://www.lrb.co.uk/v14/n19/wynne-godley/maastricht-and-all-that).

http://www.sofokleous10.gr/portal2/toprotothema/toprotothema/2012-07-25-21-57-28-2012072569055/
 

David Rosenberg On A Modern Day Depression Vs Dow 20,000

From David Rosenberg of Gluskin Sheff
The challenge ahead is one of expectations. I think we win be fortunate to see any GDP growth at all for Q3, and yet the consensus is at +2.2%. The consensus is at +97k on July non-farm payrolls whereas the claims data point to sub-80k. Among the analysts, hope springs eternal that expected revenue growth of +2.6% in Q4 will be enough to generate a +12.1% expansion in bottom-line performance.
To meet that profit forecast, even more cost-cutting will have to come our way (no sooner do we say that than we see this article on page 61 of the WSJ: Steelmaker Presses for 26% Pay Cut). This may be encouraging for profits, but will also come at the expense of labour income, and with that, a sluggish consumer. Concerns over the fiscal cliff have already led to a renewed uptrend in the personal savings rate. The worst drought in the U.S. in a half-century are sending food costs sharply higher, which will severely pinch discretionary outlays, and whatever respite there had been of late from relief at the gas pumps has come to an end (have a look at Price Check: Drought May Hit Grocery Tabs, also on page 61 of the weekend WSJ). Survey after survey shows a sharp turndown in hiring plans as well.
This is looking more and more like a modem-day depression. After all, last month alone, 85,000 Americans signed on for Social Security disability cheques, which exceeded the 80,000 net new jobs that were created: and a record 46 million Americans or 14.8% of the population (also a record) are in the Food Stamp program (participation averaged 7.9% from 1970 to 2000, by way of contrast) — enrollment has risen an average of over 400,000 per month over the past four years. A record share of 41% pay zero national incomes tax as well (58 million), a share that has doubled over the past two decades. Increasingly, the U.S. is following in the footsteps of Europe of becoming a nation of dependants.
Meanwhile, policy stimulus, whether traditional or non-conventional, are still falling well short of generating self-sustaining economic growth. Some investors see this deflationary trendline because it is they that have helped drive the S&P Dividend Aristocrats index (contains large-caps that have consistently raised their payouts over the past 25 years) up 10.5% in the past month and actually touched a new all-time high last week. The likes of Kraft, Wal-Mart, Verizon, Johnson & Johnson, Pfizer and Merck all managed to reach 52-week highs as well. So even in this tough macro and market environment, there are ways to put money to work — in areas of the market that generate a reliable dividend stream for investors and produce a product that people need, not what they want.
Investors must not only screen for earnings visibility, non-cyclicality, dividend payout potential, strong management and high quality balance sheets with a manageable debt maturity calendar, but also for fully-funded pension plans. The S&P 500 space, right now, contains 338 defined-benefit plans, with aggregate obligations of $1.68 trillion but assets of just $1.32 billion, for an unprecedented underfunded liability of $355 billion. So you know the record cash-stash on corporate balance sheets that are often cited as a prime reason to be bullish on Corporate America the real issue is the extent to which shoring up depleted pension funds will compete with stock buybacks and dividend growth in the future. One thing is for sure — a reversion back to the old defined-contribution pensions is clearly coming back into focus as company after company seek out ways to reduce their contribution rates.
DOW 20,000?
Well, this is perfect.
It is amazing how many pundits still believe in stocks for the long run. See The Long-Term Argument for Dow 20,000 on page 6 of the Sunday NYT Money & Business section. Shades of Jeremy Siegel.
So what are we left to conclude?
Last week, we saw the VIX index touch 15. The Investors' Intelligence survey showed there to still be two bulls for every bear in the realm of market newsletters. The put-call ratio had fallen through 1:1 after a 20% decline since early June. The bottom-up consensus of equity analysts see global profit growth of 13.5% for 2013, which is more than a double from the 6.3% projection for this year. The S&P 500 is currently trading much closer to the top end of its year-long 1.100-1,400 band than the low end. And now we see headlines of Dow 20,000 (whatever happened to the other 15,000 points Dr. Siegel promised 13 years ago)? Where exactly is there any sign of capitulation beyond, say, the mutual fund flows data which are illustrating even to the most casual observer that what we are witnessing on this front is little more than a demographic-driven rebalancing of the baby boomer asset mix as the investment lifecycle continues along a secular shift towards capital and cash-flow preservation themes.
The bottom line is that from the spring of 2009 to the spring of 2011, the stock mark doubled, and it doubled principally because of a wild short-covering rally in the financials which were priced for insolvency at the lows. It was a classic 1933-1936 bounce that never saw a new high and never foreshadowed better times ahead. The Great Depression ended nearly a decade later and the next secular bull market did not begin until 1954. And from what history teaches us, secular bear phases do not typically end with headlines about Dow 20,000 but rather with contrarian news like The Death of Equities on the front cover of BusinessWeek back in 1979 (or Awash in Oil on the front cover of the Economist back in 1999, when crude prices were turning in their secular lows).

ZH
 

Credit Suisse: Η ευρωζώνη πάσχει από Capexit - Εάν δεν αποκατασταθεί άμεσα η εμπιστοσύνη, οι εκροές κεφαλαίων από την περιφέρεια θα απειλήσουν το τραπεζικό σύστημα - Η πραγματική οικονομία έχει αποκλειστεί από την ανακύκλωση κεφαλαίων

 

Εξαιρετικά δυσοίωνη είναι η προοπτική που διαγράφεται στην ευρωζώνη το τελευταίο διάστημα, σύμφωνα με την τελευταία έκθεση της Credit Suisse, η οποία στη 10σέλιδη έκθεση της με τον τίτλο Capexit (νεολογισμός από το capital exit = έξοδος κεφαλαίου), στην οποία και κρούει τον κώδωνα του κινδύνου για την εκροή κεφαλαίων που παρατηρείται κυρίως στην Ισπανία, αλλά και στην Ιταλία.

Αν και η πρόσφατη ευρωπαϊκή σύνοδος κορυφής απέτυχε να προσφέρει κάτι το ουσιαστικό που θα σηματοδοτούσε την άμεση δράση απέναντι στην κρίση χρέους της ευρωζώνης, ωστόσο μέσω των δηλώσεων των πολιτικών διαφαίνεται ότι οι αρχές αναγνώρισαν επιτέλους ότι η θεσμική αρχιτεκτονική του ευρώ είναι προβληματική, όπως άλλωστε και οι μηχανισμοί διάσωσης.
Η σωστή διάγνωση του προβλήματος είναι το πρώτο βήμα προς την αντιμετώπισή της, ενώ κρίνονται ιδιαίτερα θετικά και τα σχέδια του οδικού χάρτη για μεγαλύτερη πολιτική, δημοσιονομική και οικονομική ένωση. Και αυτό γιατί η απώλεια της εμπιστοσύνης εκ μέρους των επιχειρήσεων και των επενδυτών, προκαλεί σημαντικές οικονομικές και δημοσιοοικονομικές ζημίες στα κράτη μέλη. Επομένως μία βασική προτεραιότητα που θα πρέπει να θέσουν οι Ευρωπαίοι είναι να αποκατασταθεί σταδιακά η εμπιστοσύνη.
Ωστόσο, η απώλεια της εμπιστοσύνης συνεχίζει να εκδηλώνεται με σημαντικές εκροές κεφαλαίων από τις περιφερειακές χώρες. Το ζήτημα δεν είναι αν η Ιταλία και η Ισπανία μπορεί να παραμείνει στη ζώνη του ευρώ, αλλά αν το ευρώ μπορεί να παραμείνει στην Ιταλία και την Ισπανία, επισημαίνει η Credit Suisse. Οι εκροές αυξάνονται επικίνδυνα, ενώ στην περίπτωση της Ισπανίας πλησιάζουν κοντά στο 50% του ΑΕΠ.
Η τάση αυτή έχει οδηγήσει στην συνεχή αύξηση του κόστους κεφαλαίων για τον ιδιωτικό τομέα στην περιφέρεια, τόσο σε απόλυτες τιμές όσο και σε σχέση με τον πυρήνα της Ευρώπης, αφού τα επιτόκια που χρεώνουν οι τράπεζες στις επιχειρήσεις και τα νοικοκυριά έχουν αυξηθεί σημαντικά, ενώ την ίδια ώρα και τα επιτόκια στη διατραπεζική συνεχίζουν την κάθετη ανοδική πορεία, απειλώντας την χρηματοπιστωτική σταθερότητα. Η αποκατάσταση της εμπιστοσύνης αποτελεί εξαιρετικά επείγουσα προτεραιότητα για την Ευρώπη, παρατηρεί η Credit Suisse.
Από τα μέσα του περασμένου έτους, οι καθαρές εκροές κεφαλαίου παρατηρήθηκαν σε σημαντικό ρυθμό στην Ισπανία και την Ιταλία. Στην περίπτωση της Ισπανίας οι εκροές επιταχύνθηκαν από το δεύτερο τρίμηνο μέχρι σήμερα ενώ πλησιάζουν 50% του ισπανικού ΑΕΠ. Από την άλλη κατά το 2ο τρίμηνο οι εκροές από την Ιταλία, όπως υπολογίζονται από τα στοιχεία του TARGET2, έχουν σταματήσει, σε πλήρη αντίθεση με την Ισπανία.
Σχεδόν το αντίθετο ισχύει για τις χώρες του πυρήνα της ζώνης του ευρώ, οι οποίες αντιμετωπίζουν σημαντικές εισροές κεφαλαίων. Η συνολική καθαρή εισροή κεφαλαίων στη Γερμανία αντιστοιχεί πλέον το 25% του ΑΕΠ, συνυπολογίζοντας τη μεταφορά κεφαλαίων μέσω του TARGET 2. Φυσικά, ως μέλη της ζώνης του ευρώ, η Ιταλία και η Ισπανία δεν μπορεί να βιώσουν μία γνήσια κρίση του ισοζυγίου πληρωμών, αφού αυτές οι εκροές αντισταθμίζονται αποτελεσματικά από την αύξηση των κεφαλαίων του TARGET2 μέσω των κεντρικών τραπεζών τους.
Το πρόβλημα για αυτές τις οικονομίες είναι ότι η φύση της χρηματοδότησης που εισέρχεται – τα κεφάλαια παρέχονται μέσω της κεντρικής τράπεζας στον τραπεζικό τομέα - είναι διαφορετική από τη φύση του κεφαλαίου που ρέει προς τα έξω. Τόσο οι ιταλικές όσο και οι ισπανικές τράπεζες σήμερα δανείζονται τεράστια ποσά από το Ευρωσύστημα. Και δεδομένου ότι ο δανεισμός είναι ότι μέσω 3ετών φθηνών δανείων της ΕΚΤ (LTROs), οι τράπεζες διαθέτουν τα ποσά αφενός για την απομόχλευση του ενεργητικού τους όσο και για την αντιστάθμιση του αντικτύπου των εκροών κεφαλαίου. Έτσι βλέπουμε μια επιτάχυνση στην πιστωτική συρρίκνωση στις εγχώριες οικονομίες τους, παρά την «ανακύκλωση» των εκροών κεφαλαίων πίσω στο τραπεζικό σύστημα μέσω του δανεισμού της κεντρικής τράπεζας και του συστήματος TARGET2.
Αν και δεν είναι εύκολο να προσδιοριστούν επακριβώς οι επιπτώσεις αυτών των εκροών στις περιφερειακές οικονομίες, η δημοσιονομική λιτότητα και η κακή επιχειρηματική και καταναλωτική εμπιστοσύνη, η συμπεριφορά των επιχειρήσεων και οι καταναλωτικές δαπάνες είναι σίγουρα μερικές από τις αιτίες των σφιχτών πιστωτικών συνθηκών. Επομένωςμ είναι πιθανό οι εκροές κεφαλαίων να συνεχιστούν, διατηρώντας σε μη βιώσιμα υψηλά επίπεδα το κόστος του κεφαλαίου για τον ιδιωτικό και δημόσιο τομέα.
Γι 'αυτό είναι ύψιστης σημασίας πλέον οι ευρωπαϊκές αρχές να αρχίσουν να εφαρμόζουν τις πρόσφατες ανακοινώσεις της συνόδου κορυφής γρήγορα και αποτελεσματικά. Δυστυχώς, φαίνεται ότι το αντίθετο είναι πιο πιθανό να συμβεί.

 

bankingnews

Rogoff: Η Ευρώπη απλά αγόρασε χρόνο

Οι Ευρωπαίοι ηγέτες απλά αγόρασαν λίγο χρόνο, αναβάλλοντας για ένα διάστημα την τελική διάσπαση της Ευρωζώνης, εκτιμά ο καθηγητής του Harvard, Kenneth Rogoff, έπειτα από την κρίσιμη Σύνοδο Κορυφής της περασμένης εβδομάδας. Η Ευρώπη απέχει ακόμα πολύ από τη σταθεροποίηση, πιστεύει.

«Θα συνεχίσουν να λαμβάνουν ολοένα και πιο ριζοσπαστικά μέτρα για να σταθούν όρθιοι. Απέχουμε πολύ, πάρα πολύ από ένα μακροπρόθεσμο όραμα. Είναι ένα πολύ δύσκολο μονοπάτι. Εξακολουθούμε να απέχουμε πολύ από τη σταθεροποίηση», είπε ο Rogoff στο Bloomberg.

Η Ελλάδα θα δυσκολευτεί να επιτύχει τους στόχους του προγράμματός της και ίσως οδηγηθεί στη χρεοκοπία, πρόσθεσε.

Και εκτίμησε ότι η Federal Reserve είναι έτοιμη να λάβει πρόσθετα μέτρα για να βοηθήσει την αμερικανική οικονομία, εάν αυτή κλονιστεί. Οι ΗΠΑ επιβραδύνουν λίγο, όμως, είναι πρόωρο να πει κανείς ότι οδεύουν προς νέα ύφεση, είπε.

http://www.isotimia.gr/default.asp?pid=24&ct=2&artid=115247

Brad DeLong: Answers to Five Easy Euroquestions...

h/t Ζαχαρη

(1) Q: Who Should Eat the Losses from the Existing Greek Debt?

A: The German banks that made the loans to Greek politicians who did not have authority to impose taxes high enough to repay the debt--and the German government that backs the banks--should eat the losses from the existing Greek debt.

(2) Q: How Should Greece Balance Its Taxes and Its Government Spending Going Forward?

A: That's nobody's business but the Greeks'. It would, however, be nice if they would stop spending money like water in an attempt to maintain "strategic parity" vis-a-vis Turkey in the Aegean.

(3) Q: How Should Greece Balance Its Spending on Imports and Its Exports Going Forward?

A: Borrowing to cover the gap between imports and exports that exists at current exchange rates and price and wage levels is not going to happen, so Greece has a choice between (a) deep prolonged depression to make Greeks too poor to afford imports, (b) Grexit, devaluation, and a subsequent export boom, and (c ) Germans opening up the monetary spigots to produce higher inflation in northern Europe and meanwhile giving Greece an additional fortune to keep the pain in Greece low enough for adjustment to take place within the Eurozone framework.

(4) What Will Happen If Greece Exits the Euro?

A: Germany will then have a choice between (d) a Great Depression in Europe, and (e) a much bigger inflation in Europe and a much larger fortune given away to cushion adjustment than would be needed to make (c ) work.

(5) We Will Then See (c ), Right? Germans Opening Up the Monetary Spigots to Produce Higher Inflation in Northern Europe and Meanwhile Giving Greece an Additional Fortune to Keep the Pain Low?

A: Ha!!

http://delong.typepad.com/sdj/2012/06/answers-to-five-easy-euroquestions.html

Διέρρευσε η απόρρητη επιστολή του Soros που επιρρίπτει βαρύτατες ευθύνες για την ευρωπαϊκή κρίση στη Γερμανία

 

Στη δημοσιότητα διέρρευσε η επιστολή του μεγαλοεπενδυτή George Soros, στην οποία ανέλυε τα πραγματικά αίτια και τις εκφράσεις της ευρωπαϊκής κρίσης. Η εν λόγω επιστολή δημιούργησε μεγάλο θόρυβο, καθώς ο γκουρού των επενδύσεων άφηνε σαφείς αιχμές για τη στάση της Γερμανίας και των άλλων ισχυρών της ευρωζώνης, με αποτέλεσμα να απενεργοποιηθεί μέσα σε λίγη ώρα από την ιστοσελίδα της εταιρείας. 

 

 

Αναλυτικά:
Από το κραχ του 2008, όλοι οι αναλυτές και οι οικονομολόγοι συμφώνησαν ότι η οικονομική θεωρία έχει αποτύχει.  Πιστεύω ότι η αποτυχία είναι πιο βαθιά από ό, τι γενικώς αναγνωριστεί. Ανάγεται στα θεμέλια της Οικονομικής Θεωρίας. Η οικονομική είναι μια κοινωνική επιστήμη, που ερευνά όμως φαινόμενα με βάση τις δράσεις των συμμετεχόντων, οι οποίοι αποφασίζουν σε κατάσταση ατελούς γνώσης.
Η επιστημονική μέθοδος χρειάζεται ένα ανεξάρτητο κριτήριο, με το οποίο η αλήθεια ή η εγκυρότητα των Θεωριών μπορεί να κριθεί.
Η κρίση του ευρώ είναι ιδιαίτερα διαφωτιστική από την άποψη των προβλημάτων της οικονομικής επιστήμης. Δείχνει πως οι παρανοήσεις και η έλλειψη κατανόησης της πραγματικότητας οδήγησαν τις αρχές να νομίζουν ότι το πρόβλημα της κρίσης θα λυθεί με ένα παραπάνω φόρο. Και εφάρμοσαν το λάθος φάρμακο. Κανείς δεν μπορεί να μειώσει το βάρος του χρέους εν μέσω συρρίκνωσης της οικονομίας. Η κρίση εξακολουθεί να κλιμακώνεται λόγω της αδυναμίας να κατανοήσουμε τη δυναμική των κοινωνικών αλλαγών και τα μέτρα πολιτικής.
Θεωρώ ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση, στηρίχθηκε σε μία συνθήκη που ήταν διαβλητή.  Η κύρια αδυναμία της είναι γνωστή. Οι αρχιτέκτονες θέσπισαν μια νομισματική ένωση χωρίς πολιτική ένωση. Αλλά και το ευρώ είχε επίσης πολλά ελαττώματα των οποίων οι αρχιτέκτονες είχαν επίγνωση. Εκ των υστέρων είναι σαφές ότι σήμερα η κύρια πηγή του προβλήματος είναι ότι τα κράτη μέλη έχουν παραδώσει στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα τα δικαιώματά τους για τη διαχείριση του νομίσματος.
Τότε δεν είχα συνειδητοποιήσει τι σήμαινε αυτό, αλλά ούτε και οι ευρωπαϊκές αρχές είχαν συνειδητοποιήσει.
Όταν εισήχθη το ευρώ, οι ρυθμιστικές αρχές επέτρεψαν στις τράπεζες να αγοράσουν απεριόριστα ποσά κρατικών ομολόγων χωρίς περιορισμό μετοχικού κεφαλαίου, και η κεντρική τράπεζα αποδέχθηκε σε όλα τα κρατικά ομόλογα discount επί ίσοις όροις. Οι εμπορικές τράπεζες βρήκαν συμφέρον να συσσωρεύουν ομόλογα των πιο αδύναμων μελών της Ευρωζώνης, προκειμένου να κερδίσουν μερικές επιπλέον μονάδες στις αποδόσεις. Αυτό ήταν όμως που προκάλεσε τη σύγκλιση των επιτοκίων που με την σειρά τους προκάλεσαν απόκλιση στην ανταγωνιστικότητα. Η Γερμανία, που ακόμη αντιμετωπίζει τα βάρη της επανένωσης, προχώρησε σε διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις και έγινε πιο ανταγωνιστική. Άλλες όμως χώρες που χρησιμοποίησαν το φθηνό χρήμα για την ανάπτυξη της στεγαστικής και καταναλωτικής πίστης, τις κατέστησε λιγότερο ανταγωνιστικές. Στη συνέχεια, το κραχ του 2008, προκάλεσε σοβαρές αναταράξεις με τις οικονομικές συνθήκες να απέχουν πολύ από εκείνες που προβλέπονται στη Συνθήκη του Μάαστριχτ. Πολλές κυβερνήσεις έπρεπε να καλύψουν υποχρεώσεις στους ισολογισμούς των τραπεζών αντιμετωπίζοντας σοβαρά ελλείμματα. Αυτές οι ίδιες οι χώρες ήταν που βρέθηκαν στη δεινή θέση των υπερχρεωμένων, με τις γνωστές πλέον συνέπειες.
Σ’ αυτό το σημείο οι τράπεζες ανακάλυψαν ποια ομόλογα ήταν ακίνδυνα και ποια πραγματικά ήταν ευάλωτα σε κερδοσκοπικές κινήσεις. Έτσι στράφηκαν στα ασφάλιστρα έναντι κινδύνου χώρας, στα CDS, τα οποία αυξήθηκαν σημαντικά. Οι εμπορικές τράπεζες ξαφνικά βρέθηκαν φορτωμένες με δυνητικά αφερέγγυα ομόλογα. Έτσι αποκαλύφθηκαν οι δύο κύριες συνιστώσες του προβλήματος που αντιμετωπίζουμε σήμερα: η κρίση του δημόσιου χρέους και τραπεζική κρίση, που είναι στενά αλληλένδετες.
Η ευρωζώνη έχει πλέον επαναλάβει αυτό που είχε συμβεί πολλές φορές στο παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα. Όπως και το 1982, η τραπεζική κρίση εξελίχθηκε σε κρίση χρέους, καθώς οι αρχές έκαναν ό,τι ήταν απαραίτητο για την προστασία του τραπεζικού συστήματος, επιβαρύνοντας τους αδύναμους. Τώρα, η Γερμανία και οι άλλες χώρες πιστωτές παίζουν εν αγνοία τους τον ίδιο ρόλο. Οι λεπτομέρειες διαφέρουν, αλλά η ιδέα είναι η ίδια: οι πιστωτές αντέστρεψαν το βάρος της προσαρμογής προς την περιφέρεια. Ακριβώς όπως στη δεκαετία του 1980 όλο το φταίξιμο και βάρος πέφτει στην "περιφέρεια" και την ευθύνη του «κέντρου» δεν έχει αποδοθεί.
Ωστόσο, για την κρίση στην ευρωζώνη ευθύνεται περισσότερο κέντρο. Το «κέντρο» είναι υπεύθυνο για το σχεδιασμό αυτού τους ελαττωματικού συστήματος, θεσπίζοντας εσφαλμένες Συνθήκες και ακολουθώντας εσφαλμένες πολιτικές. Παράλληλα, πάντα κάνει πολύ λίγα και πολύ αργά. Η Λατινική Αμερική της δεκαετίας του 1980 υπέστη μια χαμένη δεκαετία, ενώ παρόμοια τύχη περιμένει τώρα και την Ευρώπη. Αυτή είναι η ευθύνη που και οι υπόλοιπες χώρες πρέπει να αναγνωρίσουμε στη Γερμανία.
Οι Ευρωπαίοι δεν έχουν κατανοήσει τι συνέβη. Είναι έτοιμοι να αντιμετωπίσουν τα δημοσιονομικά προβλήματα, αλλά μόνο στην Ελλάδα διαπιστώνουν ότι υπήρξε…. «φορολογική κρίση». Η υπόλοιπη Ευρώπη επλήγη από μια τραπεζική κρίση με αποκλίσεις ανταγωνιστικότητας που οδηγούν στην κρίση του ισοζυγίου πληρωμών. Οι Αρχές δεν κατάλαβαν ποτέ τη φύση του προβλήματος, πόσο μάλλον να δουν τη λύση. Έτσι, προσπάθησαν να αγοράσουν χρόνο.
Αυτή η πολιτική συνήθως αποδίδει. Οι εντάσεις στις αγορές υποχωρούν και οι αρχές συνειδητοποιούν το κέρδος από την παρέμβασή τους. Αλλά όχι αυτή τη φορά. Τα οικονομικά προβλήματα ενισχύθηκαν από τη διαδικασία της πολιτικής αποσύνθεσης. Ενώ μέχρι τώρα η Ευρωπαϊκή Ένωση είχε δημιουργήσει μία αίσθηση ασφάλειας, μετά το ξέσπασμα της χρηματοπιστωτικής κρίσης, οι αρχές έλαβαν αποφάσεις που απειλούσαν τη διατήρηση του status quo. Αυτή είναι η πολιτική δυναμική που καθιστά την άποψη ότι η διάλυση της Ευρωπαϊκής Ένωσης μπορεί να οδηγήσει στην αυτο-ενίσχυση υπαρκτή.
Κατά την έναρξη της κρίσης, η διάλυση του ευρώ ήταν αδιανόητη: τα περιουσιακά στοιχεία και υποχρεώσεις που εκφράζονται σε κοινό νόμισμα ήταν τόσο αλληλένδετα, που μία διάλυση θα οδηγούσε σε μια ανεξέλεγκτη κατάρρευση. Αλλά η εξέλιξη της κρίσης στο χρηματοπιστωτικό σύστημα έχει προοδευτικά οδηγήσει στην αναδιάταξη κατά μήκος των εθνικών γραμμών. Η τάση αυτή επιταχύνθηκε κατά τους τελευταίους μήνες. Τα LTROs από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα επέτρεψαν στις ισπανικές και ιταλικές τράπεζες να συμμετάσχουν σε μια πολύ κερδοφόρα «επιχείρηση» και χαμηλό αρμπιτράζ κινδύνου, αγοράζοντας τα ομόλογα των χωρών τους.
Εάν αυτό συνεχιστεί για μερικά χρόνια ακόμα η διάλυση του ευρώ θα καταστεί δυνατή χωρίς μια κατάρρευση, αλλά θα αφήσει τις κεντρικές τράπεζες των πιστωτριών χωρών με μεγάλες αξιώσεις έναντι των οφειλετών - κεντρικών τραπεζών των χωρών που θα ήταν δύσκολο να ανακάμψουν. Αυτό οφείλεται κυρίως στο σύστημα TARGET2, το οποίο συσσωρεύει τις ανισορροπίες.
Έτσι, η κρίση γίνεται όλο και πιο βαθιά. Οι εντάσεις στις χρηματοπιστωτικές αγορές έχουν αυξηθεί και αυτό απεικονίζεται στην ιστορική χαμηλή απόδοση στα γερμανικά ομόλογα. Η πραγματική οικονομία της Ευρωζώνης μειώνεται, ενώ η Γερμανική οικονομία εξακολουθεί να ανθεί. Αυτό σημαίνει ότι οι αποκλίσεις θα ενταθούν. Οι πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις είναι φανερό ότι εργάζονται προς την αποσύνθεση.
Κατά τη γνώμη μου οι αρχές έχουν περιθώριο μέγιστης διάρκειας τριών μηνών, κατά το οποίο θα μπορούσαν να διορθώσουν τα λάθη τους και να αντιστρέψουν τις σημερινές τάσεις.
Αυτό περιμένω από τους Έλληνες είναι ότι είναι επαρκώς τρομοκρατημένοι από την προοπτική της εξόδου από την Ευρωπαϊκή Ένωση, με αποτέλεσμα να δώσουν μια ισχνή πλειοψηφία εδρών σε κυβερνητικό συνασπισμό που θα εφαρμόσει την ισχύουσα συμφωνία. Μπορεί όμως η νέα κυβέρνηση να οδηγήσει στην κορύφωση της κρίσης το φθινόπωρο. Μέχρι εκείνη τη στιγμή όμως η γερμανική οικονομία θα έχει αποδυναμωθεί ώστε η καγκελάριος Μέρκελ να αντιμετωπίσει ακόμη περισσότερες δυσκολίες για να πείσει τους Γερμανούς να αποδεχτούν πρόσθετες ευρωπαϊκές ευθύνες. Αυτό είναι που δημιουργεί το περιθώριο μέγιστης διάρκειας τριών μηνών.
Για τη διόρθωση των λαθών απαιτούνται κάποια έκτακτα μέτρα πολιτικής για τη βελτίωση των συνθηκών και την ανακούφιση των χρηματοπιστωτικών αγορών και του τραπεζικού συστήματος. Οι Συνθήκες μπορούν στη συνέχεια να αναθεωρηθούν σε μια ήρεμη ατμόσφαιρα, έτσι ώστε οι σημερινές ανισορροπίες να μην επαναληφθούν. Η Ευρώπη θα πρέπει να αντιμετωπίσει ταυτόχρονα το πρόβλημα των τραπεζών και το πρόβλημα του υπερβολικού δημόσιου χρέους, επειδή αυτά τα προβλήματα είναι αλληλένδετα. Εάν προσπαθήσει να λύσει το ένα πρόβλημα χωρίς να λάβει υπόψιν της το άλλο, όπως στο παρελθόν, δεν θα βρεθεί λύση.
Οι τράπεζες χρειάζονται ένα ευρωπαϊκό σύστημα ασφάλισης των καταθέσεων, προκειμένου να ανακοπεί η φυγή κεφαλαίων. Χρειάζονται, επίσης, άμεση χρηματοδότηση από τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας (ESM). Την ίδια ώρα, οι υπερχρεωμένες χώρες χρειάζονται ανακούφιση στο κόστος χρηματοδότησης τους.
Είναι αδύνατο να προβλέψουμε το τελικό αποτέλεσμα. Όπως αναφέρθηκε πριν, η σταδιακή αναδιάταξη του χρηματοπιστωτικού συστήματος θα μπορούσε να οδηγήσει σε μια ομαλή διάσπαση της ζώνης του ευρώ σε χρονικό ορίζοντα λίγων ετών. Αλλά πρέπει να πειστεί η Γερμανία να αναλάβει ηγετικό ρόλο. Το μέλλον της Ευρώπης εξαρτάται από αυτήν.

http://www.bankingnews.gr/bank-insider/item/47556-%CE%B4%CE%B9%CE%AD%CF%81%CF%81%CE%B5%CF%85%CF%83%CE%B5-%CE%B7-%CE%B1%CF%80%CF%8C%CF%81%CF%81%CE%B7%CF%84%CE%B7-%CE%B5%CF%80%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%BF%CE%BB%CE%AE-%CF%84%CE%BF%CF%85-soros-%CF%80%CE%BF%CF%85-%CE%B5%CF%80%CE%B9%CF%81%CF%81%CE%AF%CF%80%CF%84%CE%B5%CE%B9-%CE%B2%CE%B1%CF%81%CF%8D%CF%84%CE%B1%CF%84%CE%B5%CF%82-%CE%B5%CF%85%CE%B8%CF%8D%CE%BD%CE%B5%CF%82-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%B5%CF%85%CF%81%CF%89%CF%80%CE%B1%CF%8A%CE%BA%CE%AE-%CE%BA%CF%81%CE%AF%CF%83%CE%B7-%CF%83%CF%84%CE%B7-%CE%B3%CE%B5%CF%81%CE%BC%CE%B1%CE%BD%CE%AF%CE%B1-%E2%80%93-%CF%84%CE%B1-%CF%80%CF%81%CE%BF%CE%B2%CE%BB%CE%AE%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%B1-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%AC%CE%B4%CE%B1%CF%82-%CE%B4%CE%B9%CE%BF%CE%B3%CE%BA%CF%8E%CE%B8%CE%B7%CE%BA%CE%B1%CE%BD-%CE%B1%CF%80%CF%8C-%CF%84%CE%B9%CF%82-%CE%B1%CE%BD%CE%B9%CF%83%CE%BF%CF%81%CF%81%CE%BF%CF%80%CE%AF%CE%B5%CF%82-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%B5%CF%85%CF%81%CF%8E-%CF%84%CE%BF-%CE%BC%CE%AD%CE%BB%CE%BB%CE%BF%CE%BD-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%B5%CF%85%CF%81%CF%8E%CF%80%CE%B7%CF%82-%CE%B5%CE%BE%CE%B1%CF%81%CF%84%CE%AC%CF%84%CE%B1%CE%B9-%CF%80%CE%BB%CE%AD%CE%BF%CE%BD-%CE%B1%CF%80%CF%8C-%CF%84%CE%B7-%CE%B3%CE%B5%CF%81%CE%BC%CE%B1%CE%BD%CE%AF%CE%B1

 

Roach: Αποκλείει σενάριο ελληνικής εξόδου

Oι ευρωπαϊκές αρχές θα κάνουν ότι είναι δυνατόν για να αποτρέψουν την κατάρρευση της ευρωζώνης, δήλωσε την Τρίτη ο Stephen Roach, καθηγητής στο πανεπιστήμιο του Yale και πρώην επικεφαλής της Morgan Stanley στην Ασία.

"Παρόλο που μπορεί να κάνει κάποιος την υπόθεση ότι η Ελλάδα πρέπει να φύγει γιατί θα αποκτήσει και πάλι την ελαστικότητα του νομίσματος της, τα πάντα θα κριθούν με βάση τις πολιτικές επιπτώσεις" σημείωσε ο κ. Roach σε συνέντευξη του στο Bloomberg.

"Σε αυτή την βάση, η Ελλάδα θα παραμείνει στο ευρώ και οι Ευρωπαίοι ηγέτες θα κάνουν τα πάντα για να κρατήσουν ανέπαφη τη νομισματική ένωση" πρόσθεσε.

Όσον αφορά την Ισπανία, υποστήριξε "ότι είναι πολύ μεγάλη για να καταρρεύσει”, ενώ ανέφερε ότι αν η χώρα βγει από το ευρώ, θα πυροδοτούσε μια αλυσιδωτή αντίδραση όπου "η προσοχή θα εστιαζόταν στον επόμενο, τον επόμενο και τον επόμενο".

"Πρόκειται μια διαδοχική μετάσταση που θα οδηγούσε σε κάτι πολύ πέρα και από τα πιο συγκροτημένα σενάρια διάσπασης" προειδοποίησε.

"Θα ήταν μια καταστροφή για την Ευρώπη, τις αγορές και δεν πιστεύω ότι θα συμβεί" υπογράμμισε.

http://www.euro2day.gr/news/economy/124/articles/702763/Article.aspx

ΕΚΤ: Μεγάλο πολιτικό λάθος το PSI

«Μεγάλο πολιτικό λάθος» χαρακτήρισε ο Χοσέ Μανουέλ Γκονζάλες Παραμό , μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής της ΕΚΤ την απόφαση να διαγράψουν οι πιστωτές του ιδιωτικού τομέα ένα μέρος από το χρέος της Ελλάδας, σύμφωνα με το Dow Jones Newswires.

Η πολιτική αυτή υιοθετήθηκε μετά από μια άτυπη συζήτηση της Γερμανίδας καγκελάριου Μέρκελ και του Γάλλου προέδρου Σαρκοζί πριν πλασαριστεί και στα υπόλοιπα μέλη της Ευρωζώνης.
Δήλωσε επίσης, «οι αποφάσεις στην Ευρωζώνη θα πρέπει να λαμβάνονται συλλογικά και να μην υπαγορεύονται από συγκεκριμένα εθνικά συμφέροντα», ενώ εκτίμησε ότι ο άσχημος συντονισμός σε πολιτικό επίπεδο οδήγησε στην επιδείνωση των προβλημάτων της Ευρωζώνης.
Αναφερόμενος στον τραπεζικό κλάδο ο κ. Γκονζάλες Παραμό δήλωσε ότι η Ευρώπη χρειάζεται ένα ομοσπονδιακό ταμείο για τις διασώσεις τραπεζών και μια ομοσπονδιακά αρχή για την εξυγίανση των τραπεζών που κινδυνεύουν να καταρρεύσουν.
«Η νομισματική ένωση δεν μπορεί να λειτουργήσει χωρίς οικονομική ένωση», δήλωσε ο κ. Γκονζάλες Παραμό στο πλαίσιο ομιλίας του σε τραπεζίτες, ενώ αναφέρθηκε στην ανάγκη να τερματιστεί ο «φαύλος κύκλος» μεταξύ τραπεζικού και κρατικού χρέους.

http://www.imerisia.gr/article.asp?catid=12336&subid=2&pubid=112866001

__________________________________________________

κανείς από τις αγορές δεν είχε υπολογίσει ότι
1. θα χαριζόταν χρέος σε μια χώρα ΟΝΕ
2. η Γερμανία και οι υπόλοιπες χώρες ΟΝΕ δεν θα ήταν αλληλέγγυες σε μια άλλη χώρα ΟΝΕ
3. η Γερμανία θα πίεζε τους υπόλοιπους ευρωπαϊκούς θεσμούς να χαριστεί χρέος

η ψύχραιμη σκέψη λέει ότι δεν υπάρχει στην ουσία ΟΝΕ, έχει διαλυθεί πριν καν ολοκληρωθεί, αποκαλείται Ένωση αλλά είναι "ότι πάρει ο καθένας"
επόμενο είναι οι αγορές να έχουν αρχίσει να ..τιμολογούν αναλόγως

υ.γ. είναι βέβαιο ότι θα συνεχίσει να υπάρχει έλλειμμα τιμολόγησης των επιπτώσεων εξόδου μιας χώρας

Σοβαρές συνέπειες για την Ευρωζώνη από έξοδο της Ελλάδας βλέπει Αυστριακός οικονομολόγος

«Το βασικό πρόβλημα συνίσταται στο ότι η κρίση δεν είναι μια ελληνική κρίση, αλλά η Ελλάδα χρησιμοποιείται ως εξιλαστήριο θύμα, γιατί η κρίση ξεκίνησε εκεί –και σήμερα πρέπει να γίνει αποδεκτό πως πρόκειται για ένα γενικό πρόβλημα που έχει ομοιότητες με το 1930 και 1931, δηλαδή με την αρχή της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης», επισήμανε ο διεθνώς γνωστός Αυστριακός οικονομολόγος, Στέφαν Σούλμαϊστερ, του αυστριακού Ινστιτούτου Οικονομικών Ερευνών, σε σημερινή συνέντευξή του στη δημόσια αυστριακή ραδιοφωνία.
Προειδοποίησε συγχρόνως πως, αν η Ελλάδα αποχωρήσει από την ευρωζώνη, ολόκληρη η ευρωπαϊκή οικονομία θα περιπέσει σε μια βαθιά ύφεση, σε μια μακροπρόθεσμη κρίση, απλώς και μόνο γιατί, σίγουρα, θα αυξηθούν τα επιτόκια για τα πορτογαλικά, ιταλικά και ισπανικά κρατικά ομόλογα. Εξάλλου, λέει ο Αυστριακός οικονομολόγος, τι γνώμη μπορεί να σχηματίσει ένας διεθνής επενδυτής για ένα νόμισμα, του οποίου οι θεσμοί αφήνουν να καταρρεύσει μια χώρα-μέλος τους.
Όπως τόνισε ο κ. Σούλμαϊστερ, ο οποίος βρίσκεται στην Αθήνα, παρακολουθώντας τις εξελίξεις, στις εκλογές της 17ης Ιουνίου ο ελληνικός λαός θα στείλει τρία μηνύματα: ότι θέλει το ευρώ , ότι θέλει να αποπληρώσει το χρέος και ότι αυτό όμως δεν μπορεί να το κάνει ενόσω συνεχίζεται η πολιτική λιτότητας.
Όμως, κατά την άποψή του, η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν επιτρέπεται να θέσει στον ελληνικό λαό διλήμματα όπως ή θα ψηφίσει για να απολυθούν κι άλλοι δημόσιοι υπάλληλοι ή διαφορετικά, θα υπάρξει έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ. Τέτοια διλήμματα θα προκαλέσουν απίστευτες εντάσεις και οργή στους ανθρώπους.
Ο ίδιος θεωρεί πως η Ελλάδα δεν βρίσκεται σε πλήρη πανωλεθρία, πως το συνολικό σύστημα πληρωμών με την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα λειτουργεί ακόμη καλά και τώρα θα πρέπει να σταλεί ένα σαφές μήνυμα προς τους Έλληνες ότι, παρά τις μεγάλες ελλείψεις που παρουσιάζουν με μεγάλη ευθύνη όχι των ίδιων αλλά των πολιτικών, -μεγάλες παραλείψεις, πελατειακή πολιτική με διορισμούς πάρα πολλών υπαλλήλων επί δεκαετίες- αυτές μπορούν να ξεπεραστούν μόνον σε έναν χρονικό ορίζοντα δέκα, δεκαπέντε, είκοσι χρόνων. Και αυτό, όπως ο ίδιος συμπλήρωσε, διότι και οι άλλες χώρες, όπως η Αυστρία, δεν μπορούσαν, μετά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο να βγουν από τις καταστροφές και την κρίσιμη κατάστασή τους, μέσα σε τρία ή τέσσερα χρόνια και ακριβώς αυτό χρειάζονται η Ελλάδα αλλά και η Πορτογαλία, δηλαδή να τους δοθεί, με ένα μακροπρόθεσμο σχέδιο, η ευκαιρία, να εξέλθουν από την εξαθλίωση.
Σύμφωνα με τον Αυστριακό οικονομολόγο, η σημαντικότερη ώθηση για την ανάπτυξη είναι η παραίτηση από το Δημοσιονομικό Σύμφωνο, καθώς δεν έχει κανένα νόημα από τη μια η συνέχιση της πολιτικής λιτότητας και η κατοχύρωσή της στο Σύνταγμα και από την άλλη μια επιπλέον πολιτική ανάπτυξης, κάτι που θυμίζει την ταυτόχρονη χρήση στο αυτοκίνητο των πεντάλ τόσο του φρένου όσο και του γκαζιού.

http://www.naftemporiki.gr/news/cstory.asp?id=2179418

________________________________________

κλασσικό ταγκ: κοίταποιοιταλένε

υ.γ. πόσο πίσω είναι αυτοί στην Αυστρία, ακόμα στο ραδιόφωνο τα λένε;

financial theory: Hyman Minsky

Minsky proposed theories linking financial market fragility, in the normal life cycle of an economy, with speculative investment bubbles endogenous to financial markets. Minsky claimed that in prosperous times, when corporate cash flow rises beyond what is needed to pay off debt, a speculative euphoria develops, and soon thereafter debts exceed what borrowers can pay off from their incoming revenues, which in turn produces a financial crisis. As a result of such speculative borrowing bubbles, banks and lenders tighten credit availability, even to companies that can afford loans, and the economy subsequently contracts.
This slow movement of the financial system from stability to fragility, followed by crisis, is something for which Minsky is best known, and the phrase "Minsky moment" refers to this aspect of Minsky's academic work.
"He offered very good insights in the '60s and '70s when linkages between the financial markets and the economy were not as well understood as they are now," said Henry Kaufman, a Wall Street money manager and economist. "He showed us that financial markets could move frequently to excess. And he underscored the importance of the Federal Reserve as a lender of last resort."^[4]
Minsky's model of the credit system, which he dubbed the "financial instability hypothesis" (FIH),^[5] incorporated many ideas already circulated by John Stuart Mill, Alfred Marshall, Knut Wicksell and Irving Fisher.^[6] "A fundamental characteristic of our economy," Minsky wrote in 1974, "is that the financial system swings between robustness and fragility and these swings are an integral part of the process that generates business cycles."^[7]
Disagreeing with many mainstream economists of the day, he argued that these swings, and the booms and busts that can accompany them, are inevitable in a so-called free market economy – unless government steps in to control them, through regulation, central bank action and other tools. Such mechanisms did in fact come into existence in response to crises such as the Panic of 1907 and the Great Depression. Minsky opposed the deregulation that characterized the 1980s.
It was at the University of California, Berkeley that seminars attended by Bank of America executives helped him to develop his theories about lending and economic activity, views he laid out in two books, John Maynard Keynes (1975), a classic study of the economist and his contributions, and Stabilizing an Unstable Economy (1986), and more than a hundred professional articles.

Further developments

Minsky's theories have enjoyed some popularity, but have had little influence in mainstream economics or in central bank policy.
Minsky stated his theories verbally, and did not build mathematical models based on them. Consequently, his theories have not been incorporated into mainstream economic models, which do not include private debt as a factor. The post-Keynesian economist Steve Keen has recently developed models of endogenous economic crises based on Minsky's theories, but they are currently at the research stage and do not enjoy widespread use.^[8]
Minsky's theories, which emphasize the macroeconomic dangers of speculative bubbles in asset prices, have also not been incorporated into central bank policy. However, in the wake of the financial crisis of 2007–2010 there has been increased interest in policy implications of his theories, with some central bankers advocating that central bank policy include a Minsky factor.^[9]

Understanding Minsky's financial instability hypothesis

Hyman Minsky's theories about debt accumulation received revived attention in the media during the subprime mortgage crisis of the late 2000s.^[10]
Minsky argued that a key mechanism that pushes an economy towards a crisis is the accumulation of debt by the non-government sector. He identified three types of borrowers that contribute to the accumulation of insolvent debt: hedge borrowers, speculative borrowers, and Ponzi borrowers.
The "hedge borrower" can make debt payments (covering interest and principal) from current cash flows from investments. For the "speculative borrower", the cash flow from investments can service the debt, i.e., cover the interest due, but the borrower must regularly roll over, or re-borrow, the principal. The "Ponzi borrower" (named for Charles Ponzi, see also Ponzi scheme) borrows based on the belief that the appreciation of the value of the asset will be sufficient to refinance the debt but could not make sufficient payments on interest or principal with the cash flow from investments; only the appreciating asset value can keep the Ponzi borrower afloat.
If the use of Ponzi finance is general enough in the financial system, then the inevitable disillusionment of the Ponzi borrower can cause the system to seize up: when the bubble pops, i.e., when the asset prices stop increasing, the speculative borrower can no longer refinance (roll over) the principal even if able to cover interest payments. As with a line of dominoes, collapse of the speculative borrowers can then bring down even hedge borrowers, who are unable to find loans despite the apparent soundness of the underlying investments.^[5]

Applying the hypothesis to the subprime mortgage crisis

Economist Paul McCulley described how Minsky's hypothesis translates to the subprime mortgage crisis.^[11] McCulley illustrated the three types of borrowing categories using an analogy from the mortgage market: a hedge borrower would have a traditional mortgage loan and is paying back both the principal and interest; the speculative borrower would have an interest-only loan, meaning they are paying back only the interest and must refinance later to pay back the principal; and the ponzi borrower would have a negative amortization loan, meaning the payments do not cover the interest amount and the principal is actually increasing. Lenders only provided funds to ponzi borrowers due to a belief that housing values would continue to increase.
McCulley writes that the progression through Minsky's three borrowing stages was evident as the credit and housing bubbles built through approximately August 2007. Demand for housing was both a cause and effect of the rapidly-expanding shadow banking system, which helped fund the shift to more lending of the speculative and ponzi types, through ever-riskier mortgage loans at higher levels of leverage. This helped drive the housing bubble, as the availability of credit encouraged higher home prices. Since the bubble burst, we are seeing the progression in reverse, as businesses de-leverage, lending standards are raised and the share of borrowers in the three stages shifts back towards the hedge borrower.
McCulley also points out that human nature is inherently pro-cyclical, meaning, in Minsky's words, that "from time to time, capitalist economies exhibit inflations and debt deflations which seem to have the potential to spin out of control. In such processes, the economic system's reactions to a movement of the economy amplify the movement – inflation feeds upon inflation and debt-deflation feeds upon debt deflation." In other words, people are momentum investors by nature, not value investors. People naturally take actions that expand the high and low points of cycles. One implication for policymakers and regulators is the implementation of counter-cyclical policies, such as contingent capital requirements for banks that increase during boom periods and are reduced during busts.


en.wikipedia.org/wiki/Hyman_Minsk

διπλό νόμισμα στην Ελλάδα, αυτό προετοιμάζουν μεθοδικά

Ο ελληνικός λαός παρακολουθεί ένα δράμα με ιδιαίτερη πλοκή με επίκεντρο την τύχη της ελληνικής οικονομίας.
Η Ελλάδα για να φθάσει στο σήμερα παρακολούθησε πολλά επεισόδια της τραγωδίας που συντελέστηκε.
Παρακολούθησε προς τα spreads από τις 21 μονάδες βάσης έναντι των γερμανικών έφθασαν στις 6-7 χιλ μονάδες βάσης πρόσφατα.

Τότε το πολιτικό σύστημα εξήγησε στην κοινωνία  ότι «οι κακοί κερδοσκόποι φταίνε»
Παρακολούθησε τα spreads από τις 150 μονάδες βάσης στις 7800 μονάδες βάσης.
Τότε το πολιτικό σύστημα εξήγησε στην κοινωνία ότι «οι κακοί κερδοσκόποι και η αδύναμη οικονομίας μας» τα οδήγησαν στα ύψη.
Η ελληνική κοινωνία παρακολούθησε τα μνημόνια. Παρακολούθησε μια κυβέρνηση που παρέδωσε την χώρα σε μηχανισμούς στήριξης το ονόμασαν «διάσωση της χώρας».
Τα μνημόνια δεν άλλαξαν στο ελάχιστο την τύχη της χώρας απλά επιδείνωσαν το οικονομικό προφίλ των μακροοικονομικών μεγεθών της χώρας.
Η ελληνική κοινωνία έμαθε και για την επιλεκτική χρεοκοπία που συντελέστηκε στην Ελλάδα. Το πολιτικό σύστημα το παρουσίασε ως κάτι φυσιολογικό, χρεοκόπησε η Ελλάδα αλλά το μνημόνιο και τα κεφάλαια της Τρόικα μας κρατούν εν ζωή.
Η ελληνική κοινωνία έμαθε για το credit event. Δυστυχώς στο αυτό το event ήταν για λίγους δεν δόθηκαν προσκλήσεις στην κοινωνία. Ήταν event για τους λίγους εις βάρος των πολλών.
Η ελληνική κοινωνία έμαθε και για το αγγλικό δίκαιο ότι αλλάζοντας δομή τα ελληνικά ομόλογα πρέπει το δίκαιο που θα τα διέπει να είναι αγγλικό αντί ελληνικό.
Το πολιτικό σύστημα το παρουσίασε ως κάτι φυσιολογικό.
Θα ήταν ελληνικό ή αγγλικό το δίκαιο των ομολόγων του ελληνικού δημοσίου αν η Ελλάδα συνέχιζε να αντλεί κεφάλαια από τις αγορές; Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι θα ήταν ελληνικού δικαίου.
Η ελληνική κοινωνία έμαθε το PSI+ η συμμετοχή των ιδιωτών στην αναδιάταξη του ελληνικού χρέους.
Το PSI+ αποτελεί την μεγαλύτερη αποτυχία της Ελλάδος.
Οι ξένες τράπεζες τα τελευταία 2 χρόνια μείωσαν δραστικά την έκθεση τους στο ελληνικό χρέος.
Με βάση τα στοιχεία της BIS της διεθνούς τράπεζας διακανονισμών της Βασιλείας οι Γερμανικές και Γαλλικές τράπεζες διέθεταν πριν από 28 με 30 μήνες περίπου 75 δις ευρώ.
Πόσα αντάλλαξαν στο PSI περίπου 20 δις ευρώ. Τι έκαναν οι Γερμανικές και Γαλλικές τράπεζες βρήκαν χρόνο να ξεφορτωθούν το ελληνικό χρέος.
Οι ελληνικές τράπεζες στον αντίποδα δεν μείωσαν την έκθεση τους στο ελληνικό χρέος.
Όταν πραγματοποιούσε παρεμβάσεις η ΕΚΤ η οποία απέκτησε περίπου 42 δις ευρώ ελληνικού χρέους δεν διερωτήθηκε κανείς γιατί πούλησαν όλοι οι άλλοι και όχι οι ελληνικές τράπεζες;
Το PSI+ το πλήρωσαν οι ελληνικές τράπεζες και τα ασφαλιστικά ταμεία.
Μας είπαν ότι έδωσαν μάχη…αυτοί που διαπραγματεύτηκαν στην Ευρώπη για το ελληνικό χρέος δεν μπορούν να είναι υπερήφανοι.
Γιατί δεν πίεσαν την ΕΚΤ να συμμετάσχει και με διαδικασίες express την εξαίρεσαν;
To PSI+ πρόκειται για ελληνική ντροπή.
Όμως ακόμη πιο μεγάλη ντροπή είναι η λύση που εξετάζουν στην Ευρώπη και ειδικά στην Γερμανία για την Ελλάδα και το τραπεζικό σύστημα παραμονές των εκλογών αποσιωπά από την κοινωνία.
Η επόμενη σκηνή στην ελληνική τραγωδία θα είναι η επιβολή δύο νομισμάτων στην Ελλάδα.
Το ευρώ ως εξωτερικό νόμισμα και ειδικά τις συναλλαγές με την Ευρώπη και την νέα δραχμή στο εσωτερικό.
Το επόμενο επεισόδιο θα είναι αυτό.
Δεν σας κινεί η περιέργεια γιατί ζητάει ρήτρες δραχμής η ΕΤΕπ; Ξαφνικά προέκυψαν και ρήτρες....
Όσοι θεατές θέλουν να παρακολουθήσουν την συνέχεια του δράματος μπορεί να προμηθευτούν πέραν από γυαλιά 3D και υπομονή.
Να θυμάστε είμαστε ακόμη στην αρχή…η αρχαιοελληνική τραγωδία «η καταρρέουσα Ελλάς» τώρα ξεκινάει.

Υποσημείωση
Στα αρχαιοελληνικά έργα κατά την διεξαγωγή τραγωδιών ή κωμωδιών για να συγκρατούν τους θεατές είχαν και ραβδούχους που έκαναν αυτό που αναφέρει και το όνομα τους.
Ποιος θα είναι ο νέος ραβδούχος δεν χρειάζεται πολύ φαντασία...

Πέτρος Λεωτσάκος

______________________________________

δεν ξέρω εάν είναι ισάξιας σημασίας, άλλοι λένε ότι ο κυριότερος φόβος είναι μια στρατιωτική επέμβαση στη βουλή - το έγραψε 2-3 φορές ο τύπος της ανατολικής Αμερικής

η ιδέα του διπλού νομίσματος είναι κάτι καταγεγγραμένο εδώ και 2 χρόνια
στην ουσία μιλάμε για κάτι που έχει κάνει η Καλιφόρνια (IOUs) ενώ το έγραψε στα πιθανά ο Σημίτης

πολλά φιλιά

Rogoff: Χωρίς πολιτική και οικονομική σύγκλιση της Ευρώπης, το ευρώ μπορεί μην υπάρχει έως το τέλος της δεκαετίας - Γιατί απαιτείται συσπείρωση εξουσίας στον πυρήνα των ισχυρών της Ευρωζώνης...

"Με την ανεργία των νέων να αγγίζει σχεδόν το 50% σε χώρες όπως η Ελλάδα και η Ισπανία, μήπως μια ολόκληρη γενιά θυσιάζεται για το καλό ενός ενιαίου νομίσματος μεταξύ εξαιρετικά διαφορετικών χωρών;", διερωτάται σε νέο του άρθρο ο γνωστός καθηγητής οικονομικών του Πανεπιστημίου του Harvard, Kenneth Rogoff.

Και τελικά, η διεύρυνση της ευρωπαϊκής οικογένειας, συνεχίζει, υπηρετεί πραγματικά τον διακαή πόθο για την ενίσχυση της ευρωπαϊκής σύγκλισης, χωρίς ωστόσο να υφίσταται μια πολιτική ένωση;
"Τα κακά νέα είναι ότι οι οικονομικές έρευνες αποδεικνύουν πως υπάρχει περιθώριο για μια Ευρώπη με ενιαίο νόμισμα. Τα κακά νέα όμως αφορούν στο ότι έχει γίνει πλέον ξεκάθαρο πως τουλάχιστον για τις μεγαλύτερες ευρωπαϊκές χώρες απαιτείταιμ σαφής διαχωρισμός των εθνικών συνόρων. Μια νομισματική ένωση απαιτεί συσπείρωση δυνάμεων στο κέντρο της", σχολιάζει.
Και συνεχίζει "Οι εργαζόμενοι στις χώρες που πλήττονται από την κρίση μεταναστεύουν με στόχο την εξεύρεση εργασίας. Αλλά δεν οδηγούνται στις ισχυρότερες ευρωπαϊκές χώρες, αλλά αντίθετα στον Καναδά, την  Αυστραλία και τις ΗΠΑ".
Κατά τον Rogoff, για να θεωρηθεί επιτυχημένη μια νομισματική ένωση πρέπει να πληροί ορισμένες σημαντικές προϋποθέσεις, οι οποίες δεν είναι εφικτό να εκπληρωθούν χωρίς μια βαθιά πολιτική ενοποίηση.
Σύμφωνα με τον οικονομολόγο, η Ευρώπη στερείται μιας σημαντικής κεντρικής φορολογικής αρχής, επομένως λείπει ένας παράγοντας - κλειδί για τη σταθεροποίησή της.
"Η Ευρώπη ενδεχομένως να μην καταφέρει ποτέ να θεωρηθεί μια καλύτερη νομισματική ένωση. Αλλά χωρίς ενίσχυση της πολιτικής και οικονομικής σύγκλισης, το ευρώ μπορεί να μην υπάρχει στο τέλος της δεκαετίας...", προειδοποιεί.

http://www.bankingnews.gr/bank-insider/item/41277-rogoff-%CF%87%CF%89%CF%81%CE%AF%CF%82-%CF%80%CE%BF%CE%BB%CE%B9%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%BF%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CE%BD%CE%BF%CE%BC%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CF%83%CF%8D%CE%B3%CE%BA%CE%BB%CE%B9%CF%83%CE%B7-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%B5%CF%85%CF%81%CF%8E%CF%80%CE%B7%CF%82-%CF%84%CE%BF-%CE%B5%CF%85%CF%81%CF%8E-%CE%BC%CF%80%CE%BF%CF%81%CE%B5%CE%AF-%CE%BC%CE%B7%CE%BD-%CF%85%CF%80%CE%AC%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%B9-%CE%AD%CF%89%CF%82-%CF%84%CE%BF-%CF%84%CE%AD%CE%BB%CE%BF%CF%82-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%B4%CE%B5%CE%BA%CE%B1%CE%B5%CF%84%CE%AF%CE%B1%CF%82-%CE%B3%CE%B9%CE%B1%CF%84%CE%AF-%CE%B1%CF%80%CE%B1%CE%B9%CF%84%CE%B5%CE%AF%CF%84%CE%B1%CE%B9-%CF%83%CF%85%CF%83%CF%80%CE%B5%CE%AF%CF%81%CF%89%CF%83%CE%B7-%CE%B5%CE%BE%CE%BF%CF%85%CF%83%CE%AF%CE%B1%CF%82-%CF%83%CF%84%CE%BF%CE%BD-%CF%80%CF%85%CF%81%CE%AE%CE%BD%CE%B1-%CF%84%CF%89%CE%BD-%CE%B9%CF%83%CF%87%CF%85%CF%81%CF%8E%CE%BD-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%B5%CF%85%CF%81%CF%89%CE%B6%CF%8E%CE%BD%CE%B7%CF%82