Τhomas Piketty: Ο Καρλ Mαρξ του 21ου αιώνα

H απήχηση του «Capital in the 21st century» στις ΗΠΑ είναι πρωτοφανής για βιβλίο πολιτικής οικονομίας κι οι εφημερίδες συγκρίνουν τον συγγραφέα με τον Adam Smith και τον Keynes, ενώ ο Paul Krugman κάνει λόγο για μικρή επανάσταση στην οικονομική θεωρία.

Το βιβλίο του Γάλλου οικονομολόγου για την ανισότητα βρέθηκε πριν από λίγες εβδομάδες στην πρώτη θέση με τα ευπώλητα της Amazon και στην τέταρτη θέση της σχετικής λίστας των Νew York Times. Σε λιγότερο από δύο μήνες έχουν πουληθεί περισσότερα από 80.000 αντίτυπα και 12.000 e-books, ενώ ο εκδοτικός οίκος Harvard Press ετοιμάζει ήδη τις επόμενες πέντε εκδόσεις.

Oι NYT χαρακτηρίζουν το βιβλίο blockbuster, το Marketwatch μιλάει για το νέο αστέρι των οικονομικών, ο Economist και το Time μιλούν για τον νέο Μαρξ και ο Guardian για το φαινόμενο Piketty. Tην ίδια ώρα, το Bloomberg επισημαίνει ότι ακόμα και οι εκατομμυριούχοι λατρεύουν το βιβλίο του 42χρονου Γάλλου, αναφερόμενο στο tweet με το οποίο ο διάσημος επενδυτής Carl Ichan ανακοίνωσε πως πέρασε το Σαββατοκύριακο «διαβάζοντας το νέο μεγάλο βιβλίο Capital in the 21st century από τον Thomas Piketty».

H λίστα με τους διάσημους αναγνώστες του βιβλίου είναι μεγάλη και περιλαμβάνει ονόματα από τον χώρο της πολιτικής, των επιχειρήσεων, των κοινωνικών επιστημών και των μέσων ενημέρωσης. Πριν από δύο εβδομάδες προστέθηκε και αυτό της επικεφαλής της Fed, Janet Yellen, η οποία παραδέχτηκε «δεν μπορώ να πω ότι έχω διαβάσει ολόκληρο το βιβλίο, αλλά το έχω κοιτάξει».

Ανεξάρτητα από το πόσοι πραγματικά το έχουν διαβάσει, το βέβαιο είναι πως το «Capital in the 21st century» έχει βρεθεί στο επίκεντρο της δημόσιας σφαίρας. Και ο λόγος δεν είναι μόνο η πρωτοτυπία της σκέψης του Piketty και το βάθος της εμπειρικής έρευνας, αλλά και το ότι η ανισότητα είναι το καυτό κοινωνικό πρόβλημα της εποχής.

Ιδίως στις ΗΠΑ, η εκτόξευση της εισοδηματικής ανισότητας και του 1% αναδείχθηκε μετά την κρίση του 2008 σε μείζον κοινωνικό και πολιτικό ζήτημα που επηρέασε καθοριστικά τον δημόσιο διάλογο. Οικονομολόγοι όπως ο Stiglitz και ο Krugman επέκριναν την άνιση ανάκαμψη της αμερικανικής οικονομίας, πολιτικοί άρχισαν να συζητούν για ένα νέο Νew Deal και το κίνημα Occupy εναντιώθηκε στην ασυδoσία της Wall Street με σύνθημα «είμαστε το 99%». Ακόμα και το ΔΝΤ και ο ΟΟΣΑ δημοσίευσαν έρευνες για τη σχέση μεταξύ ανισότητας και ανάπτυξης, ενώ πρόσφατα ο Πάπας Φραγκίσκος απηύθυνε έκκληση για μια νόμιμη αναδιανομή του πλούτου.

To βιβλίο του Piketty υποστηρίζει ότι η συρρίκνωση της μεσαίας τάξης δεν είναι ένα πρόσκαιρο φαινόμενο που διογκώθηκε από την κρίση του 2008, αλλά μια τάση των τελευταίων σαράντα ετών που αντανακλά βαθύτερες δυνάμεις των καπιταλιστικών κοινωνιών. Το βασικό συμπέρασμα του βιβλίου είναι ότι την τριακονταετία 1945-1975 οι εφαρμοζόμενες πολιτικές στις ανεπτυγμένες κοινωνίες περιόρισαν τις εισοδηματικές ανισότητες, αλλά από το 1980 και έπειτα το χάσμα της μεσαίας τάξης με την οικονομική ελίτ έχει διευρυνθεί σε προπολεμικά επίπεδα. Ως εκ τούτου, το «Capital in the 21st century» αποτελεί μια πολύτιμη πηγή επιχειρημάτων για όσους θεωρούν ότι δεν υπάρχει κάποιο αόρατο χέρι που θα κλείσει αυτόματα την ψαλίδα και επιμένουν να ζητούν τη λήψη μέτρων από τις κυβερνήσεις.

H έρευνα του Piketty 

To «Capital in the 21st century» βασίζεται στην πολυετή έρευνα του Piketty σε φορολογικά αρχεία και καταγράφει την ιστορική εξέλιξη στη συγκέντρωση του κεφαλαίου και του εισοδήματος από την έναρξη της βιομηχανικής επανάστασης μέχρι σήμερα.

H έρευνα του Piketty δείχνει ότι τoν 18ο και τον 19ο αιώνα οι βιομηχανικές κοινωνίες χαρακτηρίζονταν από υψηλή εισοδηματική ανισότητα, ο ιδιωτικός πλούτος ήταν συγκεντρωμένος στα χέρια λίγων πανίσχυρων οικογενειών και υπερέβαινε κατά πολύ το ετήσιο εθνικό εισόδημα.

Τα κέρδη του κεφαλαίου αυξάνονταν, ενώ οι μισθοί των εργατών παρέμεναν σταθεροί σε χαμηλά επίπεδα. Oι δύο παγκόσμιοι πόλεμοι διατάραξαν την ισορροπία αυτή και ως το 1950 η ανισότητα είχε περιοριστεί σημαντικά, με τη συγκρότηση του κράτους πρόνοιας και την αύξηση των φόρων στα ανώτερα εισοδήματα και στον πλούτο. Οι μισθοί της μεσαίας τάξης αυξήθηκαν και ο λόγος του κεφαλαίου προς το εθνικό εισόδημα υποχώρησε. Ωστόσο, η τάση μείωσης των ανισοτήτων κράτησε μόνο στη λεγόμενη χρυσή τριακονταετία του καπιταλισμού. Από το 1975 η οικονομική ελίτ αυξάνει σταθερά το εισόδημά της, ενώ η μεσαία τάξη βρίσκεται σε στασιμότητα και έχει επωφεληθεί ελάχιστα από την αύξηση του ΑΕΠ των ανεπτυγμένων οικονομιών.

Η ανάλυση εστιάζει σε δύο δυνάμεις που οδηγούν στην αύξηση των ανισοτήτων. Η πρώτη δύναμη αφορά τη δυνατότητα των ανώτατων μισθωτών να διαχωρίζουν τη θέση τους από τους υπόλοιπους εργαζομένους. Ο Piketty αναφέρεται κυρίως στα ανώτατα στελέχη των μεγάλων επιχειρήσεων, τους super managers. Η δεύτερη δύναμη, την οποία ο Γάλλος οικονομολόγος εκφράζει με τη μορφή του θεμελιώδους νόμου r>g, αφορά τη σχέση του κεφαλαίου προς το εθνικό εισόδημα. Σύμφωνα με τον Piketty, το ποσοστό κέρδους του κεφαλαίου (r) τείνει να είναι μακροπρόθεσμα μεγαλύτερο από τον ρυθμό ανάπτυξης της οικονομίας (g).

Η σχέση αυτή σημαίνει ότι ο ο κληρονομημένος πλούτος αναπτύσσεται με ταχύτερο ρυθμό από το εισόδημα. Οι άνθρωποι με κληρονομημένο πλούτο χρειάζεται να αποταμιεύσουν μόνο ένα μικρό μέρος των κερδών από το κεφάλαιό τους για να δουν το κεφάλαιο αυτό να μεγαλώνει πιο γρήγορα από το σύνολο της εθνικής οικονομίας. «Υπό τις συνθήκες αυτές, είναι σχεδόν αναπόφευκτο ότι ο κληρονομημένος πλούτος θα κυριαρχήσει με μεγάλη διαφορά του πλούτου που έχει αποκτηθεί από την εργασία μιας ολόκληρης ζωής και η συγκέντρωση του κεφαλαίου θα φτάσει σε πολύ υψηλά επίπεδα, πιθανότατα ασύμβατα με τις αξιοκρατικές αρχές και αξίες της κοινωνικής δικαιοσύνης, που είναι θεμελιώδεις στις σύγχρονες δημοκρατικές κοινωνίες» γράφει ο Piketty.

O συγγραφέας παρουσιάζει την εξέλιξη των ανισοτήτων στις ΗΠΑ και στην Ευρώπη, βασιζόμενος στην πρώτη και στη δεύτερη δύναμη αντίστοιχα.

Στις ΗΠΑ, το ανώτατο 1% απολάμβανε ως το 1940 πάνω το 45% του εθνικού εισοδήματος. Το 1970 το μερίδιο του πλουσιότερου 1% υποχώρησε λίγο χαμηλότερα από το 30% και το 2010 επανήλθε πάνω από το 45%.

Στη Γαλλία, στη Γερμανία και στη Βρετανία, το κεφάλαιο ήταν επτά φορές υψηλότερο από το ετήσιο εθνικό εισόδημα από το 1700 ως το 1910. Στη συνέχεια ο λόγος του κεφαλαίου προς το εθνικό εισόδημα σημείωσε μεγάλη πτώση, υποχωρώντας το 1950 στο 1,5 στη Γερμανία, στο 2,5 στη Γαλλία και στο 3 στη Βρετανία. Από το 1970 άρχισε και πάλι να αυξάνεται, φτάνοντας το 2010 λίγο πάνω από το 5 στη Βρετανία και λίγο κάτω από το 6 στη Γαλλία. Στη Γερμανία βρίσκεται κάπου στο 4.

Σημειώνεται ότι στο κεφάλαιο (έννοια που χρησιμοποιεί εναλλάξ με αυτήν του πλούτου) ο Piketty περιλαμβάνει στοιχεία ενεργητικού όπως γη, μηχανές, ρευστό, ομόλογα, μετοχές, πνευματική ιδιοκτησία και για την εποχή της νόμιμης δουλείας ακόμα και ανθρώπους.

Oι κληρονόμοι «ραντιέρηδες» και η επέλαση των «super managers»

Η επιλογή του Piketty να παρουσιάσει την εξέλιξη των ανισοτήτων στις ΗΠΑ μέσα από τη θέση του ανώτατου 1% και στην Ευρώπη μέσα από τον λόγο του κεφαλαίου (πλούτου) προς το εισόδημα δεν είναι τυχαία.

Όπως γράφει, η πρώτη δύναμη διεύρυνσης των ανισοτήτων εμφανίστηκε τις τελευταίες δεκαετίες στις ΗΠΑ. Η αμερικάνικη κοινωνία είναι κοινωνία των super stars ή των super managers, που χαρακτηρίζεται από μεγάλη ανισότητα, η οποία έχει δημιουργηθεί κυρίως μέσω εισοδημάτων από εργασία και όχι από πλούτο. Αυτοί που βρίσκονται στην κορυφή της πυραμίδας, το 1%, βρέθηκαν εκεί μέσω υψηλών μισθών και απολαβών.

Αντίθετα η δεύτερη δύναμη διεύρυνσης των ανισοτήτων διαμόρφωσε τις ευρωπαϊκές κοινωνίες στην Βelle Epoque. Πρόκειται για τις κοινωνίες του πατρογονικού καπιταλισμού και των «ραντιέρηδων», όπου η κληρονομιά είναι πολύ σημαντική και η συγκέντρωση του πλούτου υπερβολικά υψηλή.

Πίσω στη χρυσή εποχή του καπιταλισμού

Η βασική θέση του Piketty για τις δυνάμεις διεύρυνσης των ανισοτήτων και η επιλογή να χρησιμοποιήσει τη λέξη «Κεφάλαιο» για τον τίτλο δεν πρέπει να οδηγούν στο συμπέρασμα ότι τάσσεται υπέρ της εγκατάλειψης του μοντέλου της ελεύθερης αγοράς για κάποια άλλη μορφή οικονομίας.

Σε συνέντευξή του στο ΝewStatesman δήλωσε ότι δεν έχει διαβάσει ποτέ πραγματικά το «Κεφάλαιο» του Μαρξ και ότι η σκέψη του Γερμανού φιλοσόφου δεν είχε καμία επίδραση στο έργο του. Σε αντίθεση με τον Μαρξ ο Piketty δεν πιστεύει στο αποκαλυπτικό τέλος του καπιταλισμού και υποστηρίζει ότι υπάρχει μια μέση οδός για τη μείωση των ανισοτήτων και την επίτευξη μεγαλύτερης αρμονίας μεταξύ των τάξεων.

«Δυστυχώς για τους ανθρώπους που παγιδεύτηκαν σε αυτά τα ολοκληρωτικά πειράματα, το πρόβλημα ήταν πως η οικονομία της αγοράς και η ιδιωτική περιουσία δεν χρησιμεύουν μόνο στη διασφάλιση της κυριαρχίας του κεφαλαίου πάνω σε αυτούς που δεν έχουν να πουλήσουν τίποτε άλλο πέρα από την εργατική τους δύναμη. Διαδραματίζουν και έναν σημαντικό ρόλο στην οργάνωση των ενεργειών εκατομμυρίων προσώπων και δεν είναι τόσο εύκολο να κάνουμε χωρίς αυτές. Οι ανθρώπινες καταστροφές του σοβιετικού τύπου κεντρικού σχεδιασμού το δείχνουν αυτό ξεκάθαρα» γράφει ο Piketty.

Στο τελευταίο μέρος του «Capital in the 21st century» προτείνει μέτρα όπως η αύξηση της φορολογίας για τα ανώτατα εισοδήματα και η επιβολή ενός προοδευτικού φόρου περιουσίας.

Συγκεκριμένα, ο Piketty τάσσεται υπέρ μιας προοδευτικής φορολογίας εισοδημάτων, με τον ανώτατο φόρο να αγγίζει ως και το 80% για το κορυφαίο 1% ή 0,5%. Σύμφωνα με τον ίδιο, ένας τόσο υψηλός φόρος σε εισοδήματα από $500.000 ως $1 εκατ. όχι μόνο δεν θα μείωνε την ανάπτυξη, αλλά θα οδηγούσε σε πιο δίκαιη διανομή. Η έρευνα του Piketty δείχνει ότι οι υπερβολικά υψηλές αμοιβές των στελεχών μετά τη δεκαετία του 1980 δεν δικαιολογούνται από την αύξηση της παραγωγικότητας.

Η ιδέα πίσω από έναν τέτοιο φόρο δεν είναι ότι θα αποφέρει πολλά έσοδα στην κυβέρνηση, αλλά ότι θα περιορίσει τα κίνητρα των στελεχών να ζητούν υπερβολικά υψηλές αμοιβές και θα οδηγήσει αυτόματα σε αύξηση των αμοιβών στις κατώτερες μισθολογικές βαθμίδες, από τη στιγμή που δεν θα υπάρξει κάποια επίπτωση στην ανάπτυξη.

Παράλληλα, ο Piketty προτείνει την επιβολή ενός παγκόσμιου φόρου στο κεφάλαιο. O φόρος θα ξεκινά από πολύ χαμηλά για μικρές περιουσίες και θα φτάνει στο 5% - 10% για περιουσίες που ανέρχονται σε δισεκατομμύρια δολάρια. Κατά τον ίδιο, ο φόρος στο κεφάλαιο είναι η καλύτερη απάντηση στην ανισότητα του r>g.

Οι επικρίσεις από «αριστερά» και «δεξιά»

Ένα από τα πιο εντυπωσιακά στοιχεία για το «Capital in the 21st century» είναι ο πραγματικά τεράστιος αριθμός των κριτικών που δημοσιεύτηκαν το τελευταίο διάστημα σε εφημερίδες, ακαδημαϊκά περιοδικά και blogs.

Την άποψή τους για το βιβλίο κατέθεσαν σχεδόν όλα τα μεγάλα ονόματα της οικονομικής επιστήμης, από τον Krugman και τον Rogoff, μέχρι τον James Galbraith και τον νομπελίστα Robert Solow. Στην πλειονότητά τους οι κριτικές είναι από θετικές ως διθυραμβικές.

Ωστόσο είναι πολλοί αυτοί που έχουν εντοπίσει σημαντικές αδυναμίες στο «Capital in the 21st century» και έχουν παρουσιάσει επιχειρήματα ενάντια στις θέσεις του Piketty. Από τα επιχειρήματα αυτά, είναι ενδιαφέρον να διακρίνει κανείς αυτά που προέρχονται από τα «αριστερά» και από τα «δεξιά». Η διάκριση αυτή είναι φυσικά απλώς ενδεικτική και έχει ως στόχο να καταγράψει τον πολιτικό αντίκτυπο που έχει το βιβλίο του Piketty.

O χρηματοοικονομικός τομέας και ο ευρύτερος ρόλος του κράτους

Η κριτική του Paul Krugman στους NYT για το «Capital in the 21st century» μόνο διθυραμβική μπορεί να χαρακτηριστεί. Ο νομπελίστας οικονομολόγος αναφέρει ότι ο Piketty έγραψε ένα εξαιρετικά σημαντικό βιβλίο, το οποίο μεταμόρφωσε την ακαδημαϊκή συζήτηση για τον πλούτο και την ανισότητα.

Αλλά ο Krugman επισημαίνει πως ανεξάρτητα από το πόσο σημαντικό είναι το βιβλίο, ο Piketty δεν δίνει όση βαρύτητα θα έπρεπε στον ρόλο του χρηματοοικονομικού τομέα στην αύξηση των ανισοτήτων.

Σε συνέντευξή του στο περιοδικό NewStatesman o Piketty δέχεται την κριτική του Krugman. «Ναι πιστεύω πως έπρεπε να δώσω μεγαλύτερη έμφαση στα χρηματοοικονομικά, αν και μίλησα για τη χρηματοοικονομική απορρύθμιση. Ίσως έπρεπε να κάνω κάτι παραπάνω. Ο Paul Krugman έχει δίκιο σε αυτό. Ένα ζήτημα είναι η αύξηση των απολαβών στον χρηματοοικονομικό τομέα. Το άλλο ζήτημα έχει να κάνει με το γεγονός ότι η απορρύθμιση έχει αυξήσει την ανισότητα στην πρόσβαση καλών ποσοστών κέρδους», ανέφερε.

Ωστόσο, η πιο συχνή αντίρρηση στο βιβλίο του Piketty δεν αφορά τον ρόλο του χρηματοοικονομικού τομέα, αλλά την πρότασή του για έναν παγκόσμιο φόρο στο κεφάλαιο (ή στον πλούτο). Πολλοί υποστηρίζουν πως η πρόταση αυτή δεν είναι ρεαλιστική και δεν μπορεί να εφαρμοστεί στο υφιστάμενο θεσμικό πλαίσιο. Από τη στιγμή που όσοι έχουν συσσωρεύσει πλούτο έχουν και μεγαλύτερη πολιτική επιρροή θεωρούν ότι είναι ουτοπικό να πιστεύει κανείς πως μπορεί να εφαρμοστεί ένας τέτοιος φόρος. Παράλληλα εκφράζουν την άποψη ότι ο Piketty εστιάζει υπερβολικά στη φορολογία και αγνοεί τον ευρύτερο ρόλο που μπορεί να έχει η κυβέρνηση στην προώθηση πιο εξισωτικών αποτελεσμάτων.

Μια άλλη ένσταση κατά του Piketty έχει να κάνει με τη θέση του ότι το ποσοστό κέρδους του κεφαλαίου θα συνεχίσει να αυξάνεται περισσότερο από τον ρυθμό αύξησης του ΑΕΠ. Ο νομπελίστας οικονομολόγος Robert Solow έγραψε ότι ο Piketty προσφέρει ιστορικά στοιχεία για τις τάσεις που έχουν επικρατήσει μέχρι σήμερα, αλλά δεν αποδεικνύει γιατί αυτό θα ισχύσει και στο μέλλον.

Μια άλλη κριτική από τα αριστερά εστιάζει στον ορισμό του κεφαλαίου από τον Piketty. Οικονομολόγοι όπως ο James Galbraith ασκούν κριτική στον νεοκλασικό ορισμό του κεφαλαίου από τον Piketty, ως ένα άθροισμα φυσικών αντικειμένων. Σύμφωνα με τον Galbraith ο ορισμός αυτός δεν συλλαμβάνει την ουσία του κεφαλαίου, η οποία είναι «η εξουσία που δίνει στους καπιταλιστές να λαμβάνουν αποφάσεις και η υπεραξία που λαμβάνουν από την εργασία».

Η αξία των super managers και oι αναπτυσσόμενες χώρες

Ένα βιβλίο για την ανισότητα που προτείνει αύξηση των φόρων για τα ανώτερα εισοδήματα είναι λογικό να προκαλέσει αντιδράσεις από τη «δεξιά». Πέρα από τις φωνές πανικού που προειδοποιούσαν για τη μόλυνση του δημόσιου λόγου από μαρξιστές επαναστάτες, οι αντιδράσεις αυτές μπορούν να συνοψιστούν στα εξής σημεία:

Πρώτον, oι υψηλές αμοιβές των ανώτατων στελεχών είναι δικαιολογημένες και αντανακλούν την παραγωγικότητα και τα ταλέντα τους. Οι πολύ υψηλοί μισθοί δεν είναι το αποτέλεσμα μεγαλύτερης επιρροής στα διοικητικά συμβούλια, αλλά της αξίας των super managers σε μια σύγχρονη επιχείρηση. Καταλυτικός εδώ θεωρείται ο ρόλος της ψηφιακής τεχνολογίας. Η ψηφιακή τεχνολογία αυξάνει το οριακό προϊόν των πιο ικανών σε όλα τα επιχειρηματικά πεδία, δημιουργώντας μια παγκόσμια ελίτ super stars που ξεχωρίζουν από τους υπόλοιπους χάρη στα ταλέντα τους.

Δεύτερον, ο Piketty υποτιμά τη συμβολή που θα έχουν στην παγκόσμια οικονομία αναπτυσσόμενες χώρες όπως η Κίνα και η Ινδία, η οποία μπορεί να κρατήσει τον ρυθμό ανάπτυξης υψηλότερα για την επόμενη εκατονταετία.

Tρίτον, το «Capital in the 21st century» δεν λαμβάνει υπόψη άλλους λόγους για τους οποίους αυξάνεται το ποσοστό κέρδους του κεφαλαίου και η ανισότητα, όπως η μαζική εισροή φθηνής εργασίας από αναπτυσσόμενες χώρες στις παγκόσμιες αγορές ή χρήση νέου τύπου ρομπότ στην παραγωγή.

Τέταρτον, ο Γάλλος οικονομολόγος κατηγορεί τον καπιταλισμό για αύξηση των ανισοτήτων, αλλά εστιάζει μόνο στις ανεπτυγμένες χώρες. Ωστόσο, σε παγκόσμιο επίπεδο οι ανισότητες έχουν συρρικνωθεί και αυτό οφείλεται στον καπιταλισμό. «Η ίδια μηχανή που έχει αυξήσει τις ανισότητες στις πλούσιες χώρες έχει κάνει το παιχνίδι πιο δίκαιο για δισεκατομμύρια ανθρώπους στον κόσμο» γράφει ο Kenneth Rogoff στην κριτική του για το βιβλίο.

H διαμάχη με τους Financial Times 

Tην περασμένη εβδομάδα ο οικονομικός συντάκτης των F.T. Chris Giles υποστήριξε πως το βιβλίο περιέχει λάθη στη μέθοδο ανάλυσης των στατιστικών στοιχείων. To δημοσίευμα προκάλεσε αμέσως αντιδράσεις.«Όχι τόσο γρήγορα με αυτό το νόμπελ» έγραψε στο twitter o συνάδελφος του Giles στους F.T. Clive Crook. «Αυτό είναι μεγάλο λαβράκι αν είναι αλήθεια: Λάθος τα δεδομένα του Piketty;» έγραψε ο Τim Fernholz του Quarz.

Σύμφωνα με τον κ. Giles τα λάθη αυτά υπονομεύουν το συμπέρασμα του Piketty ότι η οικονομική ανισότητα στην Ευρώπη και στις ΗΠΑ οδεύει σε επίπεδα που δεν έχουν εμφανιστεί από την εποχή του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Μετά την διόρθωση των λαθών αυτών, «τα βασικά συμπεράσματα του βιβλίου -ότι η εισοδηματική ανισότητα έχει αρχίσει να αυξάνεται τα τελευταία 30 χρόνια και ότι οι ΗΠΑ έχουν πιο άνιση διανομή του πλούτου από την Ευρώπη- δεν φαίνεται να ισχύουν» γράφει ο κ. Giles.

O συντάκτης των F.T. χρησιμοποίησε τα υπολογιστικά φύλλα του excel που έχει δημοσιεύσει ο Piketty στην ιστοσελίδα του.

Σε επιστολή του στη βρετανική οικονομική εφημερίδα ο κ. Piketty έγραψε πως δημοσίευσε τα στοιχεία «για να προωθήσει έναν ανοιχτό διάλογο για αυτά τα σημαντικά και ευαίσθητα ζητήματα υπολογισμού».

Σε mail του στο Bloomberg χαρακτήρισε την ανάλυση των F.T. απλώς γελοία και τόνισε πως δεν υπάρχει κάποιο λάθος στη δουλειά του. Στο AFP ανέφερε ότι «εκεί που οι F.T. δεν είναι ειλικρινείς είναι όταν υποστηρίζουν ότι αυτό αλλάζει κάτι στα συμπεράσματα που βγάζω, όταν στην πραγματικότητα δεν αλλάζει τίποτα.
Οι πιο πρόσφατες μελέτες απλώς επιβεβαιώνουν τα συμπεράσματά μου, χρησιμοποιώντας διαφορετικές πηγές».

Στις 28 Μαΐου ο κ. Piketty δημοσίευσε μια ολοκληρωμένη απάντηση 4.400 λέξεων στην κριτική των F.T. Στην απάντηση αυτή αναφέρει μεταξύ άλλων: «Πρώτον, δεν βρήκα την κριτική των F.T. ιδιαίτερα εποικοδομητική. Οι F.T. υποστηρίζουν ότι έκανα λάθη και σφάλματα στους υπολογισμούς μας, το οποίο είναι απλώς λάθος, όπως δείχνω. Οι διορθώσεις που προτείνουν οι F.T. (και με τις οποίες διαφωνώ) είναι ως επί το πλείστον επουσιώδεις και δεν επηρεάζουν τις μακροπρόθεσμες προβλέψεις και τη γενικότερη ανάλυσή μου, αντίθετα από ό,τι υποστηρίζουν οι F.T. Eπιπλέον, οι διορθώσεις των F.T. που είναι κάπως πιο σημαντικές βασίζονται σε μεθοδολογικές επιλογές που είναι κάπως (μην πω τουλάχιστον) συζητήσιμες».

Ο κ. Krugman έγραψε στο blog του στους NYT πως ο κ. Piketty οφείλει να απαντήσει στις ερωτήσεις που θέτει ο συντάκτης των F.T., αλλά σε καμία περίπτωση δεν τίθεται θέμα για τα συμπεράσματα του Γάλλου οικονομολόγου. 

«Είμαι σίγουρος ότι τέτοια λάθη συμβαίνουν όλη την ώρα. Τις περισσότερες φορές είναι έντιμα λάθη που δεν αλλάζουν τα βασικά συμπεράσματα» ανέφερε ο Dani Rodrik, καθηγητής στο Princeton.

«Πιστεύω ότι ο Piketty πρέπει να εξηγήσει κάποια πράγματα, όπως γιατί έγιναν οι προσαρμογές», υποστήριξε ο Branko Milanovic, επισκέπτης καθηγητής στο πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης και οικονομολόγος στην Παγκόσμια Τράπεζα.

http://www.euro2day.gr/specials/topics/article/1214854/thomas-piketty-o-karl-marx-toy-21oy-aiona.html

_________________________________________

Το σημείωσα όταν πρωτοέγραψα για τον Πικετύ:

Στην Ελλάδα αναπαράγεται εδώ και δεκαετίες το ακόλουθο κλισέ

"Για να βγάλεις λεφτά πρέπει είτε να κληρονομήσεις είτε να καλοπαντρευτείς ή να κλέψεις (νόμιμα ή όχι)"

Όσον αφορά τον Μαρξ, υπάρχουν σημερινοί μελετητές του, πχ ο Wolff, ο οποίος ήταν και καθηγητής των Παπανδρέου - Σαμαρά, που έχουν δημιουργήσει τις βασικές καμπύλες και διακρίνεται το μοτίβο που περιγράφει ο Πικετύ: "κάτι συνέβη" από τη δεκαετία του '70 και από τότε η αμοιβή της εργασίας δεν ακολουθεί την παραγωγικότητά της.

ας μην συνεχίσουμε με υποανάπτυκτα πράγματα όπως πετρέλαιο και χρέος

«Ακόμη και γερμανικές τράπεζες μπορεί να χρεοκοπήσουν»

"Χρεοκοπίες τραπεζών ακόμη και στην Γερμανία", προβλέπει ο Γερμανός οικονομολόγος Γκούντραμ Βολφ, επικεφαλής της δεξαμενής σκέψης Bruegel, και επισήμανε ότι αν κι η κατάσταση στην Ευρωζώνη είναι καλύτερη από ό,τι πριν από έναν χρόνο, η κρίση δεν έχει τελειώσει.
"Τράπεζες που έχουν μεγάλα προβλήματα πρέπει να προβαίνουν σε ανακεφαλαιοποίηση μέσω των πιστωτών τους. Θα πρέπει όμως οι τράπεζες να υποχρεώσουν τους πιστωτές τους να συμμετέχουν στις απώλειες ή θα πρέπει να "μπει χέρι" στα χρήματα των φορολογουμένων; Χρήση χρημάτων από φορολογία θα πρέπει να γίνεται μόνο σε περιπτώσεις έκτακτης ανάγκης. Όμως είναι ξεκάθαρο ότι το κόστος ανακεφαλαιοποίησης για όλες τις άλλες τράπεζες μπορεί να αυξηθεί, εάν οι πιστωτές εξαναγκαστούν να συμμετέχουν. Κάτι τέτοιο θα μπορούσε να οδηγήσει τον τραπεζικό τομέα σε συστημική κρίση", είπε ο κ. Βολφ στο γερμανικό οικονομικό περιοδικό Manager Magazine.
Πρόσθεσε ότι η διένεξη στην ΕΕ στην παρούσα φάση αφορά στο πόσα κονδύλια προέρχονται από την ΕΕ και πόσα από τα κράτη.
"Κατ` αρχάς θα πρέπει να είναι τα εθνικά κράτη υπεύθυνα. Όμως δε μπορούν τα εκάστοτε κράτη να επωμίζονται όλο το βάρος, ειδικά εάν αυτό αυξάνει υπέρμετρα το δημόσιο χρέος τους. Σε αυτή την περίπτωση ίσως χρειάζεται ανάμιξη του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας (ΕΜΣ). Ο κίνδυνος χρεοκοπίας τραπεζών υφίσταται. Υπάρχουν πολλές αδύναμες τράπεζες, ακόμη και στη Γερμανία", συμπλήρωσε.

Απαντώντας σε ερώτηση για την στάση που πρέπει να τηρήσει η Γερμανία, ο κ. Βολφ επισήμανε: "Η Γερμανία θα πρέπει να μεριμνήσει για την επίτευξη μεγαλύτερης ανάπτυξης στο εσωτερικό της χώρας και να προχωρήσει σε επενδύσεις. Η ανάπτυξή της θα έπρεπε να είναι διπλάσια σε μέγεθος ούτως ώστε η Γερμανία να καταστεί ατμομηχανή της ανάπτυξης στην Ευρώπη. Ακόμη, η Γερμανία θα πρέπει να εγκαταλείψει την αντίσταση έναντι της τραπεζικής ένωσης και του ευρωπαϊκού μηχανισμού εκκαθάρισης. Για μία κοινή αγορά κεφαλαίων χρειαζόμαστε ευρωπαϊκές τράπεζες, όχι μόνο τράπεζες που δρουν σε εθνικό επίπεδο. Και τέλος, χρειαζόμαστε ένα μήνυμα αλληλεγγύης στην Ευρώπη. Η τεράστια ανεργία των νέων οδηγεί στο να χάνεται μία γενιά. Θα πρέπει κάτι να γίνει. Οι άνθρωποι χρειάζονται ελπίδα".

http://www.typos.com.cy/cat/2/article/1308

Πως ο φοιτητής του Amherst ανακάλυψε το λάθος στο Excel των Reinhart-Rogoff

Η ανακάλυψη του Thomas Herndon προκάλεσε αίσθηση σε όλο τον κόσμο,  ανατρέποντας έναν από τους πυλώνες πάνω στους οποίους στηρίχτηκε η πολιτική της λιτότητας.
Ο Herndon ανακάλυψε το λάθος κατά τη διάρκεια ενός μαθήματος με τον τίτλο Econ 753: Εφαρμοσμένη Οικονομετρία.
Ένα από τα ζητούμενα του μαθήματος ήταν μια “άσκηση αντιγραφής” όπου ο φοιτητής έπρεπε να αντιγράψει τα ευρήματα μιας σημαντικής εργασίας.
Ο Herndon αποφάσισε να αντιγράψει τα ευρήματα της εργασίας των Reinhart-Rogoff, η οποία κατέληγε στο συμπέρασμα ότι δεν μπορεί να σημειωθεί ανάπτυξη σε χώρες με πάνω από 90% του ΑΕΠ δημόσιο χρέος. Συγκεκριμένα, η μελέτη των Ράινχαρτ και Ρόγκοφ συγκρίνει στοιχεία για την ανάπτυξη σε 44 χώρες, τα τελευταία 200 χρόνια και τα συσχετίζει με το ποσοστό του χρέους τους. Το συμπέρασμά τους ήταν ότι όταν το δημόσιο χρέος ξεπερνάει το 90% του ΑΕΠ τότε ο μέσος ρυθμός ανάπτυξης πέφτει από το 3%-4% στο -0,1%.
Οι καθηγητές του Herndon αρχικά είχαν αντιρρήσεις για αυτή την εργασία, επειδή το να πάρει κάποιος ως παράδειγμα μερικές χώρες και να παρακολουθήσει τους ρυθμούς ανάπτυξης τους στην διάρκεια ετών βγάζοντας έναν μέσο όρο, δεν τους φαινόταν αρκετά δύσκολο για έναν μεταπτυχιακό φοιτητή.
Ο ακαδημαϊκός Pollin δήλωσε στο Business Insider : "Η τεχνική στην εργασία των Reinhart-Rogoff είναι εξαιρετικά απλή, τίποτε πολύπλοκο. Έτσι λοιπόν, το ερώτημα που ετέθη μεταξύ των καθηγητών ήταν αν θα έπρεπε να αναθέσουμε στον Herndon κάτι περισσότερο προκλητικό από την απλή αντιγραφή μιας εργασίας.” Και συνεχίζει: “Έπειτα από αρκετές διαφωνίες μεταξύ μας, η απάντηση ήταν προφανώς καταφατική. Τα υπόλοιπα ανήκουν στην ιστορία.”
Ο Herndon τελικά ανακάλυψε το λάθος όταν η Carmen Reinhart του έστειλε με e-mail τα υπολογιστικά φύλλα που χρησιμοποίησαν στην εργασία.

http://www.newmoney.gr/article/9853/pos-o-foititis-toy-amherst-anakalypse-lathos-sto-excel-poy-vythise-sti-litotita-tin

__________________________________________

"τσαρλατάνοι"

Υπολογιστικό λάθος "επέβαλε" τη λιτότητα!

Μετά την πολύκροτη παραδοχή του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου ότι υποτίμησε τον αντίκτυπο της λιτότητας στην ανάπτυξη, μία ακόμη ακαδημαϊκή διαμάχη ταράσσει το στρατόπεδο των υποστηρικτών της λιτότητας. Πλέον επί τάπητος δεν τίθενται μόνο οι περιβόητοι πολλαπλασιαστές που αποτυπώνουν τον αντίκτυπο της λιτότητας, αλλά και η αρχική εκτίμηση για τη σχέση υψηλού χρέους και χαμηλής ανάπτυξης. Στο στόχαστρο βρίσκονται οι πιο γνωστοί οικονομολόγοι του Harvard, οι οποίοι κατηγορούνται για σειρά λαθών, σκοπίμων και μη.

Στο στόχαστρο βρίσκεται η ακαδημαϊκή ανάλυση στην οποία βασίστηκε η πολιτική της δημοσιονομικής λιτότητας καθώς δύο από τους πλέον γνωστούς οικονομολόγους ανά τον κόσμο κατηγορούνται για τσαπατσούλικη στατιστική.

Ο Κένεθ Ρογκόφ και η Κάρμεν Ράινχαρτ του πανεπιστημίου Harvard κατέληξαν στην έρευνά τους ότι η ανάπτυξη μειώνεται κατά 0,1% σε μέσο όρο όταν το δημόσιο χρέος υπερβαίνει το 90% του ΑΕΠ. Ερευνητές του University of Massachusetts, Amherst, όμως, δήλωσαν ότι επανέλαβαν το μοντέλο της ανάλυσης, χρησιμοποιώντας τα ίδια στοιχεία και κατέληξαν στο ότι η ανάπτυξη αυξάνεται κατά 2,2%.

«Λάθη κώδικα, επιλεκτικός αποκλεισμός διαθέσιμων στοιχείων και μη συμβατική στάθμιση των στατιστικών περιλήψεων οδήγησαν σε σοβαρά λάθη, που αντικατοπτρίζουν εσφαλμένα τη σχέση ανάμεσα στο δημόσιο χρέος και την ανάπτυξη του ΑΕΠ», αναφέρουν.

Η ακαδημαϊκή διαμάχη είναι αρκετά σημαντική επειδή η έρευνα των Ρογκόφ - Ράινχαρτ, η οποία δημοσιεύθηκε το 2010, είναι ένα από τα ισχυρότερα επιχειρήματα υπέρ της αύξησης της φορολογίας και της μείωσης των δημοσίων δαπανών για να διατηρηθεί το χρέος κάτω από το όριο του 90% του ΑΕΠ.

Ο Πολ Ράιαν, ρεπουμπλικάνος βουλευτής και πρόεδρος της κοινοβουλευτικής επιτροπής προϋπολογισμού, ο οποίος τάχθηκε υπέρ της ταχείας δημοσιονομικής προσαρμογής στις ΗΠΑ, επικαλέστηκε την ανάλυση των Ρογκόφ - Ράινχαρτ ως «συμπερασματικά πρακτικά στοιχεία που αποδεικνύουν πως όταν το συνολικό χρέος ξεπερνά το 90% της οικονομίας, τότε υπάρχει σημαντικός αρνητικός αντίκτυπος στην οικονομική ανάπτυξη».

Οι ερευνητές του Amherst δηλώνουν ότι ο Ρογκόφ και η Ράινχαρτ έκαναν λάθη στα spreadsheet του Excel, ότι έχασαν τα στοιχεία πολλών ετών και στη συνέχεια έβγαλαν μέσο όρο με έναν τρόπο που δίνει ασυνήθιστα μεγάλο βάρος σε μικρά επεισόδια συγκεκριμένων χωρών.
Για παράδειγμα, στη Νέα Ζηλανδία του 1951, όταν το χρέος της ξεπερνούσε το 90% του ΑΕΠ και η ανάπτυξη ήταν -7,6%, έχει μεγαλύτερο βάρος στο τελικό αποτέλεσμα. «Ο κόσμος κάνει λάθη. Όταν όμως τα λάθη συνδυάζονται με τον τρόπο που έγινε η στάθμιση στον μέσο όρο τότε βγαίνει αυτό το αποτέλεσμα», δήλωσε ο Ρόμπερτ Πόλιν, ένας εκ των οικονομολόγων που συμμετείχαν στην ομάδα του Amherst.

Ο Κ. Ρογκόφ και η Κ. Ράινχαρτ εξέδωσαν πλήρη απάντηση λέγοντας ότι η ομάδα του Amherst «δεν κατέληξε σε δραματικά διαφορετικά αποτελέσματα ως προς το σχετικά μικρό μεταπολεμικό δείγμα στο οποίο επικεντρώνεται» καθώς και εκείνοι καταλήγουν στο ότι η ανάπτυξη επηρεάζεται αρνητικά όταν το δημόσιο χρέος ξεπερνά το 90% του ΑΕΠ». «Για να το θέσουμε διαφορετικά, η ανάπτυξη με υψηλά επίπεδα χρέους είναι σχεδόν η μισή από τον ρυθμό ανάπτυξης με χαμηλότερα επίπεδα χρέους» αναφέρουν.

Οι δύο οικονομολόγοι παραδέχθηκαν ότι υπήρξαν λάθη στο Excel. «Στην κριτική σωστά επισημαίνεται το λάθος στον κώδικα, όπου παραβλέπονται αρκετές χώρες από τον υπολογισμό του μέσου όρου», σημειώνουν. Απορρίπτουν, όμως, «με τον πιο σκληρό τρόπο» την κριτική περί παράλειψης στοιχείων αρκετών ετών και επιμένουν στην αντισυμβατική μέθοδο που ακολουθήθηκε κατά τη στάθμιση.

«Τα κενά εξηγούνται από το γεγονός ότι υπήρχαν κενά στα στοιχεία που είχαμε για το δημόσιο χρέος όταν κάναμε την έρευνα», αναφέρουν.


ΠΗΓΗ: FT.com

Το MIT αποκαθηλώνει τη μελέτη - "μπούσουλα" των Rogoff - Reinhart υπέρ της λιτότητας

Ακαδημαϊκή ανατροπή φέρνει το Πανεπιστήμιο της Μασαχουσέτης, όσον αφορά στην αξιοπιστία της μελέτης των Ράινχαρτ και Ρογκόφ το 2010, για την υιοθέτηση των πολιτικών λιτότητας με στόχο να αντιμετωπιστεί το αυξημένο δημόσιο χρέος των ανεπτυγμένων χωρών.
Το 2010, οι οικονομολόγοι του Χάρβαρντ, Κάρμεν Ράινχαρτ και Κένεθ Ρογκόφ δημοσίευσαν μια μελέτη, υπό τον τίτλο “Ανάπτυξη εν καιρώ Χρέους”. Το βασικό τους συμπέρασμα ήταν ότι “τα μέσα ποσοστά ανάπτυξης  για τις χώρες με δημόσιο χρέος άνω του 90% του ΑΕΠ, είναι σχεδόν 1% χαμηλότερα από ό,τι θα ήταν αν το επίπεδο χρέους ήταν διαφορετικό”. Υποστήριξαν επίσης ότι οι χώρες με χρέος άνω του ορίου αυτού παρουσίασαν μέση αύξηση του πραγματικού ΑΕΠ  της τάξης του -0,1%.
Σύμφωνα με τη μελέτη, οι χώρες που το χρέος τους ξεπερνά το 90% του ΑΕΠ τους αντιμετωπίζουν σοβαρές συνέπειες και κινδύνους όσον αφορά στην ανάπτυξη της οικονομίας τους και οδηγούνται σε μακράς διάρκειας οικονομική επιβράδυνση. 
Τα στατιστικά στοιχεία που παρέθεσαν στη μελέτη τους οι Ρογκόφ – Ράινχαρτ χρησιμοποιήθηκαν κατά κόρον στο δημόσιο διάλογο κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Ύφεσης.

Τώρα, οικονομολόγοι του Πανεπιστημίου της Μασαχουσέτης δημοσιοποιούν μελέτη, η οποία, στην ουσία, επιτίθεται κατά των πορισμάτων που εξήγαγαν οι Ρογκόφ – Ράινχαρτ, τα οποία έγιναν και το βασικό εργαλείο για την υιοθέτηση των πολιτικών λιτότητας σε παγκόσμιο επίπεδο, με στόχο να μειωθεί το δημόσιο χρέος των χωρών του ανεπτυγμένου κόσμου.

Όπως είναι γνωστό, η ανάγκη αντιμετώπισης της Μεγάλης Ύφεσης που προέκυψε από τη χρηματοοικονομική κρίση του 2008, είχε οδηγήσει άμεσα σε επεκτατικές δημοσιονομικές πολιτικές με άμεσο αποτέλεσμα την αύξηση του δημοσίου χρέους σε παγκόσμιο επίπεδο. Από εκεί, άλλωστε, ξεκινά και η επιδείνωση για το χρέος των ευρωπαϊκών οικονομιών.
Όπως λένε, αναπαράγοντας τα στοιχεία της μελέτης Ράινχαρτ – Ρογκόφ βρίσκουμε ότι λάθη κωδικοποίησης, επιλεκτικοί αποκλεισμοί διαθέσιμων δεδομένων και μη συμβατική στάθμιση των στατιστικών στοιχείων οδηγούν σε σοβαρά λάθη που παρουσιάζουν τη σχέση μεταξύ δημοσίου χρέους και ΑΕΠ σε 20 προηγμένες οικονομίες της μεταπολεμικής περιόδου, με ανακρίβειες", λένε οι οικονομολόγοι Τόμας Χέρντον, Μάικλ Ασ και Ρόμπερτ Πόλλιν του Πανεπιστημίου της Μασαχουσέτης..
Όπως εξηγούν, ο μέσος ρυθμός αύξησης του πραγματικού ΑΕΠ για τις χώρες με δημόσιο χρέος άνω του 90% του ΑΕΠ είναι στην πραγματικότητα 2,2% και όχι -0,1% όπως υποστήριξαν οι καθηγητές του Χάρβαρντ.
Η νέα μελέτη διαψεύδει τη σχέση μεταξύ δημοσίου χρέους και αύξησης ΑΕΠ όταν φτάνει σε επίπεδα άνω του 90% και σημειώνει ότι υπάρχει ένα “σοβαρό έλλειμμα γραμμικότητας” στη σχέση των δύο αυτών παραγόντων.

Η μελέτη των Ράινχαρτ – Ρογκόφ έχει ασκήσει μεγάλη επιρροή στη χάραξη της σύγχρονης πολιτικής και της διαχείρισης του δημοσίου χρέους και βρήκε ισχυρούς υποστηρικτές, μεταξύ των οποίων και ο Ευρωπαίος Επίτροπος για τα Οικονομικά Όλι Ρεν που τη χρησιμοποίησε ως επιχείρημα σε σημαντικότατες συνομιλίες, όπως τον περιορισμό  του προϋπολογισμού της Ευρωζώνης.

Μεγάλος επικριτής της μελέτης αυτής ήταν και ο Νομπελίστας οικονομολόγος, Πωλ Κρούγκμαν, ο οποίος τώρα επανήλθε στο θέμα. Όπως έγραψε στη στήλη του στους New York Times, όταν συγκρίνεις τα αποτελέσματα, (οι Ράινχαρτ και Ρογκόφ) φαίνεται να πέφτουν πολύ έξω. Κάτι πήγε πολύ λάθος και το να καταφεύγουν σε άλλα συμπεράσματα που έχουν φτάσει δεν αποτελεί καλή άμυνα”.
Πιο συγκεκριμένα, οι τρεις βασικοί τομείς απ' όπου τεκμαίρεται και η αμφισβήτηση της μελέτης των Ράινχαρτ και Ρογκόφ είναι οι εξής:
-Επιλεκτικοί αποκλεισμοί διαθέσιμων δεδομένων  Οι Ράινχαρτ – Ρογκόφ χρησιμοποιούν για τη μελέτη του την περίοδο 1946 – 2009. Η σημαντικότερη διαφορά έγκειται στη χρονιά που αρχίζει η παράθεση στοιχείων για την κάθε χώρα.
Υπάρχουν διαθέσιμα στοιχεία 110 ετών για τις χώρες με χρέος που υπερβαίνει το 90% του ΑΕΠ, ωστόσο χρησιμοποιούν τα στοιχεία των 96 ετών μόνο. Η μελέτη επίσης δεν αναφέρει ποιες χρονιές παραλείφθηκαν και γιατί.
Οι καθηγητές της Μασαχουσέτης (οι κκ Χέρντον, Ας και Πόλλιν) συνειδητοποίησαν ότι δεν υπήρχαν τα στοιχεία της Αυστραλίας για την περίοδο 1946-1950, της Νέας Ζηλανδίας (1946-1949) και του Καναδά (1946-1950). Το γεγονός αυτό έχει συνέπειες, καθώς αυτές οι τρεις χώρες έχουν και υψηλό χρέος και σταθερή ανάπτυξη. Τη συγκεκριμένη περίοδο, ο Καναδάς είχε σχέση χρέους – ΑΕΠ άνω του 90%, το ίδιο και η Νέα Ζηλανδία. Εάν κανείς χρησιμοποιήσει τον μέσο ρυθμό ανάπτυξης εκείνης της χρονικής περιόδου είναι 2,58%. Εάν όμως χρησιμοποιήσει κανείς τα στοιχεία της τελευταίας χρονιάς (πχ. του 1950 στην περίπτωση του Καναδά) τότε ο μέσος ρυθμός ανάπτυξης θα είναι -7,6%.
-Μη συμβατική (λανθασμένη) στάθμιση των στατιστικών στοιχείων:
Οι Ράινχαρτ – Ρογκόφ χωρίζουν τις χρονιές ανά χώρα σε “καλάθια” χρέους /ΑΕΠ. Στη συνέχεια υπολογίζουν τη μέση αύξηση του πραγματικού ΑΕΠ για κάθε χώρα από αυτά τα καλάθια, κι έτσι το ποσοστό ανάπτυξης των 19 ετών που, για παράδειγμα, η Αγγλία έχει χρέος άνω του 90% του ΑΕΠ, βγαίνει κατά μέσο όρο σε έναν και μόνο αριθμό.   Οι αριθμοί  της κάθε χώρας υπολογίζονται κατά Μ.Ο., ισόποσα για κάθε χώρα, ώστε να υπολογιστεί η μέση αύξηση του πραγματικού ΑΕΠ.
Για να γίνει αυτό πιο κατανοητό, χρησιμοποιείται ως παράδειγμα η Αγγλία: Από το 1946 έως το 1964 είχε χρέος άνω του 90% του ΑΕΠ, με μέσο ρυθμό ανάπτυξης στο 2,4%. Η Νέα Ζηλανδία εμφανίζεται με χρέος άνω του 90% για έναν χρόνο στη μελέτη  και μέσο ρυθμό ανάπτυξης στο -7,6%. Τα δυο αυτά ποσοστά, δηλ. το 2,4% και το -7,6% λαμβάνουν ίδιο ειδικό βάρος στον τελικό υπολογισμό, καθώς σταθμίζουν ισομερώς τις δύο χώρες. Παρά το γεγονός ότι για την Αγγλία έχουν προσμετρηθεί 19 φορές τα στοιχεία, ενώ για την άλλη χώρα μόνον μια φορά!
-Λάθη κωδικοποίησης
Όπως το θέτουν οι καθηγητές Χέρντον, Ασ και Πόλλιν “λόγω ενός λάθους στην κωδικοποίηση της μελέτης των “ΡΡ” αποκλείονται εντελώς από την ανάλυση πέντε χώρες: η Αυστραλία, η Αυστρία, το Βέλγιο, ο Καναδάς και η Δανία” Αυτό πιθανότατα συμβαίνει λόγω ενός λάθους στο πρόγραμμα Excel στο οποίο ήταν καταγραμμένα τα στοιχεία της μελέτης. Οι Ράινχαρτ και Ρογκόφ πρόσθεσαν “κελιά” στις γραμμές 30 έως 44 αντί για τις γραμμές 30 έως 49 κι αυτό το λάθος στο φύλλο του Excel, σύμφωνα  τουλάχιστον με τους καθηγητές της Μασαχουσέτης, οδήγησε σε μια απόκλιση της τάξης του  -0,3% στον μέσο ρυθμό αύξησης του πραγματικού ΑΕΠ για τις χώρες με υψηλό δημόσιο χρέος.

http://www.newmoney.gr/article/9146/mit-apokathilonei-ti-meleti-mpoysoyla-ton-rogoff-reinhart-yper-tis-litotitas

Πάνω από 25 δισ. η αξία των μεταλλευμάτων σε Σκουριές και Πέραμα Θράκης

Υπέρ της υλοποίησης των επενδύσεων στις Σκουριές και το Πέραμα της Θράκης για την εξόρυξη χρυσού τάσσεται με σημερινή ανακοίνωση του το Ινστιτούτο Γεωλογικών και Μεταλλευτικών Ερευνών (ΙΓΜΕ), επισημαίνοντας ότι οι έρευνες του Ινστιτούτου, που χρηματοδοτήθηκαν με χρήματα του ελληνικού λαού, απέδειξαν ότι με βάση τις σημερινές τιμές για τα εμπορεύσιμα μέταλλα και προϊόντα εμπλουτισμού που θα προκύψουν, η συνολική αξία των γνωστών μεταλλευμάτων ξεπερνά τα 25 δισ. ευρώ.

Ειδικά για τις Σκουριές και με αφορμή τις ανησυχίες τοπικών παραγόντων σχετικά με τον κίνδυνο απώλειας των υπογείων νερών της περιοχής εξαιτίας της μεταλλευτικής δραστηριότητας, το ΙΓΜΕ επισημαίνει ότι η τεκμηριωμένη υδρογεωλογική μελέτη έδειξε ότι δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα, αντίθετα σημαντικές ποσότητες υπογείων νερών και μετά την πραγματοποίηση της επένδυσης θα εξακολουθούν να χάνονται στη θάλασσα.

Χαρακτηρίζει δε απαράδεκτα τα γεγονότα που συνέβησαν στην περιοχή των Σκουριών, τονίζοντας ότι θυμίζουν γεγονότα που συμβαίνουν μόνον σε τριτοκοσμικές χώρες και εξέθεσαν διεθνώς τη χώρα μας.

Οι επενδύσεις πρέπει να προχωρήσουν «γιατί θα έχουν μια σημαντική θετική επίδραση στη γενικότερη οικονομία της χώρας και στην ανάπτυξη των τοπικών περιοχών που θα πραγματοποιηθούν με δεδομένα και τα οξύτατα οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα που αντιμετωπίζουν», τονίζει το ΙΓΜΕ και προσθέτει:

«Η αναπτυξιακή δυναμική και η προστιθέμενη αξία των όποιων επενδυτικών εξελίξεων προκύψουν συνδέεται απόλυτα με την άμεση παραγωγική εκμετάλλευση των πλούσιων κοιτασμάτων στην Χαλκιδική και στην Θράκη. Η πραγματοποίηση των σημαντικών επενδυτικών σχεδίων στις συγκεκριμένες περιοχές αναδεικνύεται σε ρυθμιστικό παράγοντα για την κοιτασματολογική αξιολόγηση και τις προοπτικές οικονομικής αξιοποίησης και άλλων μεταλλευμάτων της χώρας, συμπεριλαμβανομένων αυτών που εντοπίζονται σε δημόσιους μεταλλευτικούς χώρους, και μπορεί να συμβάλλει καθοριστικά στην δημιουργία αξιόπιστου και θετικού περιβάλλοντος για την προσέλκυση και υλοποίηση νέων παραγωγικών επενδύσεων.

Γενικά το βεβαιωμένο μεταλλευτικό δυναμικό, αλλά πολύ περισσότερο τα προγνωστικά και «εν δυνάμει» κοιτασματολογικά αποθέματα, αποτελούν μία βιώσιμα αξιοποιήσιμη και ανταγωνιστική πλουτοπαραγωγική πηγή για την Ελλάδα, ικανή να αλλάξει γρήγορα και αποτελεσματικά τα αναπτυξιακά της δεδομένα, προσδίδοντας μεταξύ άλλων χαρακτηριστικά υψηλής προστιθέμενης αξίας στην περιφερειακή οικονομία και την τοπική κοινωνία»

http://www.express.gr/news/finance/684800oz_20130221684800.php3

_________________________________________________

οι Σκουριές ..πουλήθηκαν 11 ή 15 εκ.
μέχρι και η ΕΕ είπε ότι έγινε ..λάθος στο τίμημα...


 

Διαδοχικές αλλαγές για το ασφαλιστικό σύστημα

Σε διαδοχικές αλλαγές στο ασφαλιστικό της σύστημα θα υποχρεωθεί η Ελλάδα, αφού, σύμφωνα με τα στοιχεία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής ο μέσος χρόνος στον οποίο θα πρέπει να εργαζόμαστε και να καταβάλλουμε ασφαλιστικές εισφορές μέχρι να πάρουμε σύνταξη, αναμένεται να αυξηθεί κατά 8,8 χρόνια μέχρι και το 2060.
Συγκεκριμένα, η έκθεση της επιτροπής, που αφορά στη γήρανση του πληθυσμού για τα 27 κράτη-μέλη είναι μάλλον δυσάρεστη για τους Ελληνες εργαζομένους και όσους θα εργαστούν στο μέλλον στη χώρα μας. Ειδικότερα, στο δείκτη για τον ελάχιστο χρόνο υπηρεσίας που θα πρέπει να έχει κάποιος πριν πάρει σύνταξη, προβλέπεται ότι για την Ελλάδα ο μέσος όρος εργασίας πριν από τη σύνταξη από 29,3 χρόνια που ήταν το 2010 θα αυξηθεί ως το 2060 στα 38,1 χρόνια. Με βάση τα στοιχεία της Επιτροπής, η αύξηση του χρόνου εργασίας πριν από τη σύνταξη δεν θα είναι συνέχεια ανοδική, αφού από τα 29,3 χρόνια το 2010, θα μειωθεί οριακά στα 28,9 χρόνια το 2020, για να αυξηθεί στη συνέχεια στα 31 χρόνια το 2030, στα 33,2 το 2040, στα 36,6 χρόνια το 2050 και στα 38,1 χρόνια το 2060, παρουσιάζοντας μια μέση αύξηση του ελάχιστου εργασιακού βίου κατά 8,8 χρόνια. Η αύξηση αυτή είναι η δεύτερη μεγαλύτερη εντός της Ε.Ε. μετά το Λουξεμβούργο, όπου ο ελάχιστος χρόνος εργασίας θα αυξηθεί κατά 9,7 χρόνια, φτάνοντας όμως τα 36,7 χρόνια, από μόλις 27 χρόνια που ήταν το 2010.
Παρ' όλα αυτά, σε μέσο ευρωπαϊκό όρο, τα πράγματα θα είναι ακόμη χειρότερα, αφού μπορεί μεν η αύξηση του ελάχιστου εργασιακού βίου να είναι μόνο 3,1 χρόνια, αλλά ο μέσος Ευρωπαίος πολίτης δεν θα μπορεί να πάρει σύνταξη το 2060, αν προηγουμένως δεν έχει εργαστεί τουλάχιστον 39,2 χρόνια.
Σε ό,τι αφορά την Ελλάδα, η εξήγηση που δίνει η έρευνα είναι πολυπαραγοντική. Μια από τις αιτίες είναι ότι η Ελλάδα ξεκίνησε από πολύ χαμηλά επίπεδα ελάχιστου εργασιακού βίου πριν από την κατοχύρωση της σύνταξης. Το 2010, όταν ο ελάχιστος χρόνος εργασίας στην Ευρώπη ήταν 36,1 χρόνια, η Ελλάδα ήταν η μόνη χώρα εντός της Ε.Ε. μαζί με το Λουξεμβούργο που είχαν ελάχιστο όριο εργασιακού βίου κάτω από τα 30 χρόνια. Τα δημογραφικά στοιχεία είναι ακόμη χειρότερα, με δεδομένο το χαμηλό δείκτη γονιμότητας της χώρας, ο οποίος θα βαίνει αυξανόμενος μεν από το 2010, αλλά μόνο οριακά, αφού, από 1,52 που ήταν το 2010, αναμένεται να φτάσει το 1,63 το 2011. Από την άλλη μεριά, αναμένεται σημαντική αύξηση του προσδόκιμου της για την πεντηκονταετία 2010 - 2060, κατά 5,5 χρόνια για τις γυναίκες και 7,1 χρόνια για τους άντρες. Τα προσδόκιμα όρια ηλικίας θα αυξηθούν στα 84,9 χρόνια το 2060, από 77,8 χρόνια που ήταν το 2010 για τους άντρες και στα 88,3 χρόνια για τις γυναίκες, από 82,8 που ήταν πριν από δύο χρόνια. Με αυτά τα δεδομένα, οι πλέον παραγωγικές ηλικίες, δηλαδή αυτές από τα 24 χρόνια μέχρι και τα 54 χρόνια, ως ποσοστό του πληθυσμού αναμένεται να μειωθούν το διάστημα 2010 - 2060 κατά 10,1%, ενώ, αντίθετα, θα αυξηθούν κατά 12% οι ηλικιωμένοι άνω των 65 ετών, δίνοντας ένα σαφές δείγμα για τη γήρανση του πληθυσμού. Το μόνο θετικό αντιστάθμισμα, σύμφωνα με την επιτροπή, στη ζοφερή αυτή κατάσταση είναι ότι, για τη συγκεκριμένη περίοδο, η Ελλάδα θα παραμείνει υποδοχέας ενός μεγάλου αριθμού μεταναστών μέχρι και το 2060. Μάλιστα, η εκτίμηση είναι ότι, μέχρι και τότε και από το 2010, η Ελλάδα θα έχει δεχθεί μετανάστες ίσους σε αριθμό με το 15% του πληθυσμού της, δηλαδή περίπου 1,6 εκατ. άτομα.

http://www.naftemporiki.gr/news/cstory.asp?id=2266722

Manpower: Ιδιαίτερα δύσκολες οι προοπτικές απασχόλησης και το 2013 - Το μέλλον της εργασίας ανήκει στους νέους με γνώσεις...

Οι προοπτικές απασχόλησης θα συνεχίσουν να είναι ιδιαίτερα δύσκολες στο πρώτο τρίμηνο του 2013 για το μεγαλύτερο τμήμα της Ευρώπης, σύμφωνα με την έρευνα απασχόλησης της αμερικανικής εταιρείας ManpowerGroup.
Από τις 42 συνολικά χώρες σε όλο τον κόσμο, στις οποίες διεξάγεται η έρευνα της εταιρείας, αναμένεται επιδείνωση της αγοράς εργασίας σε σχέση με το τελευταίο τρίμηνο του 2012 στις μισές (21) και βελτίωση μόνο σε 11 χώρες. Οι χώρες με τις λιγότερες ευκαιρίες για όσους αναζητούν εργασία αναμένεται να είναι η Ελλάδα, η Ιταλία, η Ισπανία, η Σλοβακία, η Σλοβενία και η Ολλανδία.
Ωστόσο, παρά τη συνεχιζόμενη αβεβαιότητα στην Ευρώπη, η Βρετανία καταγράφει την καλύτερη επίδοση της τελευταίας 4ετίας και οι προοπτικές απασχόλησης στη Γερμανία βελτιώθηκαν ελαφρά.
Οι χώρες με τις καλύτερες προοπτικές απασχόλησης είναι η Ταϊβάν, η Ινδία, η Βραζιλία, το Μεξικό, η Κολομβία και ο Παναμάς.
Μεταξύ των 11 χωρών που αναμένουν βελτίωση της αγοράς εργασίας είναι και οι ΗΠΑ, όπου το 17% των εργοδοτών εκτιμούν ότι θα προχωρήσουν σε νέες προσλήψεις έναντι ενός ποσοστού 8% που θεωρούν ότι θα μειώσουν το προσωπικό τους. Η απασχόληση στην Κίνα αναμένεται να μείνει σταθερή. Η έρευνα της Manpower βασίζεται σε συνεντεύξεις με 65.000 διευθυντές προσλήψεων.

 http://www.imerisia.gr/article.asp?catid=26517&subid=2&pubid=112962700

Ειδικά για τη χώρα μας, όπου αντιμετωπίζουμε επιπλέον και το πρόβλημα της μετακίνησης όλο και περισσότερο εξειδικευμένων εργαζομένων και πτυχιούχων προς άλλες δυτικές χώρες, ενώ η ανεργία και η υποαπασχόληση αυξάνονται αλματωδώς με τη γήρανση του πληθυσμού και ιδιαίτερα των εργαζομένων υψηλών προσόντων, να προβάλει απειλητικά, οι παρακάτω παρατηρήσεις πρέπει να ληφθούν σοβαρά υπόψη, τόσο από τις επιχειρήσεις όσο και από το κράτος και να αρχίσουν να γίνονται γρήγορα οι αναγκαίες προσαρμογές.

Κατά τις τελευταίες τρεις δεκαετίες, οι αναπτυσσόμενες βιομηχανικές οικονομίες άρχισαν να ανταγωνίζονται και αυτές στις παγκόσμιες αγορές, με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί μια παγκόσμια αγορά εργασίας. Καθώς περισσότεροι από ένα δισεκατομμύριο άνθρωποι εισήλθαν στο παγκόσμιο εργατικό δυναμικό, μια μαζική μετακίνηση από τα "αγροκτήματα στα εργοστάσια" οδήγησε σε έντονη επιτάχυνση της ανάπτυξης της παραγωγικότητας και του κατά κεφαλήν ΑΕΠ στην Κίνα και άλλα παραδοσιακά αγροτικά έθνη, βοηθώντας εκατοντάδες εκατομμύρια ανθρώπους να βγούν από τη φτώχεια. Για να αυξηθεί η παραγωγικότητα, οι αναπτυγμένες οικονομίες επενδύουν σε τεχνολογίες εξοικονόμησης εργασίας και αξιοποιούν πηγές, σε παγκόσμιο επίπεδο, με χαμηλό κόστος εργασίας.
Σήμερα, τα στελέχη της εν λόγω αγοράς γίνονται ολοένα και εμφανέστερα. Στις προηγμένες οικονομίες, η ζήτηση για υψηλής ειδίκευσης ανθρώπινο δυναμικό αναπτύσσεται ταχύτερα από την προσφορά, ενώ η ζήτηση για χαμηλής ειδίκευσης εργασία παραμένει αδύναμη. Το συνολικό μερίδιο του εισοδήματος της εργασίας, ή το μερίδιο του εθνικού εισοδήματος που πηγαίνει στους μισθούς των εργαζομένων, έχει μειωθεί και η εισοδηματική ανισότητα αυξάνεται στην κατηγορία των εργαζομένων χωρίς προσόντα. Σε αυτούς πρέπει να συμπεριληφθούν 75 εκατομμύρια νέοι άνεργοι χωρίς εμπειρία, άνεργοι με εμπειρία και υποαπασχολούμενοι, ενώ παρατηρείται παράλληλα, μισθολογική στασιμότητα.
Στα παραπάνω συμπεράσματα κατέληξαν οι ειδικοί του Mc Kinsey Global Institute (οι κ. Richard Dobbs και Anu Madgavkar), παρουσιάζοντας λεπτομερώς τα βασικά ευρήματα των μελετών τους και των επιπτώσεων που αυτές έχουν στις ανισορροπίες της παγκόσμιας αγοράς εργασίας:
 Υπάρχουν 38 έως 40 εκατομμύρια λιγότεροι εργαζόμενοι με πτυχίο τριτοβάθμιας εκπαίδευσης (με κολεγιακό ή μεταπτυχιακό τίτλο σπουδών) από αυτούς που χρειάζονται οι επιχειρήσεις, δηλαδή λείπει το 13% της ζήτησης για τέτοιους εργαζόμενους.
 Υπάρχουν αντίστοιχα, 45 εκατομμύρια λιγότεροι εργαζόμενοι δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης στις αναπτυσσόμενες οικονομίες, δηλαδή λείπει το 15% της ζήτησης για τους εργαζόμενους αυτούς.
 Αντίθετα, υπάρχουν 90 έως 95 εκατομμύρια περισσότεροι χαμηλής ειδίκευσης εργαζόμενοι (άνθρωποι χωρίς πανεπιστημιακή ή ακόμα και δευτεροβάθμια εκπαίδευση - οι δεύτεροι κυρίως στις αναπτυσσόμενες οικονομίες), από ότι χρειάζονται οι επιχειρήσεις. Παρατηρείται, δηλαδή, υπερπροσφορά των εν λόγω εργαζομένων κατά 11%.
Η δυναμική της παγκόσμιας αγοράς εργασίας θα κάνουν τα πράγματα στον τομέα αυτό ακόμη πιο δύσκολα. Ο πληθυσμός στην Κίνα αυξάνεται, ενώ και σε πολλές προηγμένες οικονομίες παρατηρείται γήρανση, με μείωση, παράλληλα, του ρυθμού αύξησης της παγκόσμιας προσφοράς εργασίας. Οι περισσότερες νέες θέσεις εργασίας στο παγκόσμιο εργατικό δυναμικό θα δημιουργηθούν στην Ινδία και στις "νέες" αναπτυσσόμενες οικονομίες της Αφρικής και της Νότιας Ασίας. Η γήρανση θα προσθέσει 360 εκατομμύρια ηλικιωμένων, σε εκείνους που δεν συμμετέχουν στο εργατικό δυναμικό, συμπεριλαμβανομένων 38 εκατομμύρια εργαζομένων με πανεπιστημιακή μόρφωση, των οποίων τα προσόντα ήδη παρουσιάζουν έλλειμμα στην υπάρχουσα ζήτηση.
Για να κατανοήσουμε που είναι πιθανό να προκύψουν και να έχουν τον μεγαλύτερο αντίκτυπο αυτά τα κενά, η MGI εξέτασε τις 70 χώρες που αντιπροσωπεύουν το 96% του παγκόσμιου ΑΕΠ και το 87% του παγκόσμιου πληθυσμού. Σκιαγραφώντας το προφίλ του πληθυσμού τους στην εκπαίδευση και την ηλικία, καθώς και το κατά κεφαλήν ΑΕΠ, μπορούμε να δούμε πώς σε κάθε χώρα έχουν εκπονήσει τις δυνάμεις της εργασίας τους προκειμένου να ανταποκριθούν στη μελλοντική ζήτηση, πόσο εύκολα μπορούν να αναπτυχθούν οι δυνάμεις αυτές αλλά και πόσο παραγωγική είναι η εργασία τους. Αυτό κατανέμει τις χώρες σε οκτώ ομάδες: τέσσερις στις αναπτυσσόμενες οικονομίες, τρεις στις προηγμένες οικονομίες, και μία ομάδα που αποτελείται από τη Ρωσία και τις χώρες της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης.
Ενώ οι δυνάμεις της αγοράς θα κινηθούν προς την κατεύθυνση της εξάλειψης των ανισορροπιών αυτών, πριν γίνει πλήρως αισθητή η επίδρασή τους, δεν μπορούν, ωστόσο, να τις αποφύγουν εντελώς χωρίς μια συντονισμένη, παγκόσμια προσπάθεια, τόσο από τις κυβερνήσεις όσο και από τις επιχειρήσεις, για την αύξηση των απαιτήσεων σε μορφωτικό επίπεδο και την παροχή εξειδικευμένης επαγγελματικής κατάρτισης. Οι προηγμένες οικονομίες θα χρειαστεί να διπλασιάσουν το ρυθμό αύξησης του αριθμού των νέων πτυχιούχων αλλά και να βρουν τρόπους να οδηγήσουν περισσότερους στους τομείς των επιστημών, της μηχανικής, καθώς και σε άλλα τεχνικά πεδία. Οι εν λόγω εργαζόμενοι, θα έχουν μεγάλη ζήτηση και η συνεισφορά τους θα είναι κρίσιμης σημασίας για την εκπλήρωση της όλο και μεγαλύτερης ανάγκης αύξησης της παραγωγικότητας, η οποία είναι πλέον επιτακτική. Η δευτεροβάθμια εκπαίδευση πρέπει να αναμορφωθεί για όσους μαθητές δεν συνεχίζουν στο κολέγιο ή το πανεπιστήμιο, ενώ με την επαγγελματική κατάρτιση πρέπει να επανεκπαιδευθούν οι εργαζόμενοι που βρίσκονται στο μέσον της καριέρας τους, προσφέροντάς τους εξειδικευμένες, επαγγελματικές δεξιότητες.
Ακόμα και αν συμβούν όσα περιγράφουμε παραπάνω, στις επόμενες δύο δεκαετίες, ο κόσμος είναι πιθανό να έχει πάρα πολλούς εργαζομένους χωρίς τις απαραίτητες δεξιότητες για να απασχολούνται πλήρως. Τόσο στις αναπτυσσόμενες όσο και στις αναπτυγμένες οικονομίες, οι υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής θα πρέπει να βρουν τρόπους, όχι μόνο για την παραγωγή εργαζομένων υψηλής εξειδίκευσης, αλλά και να δημιουργήσουν περισσότερες θέσεις εργασίας για όσους δεν έχουν τόσο υψηλό μορφωτικό επίπεδο. Οι λύσεις περιλαμβάνουν την μετακίνηση της αλυσίδας αξίας στις αναπτυσσόμενες οικονομίες (π.χ., η μεταποίηση τροφίμων δημιουργεί περισσότερες θέσεις απασχόλησης από την ανάπτυξη των εξαγωγών) και την εύρεση ευκαιριών για τους εργαζόμενους χωρίς πανεπιστημιακή εκπαίδευση ώστε να συμμετάσχουν σε ταχέως αναπτυσσόμενους τομείς, όπως π.χ. η υγειονομική περίθαλψη και οι κατ' οίκον προσωπικές υπηρεσίες, στις προηγμένες οικονομίες.

http://www.reporter.gr/%CE%91%CF%80%CF%8C%CF%88%CE%B5%CE%B9%CF%82/MarketingBrowser/%CE%A0%CE%AC%CE%BD%CE%BF%CF%82-%CE%A4%CF%83%CE%B1%CE%B3%CE%BA%CE%B1%CF%81%CE%AC%CE%BA%CE%B7%CF%82/item/214595-To-mellon-ths-ergasias-anhkei-stoys-neoys-me-gnwseis

 ______________________________________________

το βασικότερο πρόβλημα του καπιταλισμού: από ένα επίπεδο και πέρα καταστρέφει περισσότερες θέσεις από όσες μπορεί να δημιουργεί
και δεν έχει τόσο σχέση με δεξιότητες




 

Πως θα είναι ο κόσμος το 2030;

Κανένα κράτος δεν θα ηγεμονεύει του διεθνούς συστήματος το 2030, αλλά η Κίνα θα είναι με βάση τις προβλέψεις η μεγαλύτερη οικονομική δύναμη στον κόσμο, ξεπερνώντας τις Ηνωμένες Πολιτείες. Η άλλοτε υπερδύναμη θα παραμείνει παράγων κρισιμότατος για τις παγκόσμιες ισορροπίες, τη στιγμή που, κυρίως για δημογραφικούς λόγους, η Ευρώπη, η Ιαπωνία, η Νότια Κορέα, η Ταϊβάν, αλλά και η Ρωσία, θα δουν την οικονομική τους ισχύ να υποχωρεί. Η πορεία των αναπτυσσομένων οικονομιών πάντως (όπως η Βραζιλία, η Ινδία, η Ινδονησία και η Τουρκία) θα έχει ίσως μεγαλύτερη σημασία για την πορεία της παγκόσμιας οικονομίας από αυτή των δυτικών κρατών.

Σε αυτά τα συμπεράσματα καταλήγει μεταξύ άλλων η έκθεση «Στρατηγικές Τάσεις 2030» (Global Trends 2030) του Εθνικού Συμβουλίου Πληροφοριών (National Intelligence Council) των ΗΠΑ και η οποία αποτελεί βασικό εργαλείο στρατηγικής ανάλυσης και πρόβλεψης. Συγγραφέας της έκθεσης είναι ο Μάθιου Μπάροουζ, σύμβουλος του NIC. Η προετοιμασία της έκθεσης, η οποία διεξάγεται από το 1996, λαμβάνει χώρα κάθε τέσσερα χρόνια και παρά την κριτική που έχει κατά καιρούς ασκηθεί για τον τρόπο με τον οποίο διεξάγεται αποτελεί στοιχείο αναφοράς διεθνώς.

Στις 166 σελίδες της έκθεσης περιλαμβάνονται πολλά ενδιαφέροντα στοιχεία για το πώς αντιλαμβάνονται οι στρατηγικοί εγκέφαλοι των Ηνωμένων Πολιτειών την πορεία των παγκοσμίων υποθέσεων, καθώς επίσης τον ρόλο της χώρας τους σε αυτόν.

Στο ζήτημα της διεθνούς ασφάλειας, το θετικό σενάριο συνίσταται σε μία στενότερη πολιτική συνεργασία μεταξύ της Ουάσιγκτον και του Πεκίνου. Ωστόσο, ουδείς μπορεί να αποκλείσει το γεγονός ότι το νέο δίπολο της διεθνούς ισχύος θα φθάσει σε αυτή τη συνεργασία αφού θα έχει προηγηθεί μία σοβαρή κρίση για την αποτροπή της οποίας θα πρέπει να βοηθήσουν και οι δύο. Το κακό σενάριο που περιγράφεται στην έκθεση είναι πιθανό πλήγμα στην πορεία της παγκοσμιοποίησης της οικονομίας, με ό,τι αυτό θα συνεπαγόταν για την παγκόσμια ευημερία.

Το μέλλον του πλανήτη χαρακτηρίζεται ως «εύπλαστο» και υπάρχουν ορισμένοι παράγοντες που θα μπορούσαν να αλλάξουν τους όρους του παιχνιδιού (game changers) μέχρι το 2030. Αυτοί είναι τα προβλήματα διακυβέρνησης, οι παγκόσμιες οικονομικές κρίσεις, οι ενδοκρατικές και διακρατικές συγκρούσεις, η επίδραση των νέων τεχνολογιών, αλλά και το κατά πόσο οι Ηνωμένες Πολιτείες «μπορούν να εργαστούν με νέους εταίρους για να επανεφεύρουν το διεθνές σύστημα».

Μεγάλο μέρος της μελέτης αφιερώνεται στον ρόλο που θα διαδραματίσει μία νέα παγκόσμια μεσαία τάξη, που θα είναι ευημερούσα, με πολύ καλή εκπαίδευση, θα έχει πρόσβαση σε υψηλής ποιότητας υγειονομική περίθαλψη και άριστη γνώση της χρήσης των τεχνολογιών της επικοινωνίας, του Internet και των «έξυπνων τηλεφώνων» (smartphones). Όπως σημειώνεται χαρακτηριστικά, «η ανάπτυξη της παγκόσμιας μεσαίας τάξης συνιστά τεκτονική μετατόπιση» στο διεθνές σύστημα, χωρίς να παραγνωρίζεται όμως το γεγονός ότι η διαχείριση των εθνικών πόρων θα είναι βαρύνουσας σημασίας για τη διεθνή ασφάλεια.

Η έλλειψη μίας ξεκάθαρης ηγεμονικής δύναμης που να διασφαλίζει σε μεγάλο βαθμό τη σταθερότητα του διεθνούς συστήματος σημαίνει ότι ο νέος πολυπολικός κόσμος θα πρέπει να έχει στέρεες συμμαχίες για να υπάρχει ισορροπία. Και σε αυτό το σημείο είναι που τοποθετείται η ανάγκη για μία «συνεννόηση» ΗΠΑ - Κίνας.

Τουλάχιστον 15 κράτη θα κινδυνεύουν με κατάρρευση περί το 2030, όπως π.χ το Αφγανιστάν και το Πακιστάν. Επιπλέον, τουλάχιστον 50 χώρες ενδέχεται να κινδυνέψουν από εμφυλίους ή περιφερειακούς πολέμους, σε περιοχές όπως η Μέση Ανατολή, η υποσαχάρια Αφρική και η Νότια Ασία, όπου μάλιστα (ιδιαίτερα για την πρώτη και την τρίτη περίπτωση) δεν μπορεί να αποκλειστεί η χρήση πυρηνικών όπλων. «Ένα πιο κατακερματισμένο διεθνές σύστημα αυξάνει τους κινδύνους» σύγκρουσης επισημαίνεται. «Επιπλέον, ο αυξανόμενος ανταγωνισμός για πόρους, η διάδοση θανατηφόρων τεχνολογιών και η διάχυση των περιφερειακών συγκρούσεων αυξάνουν την πιθανότητα διακρατικών συγκρούσεων» αναφέρει η έκθεση. 

 

http://www.tovima.gr/world/article/?aid=488003

 

Κίνδυνος διαμελισμού της Τουρκίας έως το 2030

Τον κίνδυνο διαμελισμού της Τουρκίας έως το 2030 λόγω του κουρδικού παράγοντα επισημαίνει έκθεση του αμερικανικού Εθνικού Συμβουλίου Πληροφοριών που δόθηκε στη δημοσιότητα.
Ένα -από τα συνολικά έξι- σενάρια που παρουσιάζονται στην έκθεση του συμβουλίου κάνει λόγο για τη δημιουργία μιας οντότητας με βάση την περιοχή του Κουρδιστάν που θα επηρεάσει την εδαφική ακεραιότητα της γείτονος, ενισχύοντας τον κίνδυνο διαμελισμού της.

Στο πλαίσιο αυτό, η έκθεση σημειώνει ότι οι ευρωπαϊκές χώρες θα πρέπει να διατηρήσουν ανοιχτές τις προοπτικές ένταξης της Τουρκίας στην ΕΕ μέσω των διαπραγματεύσεων.

Η έκθεση προσθέτει ότι η Τουρκία, όπως και η Κολομβία, η Αίγυπτος, η Ινδονησία, το Ιράν, το Μεξικό και η Νότια Αφρική, μπορεί να γνωρίσουν οικονομική άνθηση, σε αντίθεση με τη Ρωσία, την Ιαπωνία και την Ευρώπη

Άλλο σενάριο της έκθεσης αναφέρει ότι οι ΗΠΑ θα γνωρίσουν περαιτέρω απομείωση του status τους ως υπερδύναμη, με τη χώρα σταδιακά να είναι απλώς «πρώτη μεταξύ ίσων» σε μια «πολυπολική» νέα τάξη πραγμάτων.

Η Κίνα, όμως, αναφέρεται ως σταδιακά ενισχυόμενη παγκόσμια δύναμη που θα «παραμείνει ένας κορυφαίος παίκτη στην Ασία».

Οσον αφορά την ισλαμική τρομοκρατία, η έκθεση εκτιμά έως το 2030 μπορεί να έχει πάψει να υφίσταται.

Σημειώνεται ότι το Κουρδιστάν, δηλαδή οι περιοχές που υπάρχει κουρδικός πληθυσμός απλώνεται κατά το μεγαλύτερο μέρος της στις ανατολικές επαρχίες της Τουρκίας έως την περιοχή του Καυκάσου βόρεια και ορισμένες από τις βορειοδυτικές επαρχίες του Ιράν και τις βόρειες του Ιράκ.


http://www.imerisia.gr/article.asp?catid=26511&subid=2&pubid=112962804
 

ΔΝΤ: υπέρ της επιβολής μέτρων ελέγχου στη διακίνηση κεφαλαίων σε εξαιρετικές περιπτώσεις

Το ΔΝΤ τάσσεται υπέρ της επιβολής μέτρων ελέγχου στη διακίνηση κεφαλαίων σε εξαιρετικές περιπτώσεις, σε έκθεση που δημοσίευσε τη Δευτέρα.

Όπως μεταδίδουν οι F.T., η στάση αυτή σηματοδοτεί μια αξιοσημείωτη στροφή του ΔΝΤ όσον αφορά την χάραξη της οικονομικής πολιτικής και έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τον ενθουσιασμό του ταμείου κατά τη δεκαετία του 1990 υπέρ της άρσης των περιορισμών.

Αναλυτικά, το ΔΝΤ εκτιμά ότι ενώ οι κεφαλαιακές ροές μπορεί να έχουν σημαντικά οφέλη, την ίδια ώρα ενέχουν και κινδύνους, ακόμα και για χώρες με ανοιχτές οικονομίες.

Η απελευθέρωση της διακίνυσης κεφαλαίων είναι περισσότερο ωφέλιμη όταν οι χώρες έχουν επιτύχει ένα επίπεδο ή "κατώφλι" χρηματοοικονομικής και θεσμικής εξέλιξης, επισημαίνει το ταμείο.

Παράλληλα, τονίζει ότι η απελευθέρωση πρέπει να είναι καλά σχεδιασμένη και έγκαιρη για να διασφαλίζει ότι τα πλεονεκτήματα αντισταθμίζουν το κόστος.

Οι χώρες με εκτεταμένα και μακροχρόνια μέτρα για τον περιορισμό των ροών κεφαλαίου ενδέχεται να επωφεληθούν από μια οργανωμένη απελευθέρωση, διαπιστώνει.

Υπογραμμίζει ωστόσο, ότι δεν υπάρχει απόδειξη πως η πλήρης απελευθέρωση είναι κατάλληλη για όλες τις χώρες σε όλες τις εποχές. 

Όπως αναφέρει στην έκθεση το ΔΝΤ, οι απότομες αυξήσεις στις εισροές ή αποσταθεροποιητικές εκροές μπορούν να δημιουργήσουν σημαντικές δυσκολίες στη χάραξη οικονομικής πολιτικής.

"Σε ορισμένες περιπτώσεις, μπορεί να είναι χρήσιμα μέτρα διαχείρισης των κεφαλαιακών ροών" τονίζει το ταμείο.

Συγκεκριμένα, το ΔΝΤ αναφέρει ότι η επιβολή περιοριστικών μέτρων μπορεί να είναι ωφέλιμη όταν οι χώρες έχουν μικρά περιθώρια για την μείωση των επιτοκίων ή όταν η αύξηση των εισροών απειλεί τη χρηματοπιστωτική σταθερότητα.

Προειδοποιεί ωστόσο ότι τα μέτρα αυτά πρέπει να είναι "στοχευμένα, διαφανή και σε γενικές γραμμές προσωρινά". 

http://www.euro2day.gr/news/world/125/articles/743129/ArticleNewsWorld.aspx

«Ανεξάρτητη έκθεση» για την ετήσια ανάπτυξη στην Ευρώπη από τρία ινστιτούτα

Τρία ευρωπαϊκά οικονομικά ινστιτούτα καλούν να καθυστερήσουν ή να παραταθούν χρονικά τα μέτρα δημοσιονομικής προσαρμογής που έχουν υιοθετηθεί στην ευρωζώνη, ώστε να τονωθεί η ανάπτυξη, αλλά πάντως στο πλαίσιο όσων ορίζουν οι ευρωπαϊκές συνθήκες.

Το γαλλικό παρατηρητήριο της οικονομικής συγκυρίας (OFCE), το γερμανικό ινστιτούτο IMK, αλλά και το δανικό ECLM παρέδωσαν την Πέμπτη στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή και παρουσίασαν στον Τύπο μια έκθεση την οποία συνέταξαν από κοινού, στην οποία αποπειρώνται να κάνουν διάγνωση για τη σημερινή κατάσταση στην ευρωζώνη και παρουσιάζουν διάφορα σενάρια για τη δημοσιονομική εξυγίανση σε αυτή.

Η κοινή «ανεξάρτητη έκθεση για την ετήσια ανάπτυξη» (ΙAGS), ονομασία που παραπέμπει στις ετήσιες εκθέσεις της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, αποτελεί μια απόπειρα «το θέμα να παρουσιαστεί με ένα όραμα διαφορετικό από αυτό της Ευρωπαϊκής Επιτροπής», είπε προς τους δημοσιογράφους ο πρόεδρος του OFCE Φιλίπ Βάιλ.

«Οι ευρωπαϊκές οικονομίες αποφασίζουν να εφαρμόσουν πολιτικές συρρίκνωσης των προϋπολογισμών των κρατών-μελών, καθώς βρίσκονται αντιμέτωπες με επιδεινωμένη οικονομική συγκυρία, ενισχύοντας την επιδείνωση, όσον αφορά την οικονομική δραστηριότητα», τόνισε ένας από τους συντάκτες της έκθεσης, ο Ζερόμ Κρεέλ.

«Η λιτότητα παράγει ακόμα πιο εξασθενημένη ανάπτυξη και επιβραδύνει την δυνατότητα των Ευρωπαίων να μειώσουν πραγματικά τα ελλείμματά τους αλλά και το δημόσιο χρέος τους: πρόκειται για μια εντελώς αντιπαραγωγική πολιτική», είπε ο Κρεέλ.

Μάλιστα, επειδή πρόκειται και για συγχρονισμένες οικονομικές πολιτικές, εξήγησε, πλήττεται άμεσα το εμπόριο σε όλη την ευρωζώνη και το κάθε μέλος «μεταδίδει επιπλέον ύφεση στις όμορες οικονομίες του», πρόσθεσε.

«Βρισκόμαστε σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης» και δεν τίθεται θέμα αλλαγής των ευρωπαϊκών συνθηκών, επισήμανε ο οικονομολόγος.

Η εναλλακτική πολιτική που προτείνουν τα τρία ινστιτούτα είναι να τεθεί ο στόχος να μειωθεί το δημοσιονομικό έλλειμμα στο 3% του ΑΕΠ με μια κατ' ελάχιστον προσαρμογή 0,5 μονάδα του ΑΕΠ το χρόνο και μείωση του δημόσιου χρέους στο 60% του ΑΕΠ ως το 2032, δηλαδή «με ένα χρονικό ορίζοντα που είναι 20 χρόνια», τόνισε ο Κρεέλ.

Ειδικά για την δημοσιονομική προσαρμογή στη Γαλλία, η έκθεση εισηγείται να ξεκινήσει μόνον το 2016 και ο στόχος του 3% να μην οριστεί ότι θα πρέπει να έχει επιτευχθεί για τα τέλη του 2013.

«Μόνον κατ' αυτόν τον ήπιο τρόπο θα συρρικνωθεί και η αναλογία χρέους-ΑΕΠ και θα τονωθεί η ανάπτυξη», επισημαίνεται από τον οικονομολόγο Κρεέλ.

«Στην αναλογία χρέους προς ΑΕΠ υπάρχει τον τελευταίο καιρό μια τάση, να ξεχνιέται το ειδικό βάρος που έχει ο παρονομαστής -το ΑΕΠ», συμπλήρωσε ο οικονομολόγος Βάιλ.

Αντίτυπο της κοινής έκθεσης των τριών ινστιτούτων εστάλη στον Πιερ Μοσκοβισί, υπουργό Οικονομικών και Οικονομίας της Γαλλίας.

http://news.in.gr/economy/article/?aid=1231224412

Πρωταθλητής των μεταρρυθμίσεων η Ελλάδα

Η Ευρωζώνη μετατρέπεται σε μία περισσότερο ισορροπημένη και ενδεχομένως πιο δυναμική οικονομία χάρη στις πιέσεις της αγοράς και την απαίτηση για δομικές μεταρρυθμίσεις σύμφωνα με έρευνα που δημοσιεύει το Reuters.

Όπως επισημαίνεται στην ετήσια έρευνα 2012 Euro Plus Monitor του think tank Lisbon Council και της τράπεζας Berenberg, η τριετής κρίση χρέους, η οποία ξεκίνησε από το μη βιώσιμο χρέος της Ελλάδας, έχει αναγκάσει την Αθήνα, την Ιρλανδία, την Ισπανία και την Ιταλία να προχωρήσουν σε φιλόδοξες οικονομικές μεταρρυθμίσεις ώστε να ανακτήσουν την εμπιστοσύνη των αγορών. 

Οι μεταρρυθμίσεις έχουν μειώσει το εργατικό κόστος προκαλώντας παράλληλα μία εσωτερική υποτίμηση η οποία ενίσχυσε την ανταγωνιστικότητα. Σύμφωνα με την έρευνα, «πρωταθλητής» των μεταρρυθμίσεων πλέον είναι η Ελλάδα ακολουθούμενη από την Ιρλανδία, Εσθονία, την Ισπανία και την Πορτογαλία.

«Σχεδόν όλες οι χώρες που έχουν την ανάγκη προσαρμογής μειώνουν τα ελλείμματά τους και βελτιώνουν την εξωτερική ανταγωνιστικότητα με εντυπωσιακή ταχύτητα,» τονίζεται στην έρευνα. «Και οι τέσσερις χώρες που έχουν λάβει εξωτερική βοήθεια – Ελλάδα, Ιρλανδία, Πορτογαλία και Ισπανία – έχουν ενισχύσει τις προσπάθειες προσαρμογής τους τελευταίους 12 μήνες.»

«Με άλλα λόγια, υπό την πίεση της κρίσης, οι χώρες που πρέπει να ανασχηματιστούν γρήγορα το κάνουν. Τα αποτελέσματα δεν αποκαλύπτουν κάποιο ίχνος ηθικού κινδύνου, δηλαδή τον υποθετικό κίνδυνο πως η εξωτερική βοήθεια μπορεί να επηρεάσει την ετοιμότητα προσαρμογής,» τονίζεται στην έρευνα.

Το πραγματικό κόστος ανά μονάδα εργασίας έχει υποχωρήσει σημαντικά στην Ελλάδα, την Ιρλανδία, την Πορτογαλία και την Ισπανία. Από την άλλη πλευρά η συγκράτηση των μισθών, η οποία περιόριζε τη ζήτηση στη Γερμανία, έχει τελειώσει, γεγονός που σημαίνει πως ο ιδιωτικός τομέας στη νότια Ευρώπη συγκλίνει προς τον γερμανικό σε όρους ανταγωνιστικότητας.

Για να ξεπεραστεί η κρίση, όπως τονίζεται, οι πολιτικοί πρέπει να διαλύσουν τις ανησυχίες για άμεση καταστροφή των μεταρρυθμίσεων και μείωση του χρέους της Ελλάδας καθώς και για τον κίνδυνο μετάδοσης που προκαλούν παρέχοντας ένας ξεκάθαρο όραμα για την παραμονή της χώρας στην Ευρωζώνη.

Παράλληλα πρέπει να αποφύγουν οποιαδήποτε υπερβολική δόση λιτότητας και να εστιάσουν την προσοχή τους σε μεταρρυθμίσεις που προωθούν την ανάπτυξη.

«Ως γενικό κανόνα, ορίζουμε πως καμία χώρα δεν θα πρέπει συσφίξει τη δημοσιονομική πολιτική, ή να της ζητηθεί να το κάνει, περισσότερο από 2% του ΑΕΠ της σε οποιοδήποτε έτος, εκτός εάν η χώρας έχει χαλαρώσει τη δημοσιονομική της στάση το προηγούμενο έτος περισσότερο από 1% του ΑΕΠ της,» σημειώνεται στην έρευνα.

«Εν απουσία επιπλέον λαθών, η κρίση του ευρώ μπορεί να περιοριστεί το 2013. Αλλά καθώς η επιτυχία της εμπροσθοβαρούς δημοσιονομικής προσαρμογής εξαρτάται από την ευκαιρία αύξησης των εξαγωγών εν μέσω της μειωμένης εσωτερικής ζήτησης η Ευρωζώνη παραμένει όμηρος το παγκόσμιου οικονομικού κύκλου,» καταλήγει η έρευνα.

http://www.capital.gr/news.asp?id=1674342

_______________________________________________

αναμένω την έκθεση για να τη συγκρίνω με τη περσινή


 

Reuters: Η ύφεση επαναφέρει τον προστατευτισμό

Οι μεγαλύτερες οικονομίες του κόσμου, ιδιαιτέρως η Ευρωπαϊκή Ενωση και η Ιαπωνία, καταφεύγουν σε πολιτικές προστατευτισμού που περνούν κάτω από το ραντάρ του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου. Αυτό καταδεικνύει μελέτη των Βίνοτν Αγκαρβάλ, καθηγητή Πολιτικών Επιστημών στο Πανεπιστήμιο του Μπέρκλεϊ, και Σάιμον Εβενετ, καθηγητή Διεθνούς Εμπορίου και Οικονομικής Ανάπτυξης στο Πανεπιστήμιο του Σεντ Γκάλεν, που αναμένεται να δοθεί σύντομα στη δημοσιότητα. Οι δύο καθηγητές εξέτασαν επτά μεγάλες οικονομίες και 869 εμπορικές πολιτικές που έχουν εφαρμοστεί στη διάρκεια της χρηματοπιστωτικής κρίσης. «Από τον Νοέμβριο του 2008 ώς τον Μάιο του 2012 παρατηρήθηκε μια στροφή σε λιγότερο διαφανή εργαλεία πολιτικής και σε εργαλεία πολιτικής που δεν καλύπτονται ή καλύπτονται ανεπαρκώς από τους κανόνες του ΠΟΕ», επισημαίνει η εν λόγω μελέτη, που θα δημοσιευθεί στο περιοδικό Oxford Review of Economic Policy.

Στην αρχή της περιόδου που εξετάζει η μελέτη, οι μεγαλύτερες οικονομίες του κόσμου δεσμεύθηκαν να μην καταφύγουν στον προστατευτισμό και έλαβαν τη δέσμευση αυτή στη σύνοδο κορυφής του G20 στην Ουάσιγκτον. Αν τήρησαν το γράμμα της δέσμευσης αυτής, δεν τήρησαν το πνεύμα της. Οι δύο συγγραφείς μελέτησαν τη Βραζιλία, την Κίνα, την Ευρωπαϊκή Ενωση, τη Νότια Κορέα, την Ιαπωνία, τη Ρωσία και τις ΗΠΑ και διαπίστωσαν πως οι χώρες αυτές όχι μόνο προσπάθησαν να προστατεύσουν τις οικονομίες τους από τον ανταγωνισμό, αλλά συχνά «επέλεγαν νικητές» μεταξύ των ίδιων των επιχειρήσεών τους, αφήνοντας τις υπόλοιπες να επωμισθούν το βάρος της κρίσης. Η Ε.Ε. και τα 27 κράτη–μέλη της υιοθέτησαν περισσότερες από το 1/3 των πολιτικών στις οποίες αναφέρεται η μελέτη και το 93% αυτών αποτελούσε διάκριση εναντίον ξένων επιχειρήσεων. Το ποσοστό αυτό είναι ελαφρώς υψηλότερο από το αντίστοιχο σε Ιαπωνία και ΗΠΑ. Επίσης, οι ευρωπαϊκές και ιαπωνικές πολιτικές ήταν οι περισσότερο «επιλεκτικές», με τουλάχιστον τα 2/3 τους να στρέφονται σε συγκεκριμένες εγχώριες επιχειρήσεις.

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_economyagor_1_26/10/2012_499844

Τη διάσπαση των μεγάλων τραπεζών της Ευρώπης προτείνει η επιτροπή Λικάνεν

Τη διάσπαση των μεγάλων τραπεζών της Ευρώπης, ώστε να αποχωρισθούν οι αμιγώς τραπεζικές δραστηριότητες από τις πιο ριψοκίνδυνες επενδυτικές τους δραστηριότητες, προτείνει η έκθεση της επιτροπής Λικάνεν που συστάθηκε από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, σύμφωνα με δημοσίευμα της ηλεκτρονικής έκδοσης της εφημερίδας Financial Times.

Η κύρια εντολή της ομάδας Λικάνεν ήταν να κάνει προτάσεις για διαρθρωτικές αλλαγές που θα έκαναν πιο ασφαλή το χρηματοπιστωτικό τομέα της Ευρώπης. Αν και η πρόταση για τη διάσπαση των μεγάλων τραπεζών κινείται πέραν των προσδοκιών του τραπεζικού κλάδου, απονευρώθηκε κατά τη διάρκεια των συζητήσεων που έγιναν στο πλαίσιο της ομάδας, ώστε κάποιες σημαντικές επενδυτικές δραστηριότητες να επιτρέπονται στις τράπεζες που θα ασχολούνται με τις παραδοσιακές εργασίες.

Σύμφωνα με το σχέδιο Λικάνεν, κάθε τραπεζικός όμιλος με επενδυτικό ενεργητικό 100 δισ. ευρώ ή ένα χαρτοφυλάκιο επενδύσεων που αντιστοιχεί στο 15-25% του συνολικού ενεργητικού του, θα πρέπει να ιδρύσει μία νέα νομική οντότητα που θα χρησιμοποιεί διαφορετική βάση κεφαλαίων από την παραδοσιακή τράπεζα. Η επενδυτική μονάδα πρέπει να περιλαμβάνει όλες τις επενδύσεις που γίνονται για λογαριασμό της ίδιας της τράπεζας. Ωστόσο, δύο μεγάλες εξαιρέσεις αναμένεται να καθησυχάσουν τους φόβους για τις επιπτώσεις της πρότασης, στην περίπτωση που αυτή εφαρμοσθεί, κάτι που προϋποθέτει την έγκριση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.
Συγκεκριμένα, οι υπηρεσίες κάλυψης κινδύνου (hedging) για πελάτες των τραπεζών και οι αναδοχές χρεογράφων δεν είναι ανάγκη να περιληφθούν στην επενδυτική τράπεζα και η παραδοσιακή τράπεζα μπορεί να χρησιμοποιεί παράγωγα για σκοπούς διαχείρισης του παθητικού.

Ο κ. Έρικ Λικάνεν, πρόεδρος της Επιτροπής και Διοικητής της Κεντρικής Τράπεζας της Φινλανδίας, δήλωσε ότι ο νομικός διαχωρισμός «ιδιαίτερα ριψοκίνδυνων δραστηριοτήτων» αποσκοπεί στο να κάνει τις τράπεζες πιο ανθεκτικές και «να περιορίσει τη ρητή ή υπονοούμενη συμμετοχή των φορολογούμενων στις επενδυτικές δράσεις των τραπεζικών ομίλων».

Μία άλλη πρόταση της Επιτροπής προβλέπει την πληρωμή των έκτακτων αμοιβών (μπόνους) σε τραπεζικά στελέχη με τη μορφή χρέους (ομολόγων), τα οποία θα παύουν να ισχύουν σε περίπτωση χρεοκοπίας μίας τράπεζας. Ο αρμόδιος Επίτροπος για τον χρηματοπιστωτικό τομέα Μισέλ Μπαρνιέ «καλωσόρισε» τις «σημαντικές συστάσεις» της Επιτροπής Λικάνεν. Ο κ. Μπαρνιέ θα αποφασίσει, αν θα προωθήσει κάποια νομοθετική πρωτοβουλία με βάση τις προτάσεις της Επιτροπής. Ωστόσο, ο Επίτροπος έστειλε ένα μήνυμα ότι δεν θα γίνουν βιαστικές κινήσεις, λέγοντας ότι η έκθεση θα «τροφοδοτήσει τις σκέψεις μας όσον αφορά την ανάγκη περαιτέρω δράσης» και ζήτησε μία αξιολόγηση όσον αφορά την «ανάπτυξη, την ασφάλεια και την ενότητα των χρηματοπιστωτικών υπηρεσιών».

http://www.express.gr/news/diethnisoz_oikonomia/645615oz_20121002645615.php3

Μελέτη ΜΙΤ: Παγκόσμια ασύμμετρη σύγκρουση το 2013 λόγω επισιτιστικής κρίσης!

Παγκόσμιο λιμό από τα μέσα του 2013 προβλέπει αναθεωρημένη μελέτη του αμερικανικού πανεπιστημιακού ιδρύματος ΜΙΤ. Σύμφωνα με την μελέτη ο λόγος για αυτή την δραματική εξέλιξη θα είναι η άνοδος των τιμών των τροφίμων μία εκτίμηση η οποία βασίζεται σε στοιχεία του ΟΗΕ και δεύτερο η συσχέτιση των περιόδων που ξέσπασαν εξεγέρσεις και διαδηλώσεις στον πλανήτη την πορεία των τιμών των τροφίμων.

Όπως καταγράφεται στην μελέτη του ΜΙΤ όποτε ο δείκτης τιμών των τροφίμων παγκοσμίως ξεπερνούσε το σημείο 210 οι συνθήκες για την πρόκληση κοινωνικών εξεγέρσεων ήταν οι πλέον κατάλληλες. Φυσικά η διαπίστωση αυτή δεν σημαίνει ότι όποτε οι τιμές των τροφίμων ξεπεράσουν το δείκτη αυτό θα προκληθούν
άμεσα ταραχές. Αυτό που απέδειξε η μελέτη του ΜΙΤ είναι ότι υπό αυτές τις συνθήκες η πιθανότητα να ξεσπάσουν ταραχές αυξάνονται.

Ο βασικότερος λόγος για μία τέτοια εξέλιξη πέρα από το αυτονόητο που έχει να κάνει με τις ανάγκες του
παγκόσμιου πληθυσμού για διατροφή είναι το γεγονός ότι για τους περισσότερους ανθρώπους της Γης η δαπάνη για την αγορά τροφίμων αντιστοιχεί στο 80% τρων εισοδημάτων τους.



Στον παραπάνω πίνακα αποτυπώνεται η χρονική συσχέτιση των εξεγέρσεων ανα τον κόσμο με τις αυξήσεις στον δείκτη των τροφίμων του ΟΗΕ.

Επομένως μία αύξηση των τιμών των τροφίμων θα οδηγούσε στην μείωση ή στην αδυναμία ανεύρεσης τροφίμων και όταν ο μέσος άνθρωπος δεν μπορεί να τραφεί τότε δεν έχει άλλη λύσει από το να διαμαρτυρηθεί ή και να πολεμήσει για την διατροφή του. Αυτή την περίοδο σύμφωνα με την μελέτη των Ηνωμένων Εθνών ο δείκτης τιμών των τροφίμων έχει σταθεροποιηθεί για αρκετούς μήνες στο 213
τρείς μονάδες πάνω από το στατιστικό όριο που θεωρείται το όριο για την εκδήλωση κοινωνικών ταραχών.

Η πρόσφατη ξηρασία στα μεσοδυτικά των ΗΠΑ αποτελεί μία εν δυνάμει απειλή για την ισορροπία στην παγκόσμια αγορά τροφίμων και όπως αναφέρουν ειδικοί αναλυτές ο πλανήτης κινδυνεύει να βρεθεί σε μία τρίτη διατροφική κρίση μέσα σε πέντε χρόνια ικανή να προκαλέσει νέες ταραχές για τρόφιμα και εξεγέρσεις της ίδιας κλίμακας με την Αραβική άνοιξη.

Κατά την διάρκεια της αραβικής εξέγερσης ο δείκτης τροφίμων των Ηνωμένων Εθνών είχε φτάσει το 220 και κινείτο προς τις 240 μονάδες. Για το 2012 η μελέτη εκτιμά ότι ο δείκτης θα κινηθεί μεταξύ 210-216. Όμως οι ειδικοί αναλυτές εκτιμούν ότι η τάση είναι αυξητική με ενδεχόμενη περίοδο κορύφωσης τον Αύγουστο του 2013 και σύμφωνα με το μοντέλο οι πιθανότητες για κοινωνικές ταραχές θα αυξηθούν μετά από αυτό τον μήνα του καλοκαιριού.

Όπως προβλέπουν οι ειδικοί η κατάσταση αυτή δεν πρόκειται να μεταβληθεί τα επόμενα χρόνια κυρίως λόγω της κλιματικής αλλαγής και των επιπτώσεων της στην αγροτική παραγωγή. Αρκετές σοδειές σε πολλές χώρες του κόσμου κινδυνεύουν με καταστροφή, οι καλλιέργειας βασικών τροφίμων όπως το στάρι, η βρώμη, θα υποστούν σημαντική πίεση από την κλιματική αλλαγή με αποτέλεσμα την αύξηση των τιμών τους. Δεδομένου ότι τα αγαθά αυτά είναι λαϊκής κατανάλωσης αντιλαμβάνεται κανείς τι μας επιφυλάσσει το μέλλον. 

http://www.xrimanews.gr/agores/39420-meleth-mit-pagkosmia-asymmetrh-sygkroysh-to-2013-logw-episitistikhs-krishs

ΙΝΕΓΣΕΕ: Μισθοί στο 1978, ανεργία στο 1958 - Στο 34% η πραγματική ανεργία

Κραυγή αγωνίας και απελπισίας για τον εργασιακό χάρτη στην Ελλάδα βγάζει η ΓΣΕΕ στην -μάλλον πιο δυσοίωνη και «μαύρη» μέχρι σήμερα- έκθεσή της, η οποία θα παρουσιαστεί αύριο στη Θεσσαλονίκη.

Το Ινστιτούτου Εργασίας της Συνομοσπονδίας αναφέρεται στην ανεργία στο τέλος του 2013 στον αριθμό-σοκ του 29% όσον αφορά τη στατιστική ανεργία και το εξωπραγματικό 34% όσον αφορά την πραγματική!

Όπως αναφέρει η έκθεση, το κόστος εργασίας στη χώρα μας έχει μειωθεί κατά 8% μέσα σε μια διετία αλλά αυτό δεν έχει εμποδίσει την εκτόξευση της ανεργίας σε δυσθεώρητα ύψη, με πρόβλεψη μάλιστα να διατηρηθεί σε υψηλά επίπεδα μέχρι το 2020.

Την ίδια ώρα, το Ινστιτούτο Εργασίας της ΓΣΕΕ κάνει λόγο για τραγική κατάσταση στα ασφαλιστικά ταμεία της χώρας λόγω της αύξησης της ανεργίας, της εισφοροδιαφυγής από την αδήλωτη και ανασφάλιστη εργασία και τη μη καταβολή των οφειλών του κράτους από το 1993 (το υπολογίζει στα 12 δισ. ευρώ).

Παράλληλα, η ΓΣΕΕ επισημαίνει ότι αν είχε «πιαστεί» ακόμη και το μισό από την ετήσια φοροδιαφυγή (περίπου 7,5 δισ. ευρώ) οι εργαζόμενοι και οι συνταξιούχοι θα είχαν γλιτώσει από τις περικοπές.

http://www.imerisia.gr/article.asp?catid=26516&subid=2&pubid=112918122 

Μειωμένο εισόδημα κατά 50% (σε σχέση με το 2008), για μισθωτούς και συνταξιούχους. Επίσημη ανεργία στο 28% και πραγματική στο 34% και αγοραστική δύναμη των κατώτατων μισθών στα επίπεδα του 1978 - 1979.

Την εικόνα αυτή εμφανίζει η ελληνική οικονομία τη νέα χρονιά, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις της ετήσιας έκθεσης του Ινστιτούτου Εργασίας της ΓΣΕΕ - ΑΔΕΔΥ, η οποία θα παρουσιαστεί την Πέμπτη στην Θεσσαλονίκη. Ταυτοχρόνως τα συνδικάτα θα παρουσιάσουν το πρόγραμμα των κινητοποιήσεών τους, ενόψει των εγκαινίων της Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης.

Σύμφωνα με το περιεχόμενο της έκθεσης του ΙΝΕ η στατιστική ανεργία εντός του 2013 αναμένεται να φτάσει το 28% με 29% (δηλαδή οι άνεργοι θα ξεπεράσουν 1.400.000 άτομα), ενώ η πραγματική ανεργία, θα αγγίξει το 34%.

Κατά το Ινστιτούτο, η ύφεση της οικονομίας θα συνεχιστεί τουλάχιστον μέχρι το 2016, ενώ τα υψηλά ποσοστά ανεργίας θα διατηρηθούν μέχρι το 2020. Στην έκθεση σημειώνονται τα εξης: Η αγοραστική δύναμη των εργαζομένων που αμείβονται με τον κατώτερο μισθό έχει επιστρέψει στα επίπεδα του 1978- 1978. Οι μέσες αποδοχές των ελλήνων εργαζομένων πέρσι ήταν 25.470 ευρώ και αναμένεται και νέα υποχώρηση εντός του το 2013. Τα επόμενα χρόνια αναμένεται να υποχωρήσουν στα 15.000 με 17.000 ευρώ, δηλαδή θα φθάσουν στα επίπεδα της Εσθονίας και της Κροατίας.

Δραματική είναι η οικονομική κατάσταση και των ασφαλιστικών ταμείων: Η μείωση των μισθών και η αύξηση της ανεργίας έχουν αρνητικές επιπτώσεις στα έσοδα των ταμείων, τα οποία είναι μειωμένα κατά 9,5 δισ. ευρώ ετησίως. Παράλληλα τα ταμεία χάνουν περίπου 8 δισ. ευρώ, εξαιτίας της αύξησης της μαύρης εργασίας και της επέκτασης των ευέλικτων μορφών απασχόλησης. 

 

http://www.tovima.gr/finance/article/?aid=473521

Έρευνα σοκ για το ΔΝΤ: Μείωση του προσδόκιμου ζωής κατά 6 με 7 χρόνια φέρνει μαζί του το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο στις χώρες που... σώζει!

Μείωση του προσδόκιμου ζωής κατά 6 με 7 χρόνια φέρνει μαζί του το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο στις χώρες που... σώζει! Αυτό αναφέρει σήμερα η εφημερίδα Ελεύθερος Τύπος, η οποία επικαλείται διεθνείς μελέτες, τ’ αποτελέσματα των οποίων δείχνουν ότι σε όποια χώρα πήγε το ΔΝΤ ως «σωτήρας» προκάλεσε φυματίωση, καρδιαγγειακές ασθένειες, ψυχικά νοσήματα και θανάτους!

Πρώτος, σύμφωνα με την εφημερίδα, ανέδειξε το θέμα το 2008 σε μεταπτυχιακή, διδακτορική εργασία φοιτητής του Πανεπιστημίου του Γέιλ σε συνεργασία με δύο φοιτητές από το Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ, πυροδοτώντας μεγάλες αντιδράσεις εναντίον του ειδικά από εκπροσώπους του Ταμείου.

Στην εργασία αυτή που δημοσιεύτηκε στην έγκριτη επιστημονική επιθεώρηση «Plos» γινόταν συγκριτική μελέτη σε 21 χώρες του τέως ανατολικού μπλοκ κατά τα έτη 1991-2002 από την οποία φάνηκε ότι οι χώρες με δανειακή σύμβαση από το ΔΝΤ εμφάνισαν 16,6% μεγαλύτερη θνησιμότητα από φυματίωση, σε σύγκριση με άλλες χώρες που έκαναν περικοπές λόγω οικονομικών προβλημάτων, χωρίς να μπουν σε πρόγραμμα του ΔΝΤ.

Δεν ήταν όμως μόνο στις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης που επιδεινώθηκε η υγεία των λαών λόγω του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου... Στην Αργεντινή τη δεκαετία 1991-2001, οπότε και «δρούσε» το ΔΝΤ, το 48% του πληθυσμού έμεινε εκτός ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης και άρα χωρίς φάρμακα λόγω των πολιτικών που επιβλήθηκαν... Το αποτέλεσμα ήταν ν’ αυξάνεται η θνητότητα των πολιτών κατά 5% για κάθε χρόνο «σωτηρίας» από το ΔΝΤ, ενώ το 2002 είχαν αυξηθεί κατά 40% οι επισκέψεις σε ψυχιάτρους λόγω κατάθλιψης!

http://www.euro2day.gr/news/highlights/121/articles/714489/Article.aspx

Bruegel: Productivity, labour cost and export adjustment: Detailed results for 24 EU countries

http://www.bruegel.org/download/parent/737-productivity-labour-cost-and-export-adjustment-detailed-results-for-24-eu-countries/file/1599-productivity-labour-cost-and-export-adjustment-detailed-results-for-24-eu-countries/



Χειρότεροι από Ουγγαρία-Εστονία, δείτε στο output τη διαφορετικότητα της πορείας μας







Χειρότεροι απο Λετονία-Πολωνία, ξανά η διαφορετικότητα...

Εδώ έχει ..γέλιο: δείτε ότι η ..ΑΑΑ Φινλανδία είναι χειρότερα από εμάς...