1.3.09
Φόροι: 1979-2005
Για όποιον αμφιβάλλει ποιοι πληρώνουν και πόσους φόρους ας δουν τη σύγκριση
[low: χαμηλά επίπεδα εισοδήματος]
Όμως η σύγκριση είναι αμίλεικτη: τα υψηλά εισοδήματα πλήρωσαν το 2005 λιγότερους φόρους από ότι το 1979.
Το 1979 είναι χρονιά πριν την έλευση Ρήγκαν, όταν το ρεπουμπλικάνικο μότο-απάντηση στα πάντα ήταν "φορο-απαλλαγές"...
Είδαμε όμως για ποιους...
Σκέψεις
από ένα παλαιό paper του Σήλερ ο Χάμιλτον έβγαλε ένα σενάριο δεκαετίας για τις μετοχές, γενικά. Μόνη σοβαρή μεταβλητή που εμπλέκεται είναι το μέρισμα.
Στο πιο απαισιόδοξο σεναριο (πράσινη γραμμή) έχουμε ακόμα πολύ δρόμο.
Οδηγός όμως η περίοδος 1950-1974...
Reuters - Exclusive: AIG near deal on new terms of bailout
American International Group Inc is close to a deal with the U.S. government that would ease the terms of its bailout, provide a further equity commitment and help it pay down debt, a person familiar with the matter said on Saturday.
The revision would be the latest sign of how federal regulators are having to tweak bailout packages for financial institutions deemed too big to fail as the economy and markets worsen.
The board of the troubled insurer is due to meet on Sunday to vote on the deal, which could be announced when AIG reports its quarterly results on Monday, the source said.
***Δείκτης: επενδυτική συνεισφορά κλάδων
residential tends to lead the economy, equipment and software is generally coincident, and nonresidential structure investment trails the economy.
...
As always, residential investment is the investment area to follow - it is the best predictor of future economic activity.
http://www.calculatedriskblog.com/2009/02/investment-contributions-to-gdp.html
Beware the False Dawn
Beware the False Dawn
By STEPHEN S.ROACH (Chairman of Morgan Stanley Asia)
By STEPHEN S.ROACH (Chairman of Morgan Stanley Asia)
IT would be premature to declare an end to America’s recession at the first sign of a resumption of growth. After the unusually steep declines in the economy late last year and early this year, a statistical rebound in the second half of 2009 would hardly be shocking. ... But any such whiffs of growth are likely to herald a false dawn, because the consumer remains in terrible shape. ...
This points to an unusually anemic upturn, at best — not strong enough to keep the unemployment rate from rising to near 10 percent over the next year and a half. Since it’s hard to call that a recovery, it looks to me as if this recession won’t end until late 2010 or early 2011.
Απαιτείται πολιτική και όχι η λογιστική λύση, για το δημόσιο χρέος και τα ελλείμματα του προϋπολογισμού.
Ο κ. Καραμανλής παρέλαβε την εξουσία στις 8 Μαρτίου 2004, ενώ το δημόσιο χρέος είχε διαμορφωθεί, στις 31 Δεκεμβρίου 2003, στα 175 δις ευρώ. Μετά από 5 χρόνια, στις 31 Δεκεμβρίου 2008, το δημόσιο χρέος «εκτινάχθηκε» στα 262.070,75 εκατ. ευρώ, ή στο 107% του ΑΕΠ. Προστέθηκαν δηλαδή επισήμως 87 δις.
«Κάτω από το χαλί, εξακολουθούν να κρύβονται 5 δις ευρώ, που είναι τα χρέη των νοσοκομείων προς τους προμηθευτές, τα χρήματα που οφείλει το δημόσιο στα ασφαλιστικά ταμεία των δημοσίων υπαλλήλων, και οι εγγυήσεις του δημοσίου, που φθάνουν τα 22 δις.
Στην πραγματικότητα, το δημόσιο χρέος, αν υπολογίσουμε, και τα 28 δις για τις τράπεζες, και το προϋπολογισμένο έλλειμμα, θα διαμορφωθεί στο τέλος του 2009, στα 300 δισεκατομμύρια, και θα αντιστοιχεί στο 120% του ΑΕΠ .(Αν στο μεταξύ δεν καταπέσουν ,λόγω της κρίσης, οι εγγυήσεις του δημοσίου).
Για να αντιληφθούμε πλήρως, το μέγεθος της υπερχρέωσης, της ελληνικής οικονομίας, θα πρέπει να προσθέσουμε σε αυτό το ποσό, 300 δις «αέρα», από τις μεταχρονολογημένες επιταγές, και 260 δις ,πάνω- κάτω, που είναι το χρέος των επιχειρήσεων και των νοικοκυριών.
«Κάτω από το χαλί, εξακολουθούν να κρύβονται 5 δις ευρώ, που είναι τα χρέη των νοσοκομείων προς τους προμηθευτές, τα χρήματα που οφείλει το δημόσιο στα ασφαλιστικά ταμεία των δημοσίων υπαλλήλων, και οι εγγυήσεις του δημοσίου, που φθάνουν τα 22 δις.
Στην πραγματικότητα, το δημόσιο χρέος, αν υπολογίσουμε, και τα 28 δις για τις τράπεζες, και το προϋπολογισμένο έλλειμμα, θα διαμορφωθεί στο τέλος του 2009, στα 300 δισεκατομμύρια, και θα αντιστοιχεί στο 120% του ΑΕΠ .(Αν στο μεταξύ δεν καταπέσουν ,λόγω της κρίσης, οι εγγυήσεις του δημοσίου).
Για να αντιληφθούμε πλήρως, το μέγεθος της υπερχρέωσης, της ελληνικής οικονομίας, θα πρέπει να προσθέσουμε σε αυτό το ποσό, 300 δις «αέρα», από τις μεταχρονολογημένες επιταγές, και 260 δις ,πάνω- κάτω, που είναι το χρέος των επιχειρήσεων και των νοικοκυριών.
Tο μόνο που κάνουμε επομένως , είναι να παράγουμε χρέος. Για παραγωγή 100 ευρώ, χρωστάμε 300.
«Δυστυχώς επτωχεύσαμεν » ,δηλαδή όπως είχε πει ο Τρικούπης.
Αυτό, είναι πολιτικό ζήτημα και όχι λογιστικό, και για την αντιμετώπιση του χρειάζονται πολιτικές αποφάσεις και μέτρα, και όχι λογιστικές ρυθμίσεις. Για να βγούμε από την κρίση, χρειάζεται ένα πολυετές σχέδιο, με φιλοσοφία διαφορετική από τις « ιδεοληψίες» των τραπεζιτών .
Τα στοιχεία του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους καταγράφουν αύξηση του δημόσιου χρέους στη διάρκεια του 2008, κατά 24,3 δισ. ευρώ ή κατά 10,2%, σε σύγκριση με το 2007. Το «άνοιγμα» ξεπέρασε και τις πιο απαισιόδοξες εκτιμήσεις!!.
Η αύξηση του δημόσιου χρέους, ήταν σχεδόν διπλάσια του ελλείμματος του προϋπολογισμού , και αυτό δείχνει, ότι το χρέος ανατροφοδοτείται από τους τόκους, και τα χρεολύσια , αλλά και από τα ελλείμματα ,(κρυφά ή φανερά), του ευρύτερου δημόσιου τομέα.
Ενώ το «έλλειμμα» του 2008, ήταν 13,9 εκατ. ευρώ, το δημόσιο χρέος αυξήθηκε κατά 24.329 εκατ. ευρώ. Αυξήθηκε δηλαδή κατά 13,5 δισ. ευρώ, επιπλέον της αύξησης του ελλείμματος . Οι πληρωμές για τοκοχρεολύσια έφθασαν τα 14,5 δις ευρώ. Είναι φανερό ότι έχουμε εισέλθει σε « τοκογλυφική φάση της οικονομίας».
Από συνολικό χρέος του 2008, το 99.4% είναι σε ευρώ, και το 91,7% αντιστοιχεί διαπραγματεύσιμα ομόλογα. Μόνο το 8,3%, αφορά εκδόσεις ειδικών τύπων ομολόγων. (Προμέτοχα, Μετατρέψιμα, Δομημένα κ.λπ.). Έτσι περιορίζεται ο ρόλος, των « έξυπνων χαρτιών» στη διόγκωση του χρέους.
Η εκρηκτική αύξηση του δημόσιου χρέους της χώρας από το 2004, θα πρέπει να εξηγηθεί με κάθε λεπτομέρεια. στον ελληνικό λαό, διότι δεν είναι μόνο απόρροια του εκτροχιασμού των ελλειμμάτων του κρατικού προϋπολογισμού, ενός-δύο ετών, και δεν οφείλεται μόνο στην ανάληψη των ελλειμμάτων του ευρύτερου δημόσιου τομέα.
Η ανικανότητα και η ακαταλληλότητα, του κυβερνητικού επιτελείου, προκύπτει από την σύγκριση των «πεπραγμένων», με τους «προϋπολογισμούς». Ακολουθούν τη φιλοσοφία, «όπου βγει» και το δόγμα « πέρα βρέχει».
Είχαν στόχο την συγκράτηση του χρέους στα 257.929 εκ. ευρώ, στο τέλος του 2008, και έπεσαν εξω, κατά 4,141 δις ευρώ, ή το 1,7% του ΑΕΠ. Για το 2009, ο στόχος του προϋπολογισμού και της κυβέρνησης είναι η συγκράτηση του χρέους στα 272 δις ευρώ. (Τον έχουν χάσει από τον Ιανουάριο…).
Με τα επιτόκια δανεισμού στο 5%, και μηδενική ανάπτυξη, το χρέος είναι βέβαιο ότι θα συνεχίσει να ανατροφοδοτείται από τους τόκους με εκρηκτικούς ρυθμούς.
Η λύση, δεν μπορεί να προέλθει από την συγκράτηση και τη μείωση των δαπανών και μόνο. Θα πρέπει να φορολογηθούν οι τόκοι του χρέους. Μόνον έτσι, η λιτότητα στα εισοδήματα των εργαζομένων και του ελληνικού λαού θα πιάσουν τόπο.
Αλλά, η λιτότητα, θα πρέπει να ξεκινήσει, από τις « ανθρωπιστικές» δαπάνες, που μας έχουν φορτώσει το ΝΑΤΟ και η Ε.Ε.
Η τεράστια αύξηση των ελλειμμάτων του συστήματος υγείας, δεν οφείλεται στις «παροχές » προς τους Έλληνες πολίτες, αλλά στην περίθαλψη των συγγενών των (λαθρο) μεταναστών, που κατακλύζουν τα νοσοκομεία, και τα ιατρεία του ΙΚΑ.
Η Ελλάδα θα λαμβάνει από το Ευρωπαϊκό Ταμείο Προσφύγων ως το 2013 κάτι λιγότερο από 1 ευρώ τον χρόνο, ανά ξένο μετανάστη που φιλοξενεί. Τα στοιχεία του Ευρωπαϊκού Ταμείου Προσφύγων, αποδεικνύουν ότι η Ελλάδα παίρνει 7 φορές λιγότερα χρήματα από την Σουηδία (!), παρότι η χώρα μας έχει πολλαπλάσιο αριθμό λαθρομεταναστών!
Επομένως, και πληρώνουμε υψηλά επιτόκια, για να σωθούν οι χρεοκοπημένοι τραπεζίτες, και σηκώνουμε το κόστος περίθαλψης των θυμάτων των αμερικανικών βομβαρδισμών στο Ιράκ και το Αφγανιστάν, και πληρώνουμε την τουρκική επιθετικότητα, και πληρώνουμε το «συμμαχικό κόστος» με αποστολές στο Αφγανιστάν , και πληρώνουμε από την τσέπη μας για να κάνουμε τον "χωροφύλακα" για λογαριασμό όλων των χωρών της Ένωσης, στα νότιο-ανατολικά της σύνορα.
Οι πολιτικές αποφάσεις ,θα πρέπει να ξεκινήσουν, από τη φορολόγηση του χρέους και από τα βάρη που έχουν επιβληθεί από τρίτους στον ελληνικό λαό.
Οι «θυσίες», στη συνέχεια. θα πρέπει να ζητηθούν πρώτα από τους λίγους που έχουν τα πολλά, και στο τέλος να κληθούν να πληρώσουν, οι πολλοί που έχουν λίγα.
Σπύρος Χατζάρας
Αυτό, είναι πολιτικό ζήτημα και όχι λογιστικό, και για την αντιμετώπιση του χρειάζονται πολιτικές αποφάσεις και μέτρα, και όχι λογιστικές ρυθμίσεις. Για να βγούμε από την κρίση, χρειάζεται ένα πολυετές σχέδιο, με φιλοσοφία διαφορετική από τις « ιδεοληψίες» των τραπεζιτών .
Τα στοιχεία του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους καταγράφουν αύξηση του δημόσιου χρέους στη διάρκεια του 2008, κατά 24,3 δισ. ευρώ ή κατά 10,2%, σε σύγκριση με το 2007. Το «άνοιγμα» ξεπέρασε και τις πιο απαισιόδοξες εκτιμήσεις!!.
Η αύξηση του δημόσιου χρέους, ήταν σχεδόν διπλάσια του ελλείμματος του προϋπολογισμού , και αυτό δείχνει, ότι το χρέος ανατροφοδοτείται από τους τόκους, και τα χρεολύσια , αλλά και από τα ελλείμματα ,(κρυφά ή φανερά), του ευρύτερου δημόσιου τομέα.
Ενώ το «έλλειμμα» του 2008, ήταν 13,9 εκατ. ευρώ, το δημόσιο χρέος αυξήθηκε κατά 24.329 εκατ. ευρώ. Αυξήθηκε δηλαδή κατά 13,5 δισ. ευρώ, επιπλέον της αύξησης του ελλείμματος . Οι πληρωμές για τοκοχρεολύσια έφθασαν τα 14,5 δις ευρώ. Είναι φανερό ότι έχουμε εισέλθει σε « τοκογλυφική φάση της οικονομίας».
Από συνολικό χρέος του 2008, το 99.4% είναι σε ευρώ, και το 91,7% αντιστοιχεί διαπραγματεύσιμα ομόλογα. Μόνο το 8,3%, αφορά εκδόσεις ειδικών τύπων ομολόγων. (Προμέτοχα, Μετατρέψιμα, Δομημένα κ.λπ.). Έτσι περιορίζεται ο ρόλος, των « έξυπνων χαρτιών» στη διόγκωση του χρέους.
Η εκρηκτική αύξηση του δημόσιου χρέους της χώρας από το 2004, θα πρέπει να εξηγηθεί με κάθε λεπτομέρεια. στον ελληνικό λαό, διότι δεν είναι μόνο απόρροια του εκτροχιασμού των ελλειμμάτων του κρατικού προϋπολογισμού, ενός-δύο ετών, και δεν οφείλεται μόνο στην ανάληψη των ελλειμμάτων του ευρύτερου δημόσιου τομέα.
Η ανικανότητα και η ακαταλληλότητα, του κυβερνητικού επιτελείου, προκύπτει από την σύγκριση των «πεπραγμένων», με τους «προϋπολογισμούς». Ακολουθούν τη φιλοσοφία, «όπου βγει» και το δόγμα « πέρα βρέχει».
Είχαν στόχο την συγκράτηση του χρέους στα 257.929 εκ. ευρώ, στο τέλος του 2008, και έπεσαν εξω, κατά 4,141 δις ευρώ, ή το 1,7% του ΑΕΠ. Για το 2009, ο στόχος του προϋπολογισμού και της κυβέρνησης είναι η συγκράτηση του χρέους στα 272 δις ευρώ. (Τον έχουν χάσει από τον Ιανουάριο…).
Με τα επιτόκια δανεισμού στο 5%, και μηδενική ανάπτυξη, το χρέος είναι βέβαιο ότι θα συνεχίσει να ανατροφοδοτείται από τους τόκους με εκρηκτικούς ρυθμούς.
Η λύση, δεν μπορεί να προέλθει από την συγκράτηση και τη μείωση των δαπανών και μόνο. Θα πρέπει να φορολογηθούν οι τόκοι του χρέους. Μόνον έτσι, η λιτότητα στα εισοδήματα των εργαζομένων και του ελληνικού λαού θα πιάσουν τόπο.
Αλλά, η λιτότητα, θα πρέπει να ξεκινήσει, από τις « ανθρωπιστικές» δαπάνες, που μας έχουν φορτώσει το ΝΑΤΟ και η Ε.Ε.
Η τεράστια αύξηση των ελλειμμάτων του συστήματος υγείας, δεν οφείλεται στις «παροχές » προς τους Έλληνες πολίτες, αλλά στην περίθαλψη των συγγενών των (λαθρο) μεταναστών, που κατακλύζουν τα νοσοκομεία, και τα ιατρεία του ΙΚΑ.
Η Ελλάδα θα λαμβάνει από το Ευρωπαϊκό Ταμείο Προσφύγων ως το 2013 κάτι λιγότερο από 1 ευρώ τον χρόνο, ανά ξένο μετανάστη που φιλοξενεί. Τα στοιχεία του Ευρωπαϊκού Ταμείου Προσφύγων, αποδεικνύουν ότι η Ελλάδα παίρνει 7 φορές λιγότερα χρήματα από την Σουηδία (!), παρότι η χώρα μας έχει πολλαπλάσιο αριθμό λαθρομεταναστών!
Επομένως, και πληρώνουμε υψηλά επιτόκια, για να σωθούν οι χρεοκοπημένοι τραπεζίτες, και σηκώνουμε το κόστος περίθαλψης των θυμάτων των αμερικανικών βομβαρδισμών στο Ιράκ και το Αφγανιστάν, και πληρώνουμε την τουρκική επιθετικότητα, και πληρώνουμε το «συμμαχικό κόστος» με αποστολές στο Αφγανιστάν , και πληρώνουμε από την τσέπη μας για να κάνουμε τον "χωροφύλακα" για λογαριασμό όλων των χωρών της Ένωσης, στα νότιο-ανατολικά της σύνορα.
Οι πολιτικές αποφάσεις ,θα πρέπει να ξεκινήσουν, από τη φορολόγηση του χρέους και από τα βάρη που έχουν επιβληθεί από τρίτους στον ελληνικό λαό.
Οι «θυσίες», στη συνέχεια. θα πρέπει να ζητηθούν πρώτα από τους λίγους που έχουν τα πολλά, και στο τέλος να κληθούν να πληρώσουν, οι πολλοί που έχουν λίγα.
Σπύρος Χατζάρας
EIΠAN ΓΙΑ ΤΟ ΠΡΟΫΠΟΛΟΓΙΣΜΟ ΤΟΥ ΟΜΠΑΜΑ
Ο πρώτος προϋπολογισμός του προέδρου Ομπάμα παραδέχεται αυτό που οι περισσότεροι στην Ουάσιγκτον αναγνώριζαν, αλλά φοβούνταν ή από ιδεολογική αμβλυωπία αρνούνταν να παραδεχθούν: η οικονομική ανάκαμψη από την καταστροφική οικονομική πολιτική του Τζορτζ Μπους απαιτεί αύξηση της φορολογίας. Με τον περιορισμό του δημοσιονομικού ελλείμματος των ΗΠΑ από τα 1,75 τρισ. δολάρια, κατά τα δύο τρίτα έως το 2013, θα αποκατασταθεί στα μάτια των διεθνών πιστωτών η αξιοπιστία του οικονομικού συστήματος των ΗΠΑ.
Πολ Κρούγκμαν, νομπελίστας - αρθρογράφος (New York Times)
Mε τον νέο προϋπολογισμό επιτυγχάνεται μία τεράστια τομή όχι μόνο την περίοδο της τελευταίας οκταετίας αλλά και των τελευταίων 30 ετών. Η Αμερική με τον νέο προϋπολογισμό τίθεται πάνω σε νέα θεμέλια. Για τους Δημοκρατικούς αποτελεί επίσης ανακούφιση, δεδομένου ότι αρχίζουν να αισθάνονται ότι βρίσκονται σε μία εποχή μετά τη Μεγάλη Υφεση.
Τιμ Γκάινορ, Reuters
«Αγαπώ τον πρόεδρο Ομπάμα. Γι’ αυτό επιθυμώ να είμαι προσεκτικά αισιόδοξος», δηλώνει ο δικηγόρος Ντέιβιντ Μπεν, 62 ετών, στο Σαν Φρανσίσκο. Κατά τον Ντέιβιντ Μπεν, από τις δαπάνες των 3,55 τρισ. δολαρίων που προβλέπει το σχέδιο Ομπάμα, ελπίζεται ότι θα διασωθεί η οικονομία των ΗΠΑ, θα δημιουργηθούν θέσεις εργασίας και θα τεθούν τα θεμέλια της ανάπτυξης.
Ντέιβιντ Λέοναρντ, Ιnternational Herald Tribune
Ο προϋπολογισμός που παρουσίασε τη περασμένη Πέμπτη ο πρόεδρος δεν είναι τίποτε άλλο από μία προσπάθεια να τεθεί κάποιο τέλος σε μια εποχή τριακονταετούς διάρκειας στην οποία κυριαρχούσαν οι οικονομικές ιδέες του Ρόναλντ Ρέιγκαν και των οπαδών του. Τώρα θεμελιώνονται σαρωτικές αλλαγές στον κλάδο της ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης, της παιδείας και σε άλλους νευραλγικούς τομείς.
Τζάκι Καλμς, Ιnternational Herald Tribune
Πρόκειται για μία ευκαιρία που παρέχεται άπαξ σε κάθε γενιά. Ο πρόεδρος Ομπάμα προτείνει έναν προϋπολογισμό δεκαετούς διάρκειας, ο οποίος αντανακλά την αποφασιστικότητά του έναντι της ύφεσης με το να επενδύσει τρισεκατομμύρια δολάρια και το δικό του πολιτικό κεφάλαιο για την αναδόμηση των εθνικών προτεραιοτήτων.
http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_economyagor_1_01/03/2009_305321
ΒΑΡΙΕΜΑΙ ΝΑ ΨΑΧΝΩ ΝΑ ΒΡΩ ΠΟΤΕ ΑΝΗΡΤΗΣΑ ΟΤΙ ΑΠΑΙΤΕΙΤΑΙ ΙΣΧΥΡΗ ΑΝΑΔΙΑΝΟΜΗ ΕΙΣΟΔΗΜΑΤΟΣ ΜΕΣΩ ΑΝΑΘΕΩΡΗΣΗΣ ΤΗΣ ΦΟΡΟΛΟΓΙΑΣ
ΓΙΑ ΟΣΟΥΣ ΑΚΟΜΑ ΑΝΑΡΩΤΙΟΥΝΤΑΙ, ΣΗΜΕΙΩΝΩ ΟΤΙ ΒΡΙΣΚΟΜΑΣΤΕ ΣΕ ΕΝΑ (ΜΕΓΑ)ΚΥΚΛΟ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ ΠΕΡΙ ΤΩΝ 30 ΕΤΩΝ, ΥΠΟ ΤΗ ΣΚΕΠΗ ΕΥΡΥΤΕΡΗΣ ΚΕΫΝΣΙΑΝΗΣ ΘΕΩΡΗΣΗΣ ΤΩΝ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ (STIGLITZ), ΣΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΚΥΡΙΑΡΧΟ ΡΟΛΟ ΣΤΙΣ ΔΥΤΙΚΕΣ ΚΟΙΝΩΝΙΕΣ ΘΑ ΔΙΑΔΡΑΜΑΤΙΣΕΙ ΜΙΑ ΤΕΤΟΙΑ ΑΝΑΔΙΑΝΟΜΗ ΜΕ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΝΑ ΙΣΧΥΡΟΠΟΙΕΙ ΤΗ ΘΕΣΗ ΤΟΥ
Ο φιλόδοξος προϋπολογισμός του Μπαράκ Ομπάμα
Οι στοχοι για έσοδα, δαπάνες και έλλειμμα στηρίζονται σε αισιόδοξες εκτιμήσεις, ενώ υπάρχει ασάφεια για τις μακροπρόθεσμες υποχρεώσεις του
ΓΙΑ ΚΑΠΟΙΟΝ ΠΟΥ ΕΜΑΘΕ ΤΟΝ ΟΜΠΑΜΑ ΚΑΙ ΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΤΟΥ ΛΙΓΟ ΠΡΙΝ ΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ, ΑΚΟΜΑ ΚΙ ΑΝ ΔΙΑΒΑΣΕΙ ΤΑ ΠΑΡΑΠΑΝΩ, ΟΣΑ ΕΞΗΓΓΕΙΛΕ ΤΟΥ ΦΑΙΝΟΝΤΑΙ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΑ!
ΓΙΑ ΕΚΕΙΝΟΝ ΟΜΩΣ ΠΟΥ ΓΝΩΡΙΖΕΙ ΤΟΣΟ ΤΙΣ ΑΝΑΓΚΕΣ ΟΣΟ ΚΑΙ ΤΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ, Ο ΝΕΟΣ ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΑΠΛΑ ΕΚΑΝΕ ΜΙΑ ΚΑΛΗ ΑΡΧΗ.
ΕΧΕΙ ΠΟΛΥ ΜΕΓΑΛΑ ΠΕΡΙΘΩΡΙΑ ΑΚΟΜΑ.
The Economist
Στις 26 Φεβρουαρίου ο Μπαράκ Ομπάμα παρουσίασε σχέδιο προϋπολογισμού που προβλέπει μείωση του ελλείμματος από τα 1,75 τρισ. δολάρια το 2009 στα 533 δισ. το 2013, όταν θα λήγει η θητεία του. Ως ποσοστό του ΑΕΠ, ο προϋπολογισμός φέρει το έλλειμμα να μειώνεται από το μεταπολεμικό ιστορικό του επίπεδο του 12% σε μόλις 3%. Είναι, όμως, αξιόπιστος; Τουλάχιστον ο Ομπάμα φαίνεται πολύ πιο έντιμος δημοσιονομικά από τον Τζορτζ Μπους, του οποίου οι προϋπολογισμοί μονίμως άφηναν εκτός αναπόφευκτες δαπάνες, όπως για πολέμους και φυσικές καταστροφές, ενσωματώνονας αυξήσεις φόρων και περικοπές δαπανών που δεν θα συνέβαιναν ποτέ και έκρυβαν τον αντίκτυπο της πολιτικής του επί του δημοσιονομικού ελλείμματος προβλέποντας χρονοδιάγραμμα 5 ετών αντί για 10.
Ο Ομπάμα επαναφέρει τα κρυφά στοιχεία στον προϋπολογισμό και το χρονοδιάγραμμα της δεκαετίας. Κάνει, ωστόσο, το λάθος να προβλέπει ένα ρόδινο οικονομικό μέλλον. Για να αυξήσει τα έσοδα, αφήνει τις φοροαπαλλαγές του Μπους στο 2% των πλουσιότερων Αμερικανών (με εισοδήματα άνω των 250.000) μέχρι την εκπνοή τους στα τέλη του 2010. Οι εταιρείες δεν θα μπορούν πλέον να εξαιρούν από τη φορολογία όσα έσοδα προέρχονται από εξωτερικές πηγές. Περιορίζονται πολλές από τις πλέον δημοφιλείς φοροαπαλλαγές, στους περιφερειακούς φόρους, στα επιτόκια των στεγαστικών δανείων και στις δωρεές για φιλανθρωπία όσον αφορά τους πλούσιους. Προβλέπεται αύξηση εσόδων μέχρι το 2012 από τη θέσπιση ορίων στις εκπομπές καυσαερίων αλλά και από την εμπορία αδειών για την υπέρβασή τους. Για να μειώσει τις δαπάνες, ο Ομπάμα υπόσχεται να αποχωρήσουν τα περισσότερα αμερικανικά στρατεύματα από το Ιράκ πριν τα από τέλη του 2010 και να μειωθούν οι δαπάνες στο ιδιωτικό πρόγραμμα υγείας Medicare και οι πληρωμές σε αγρότες. Στην ουσία οι αυξήσεις στη φορολογία και οι περικοπές δαπανών προορίζονται για την επίτευξη των προτεραιοτήτων του Ομπάμα: τη μονιμοποίηση των φοροαπαλλαγών στην εργασία, την επέκταση του συστήματος κοινωνικών ασφαλίσεων, την προσφορά περισσότερων κεφαλαίων για γονείς, φοιτητές, ανάπηρους και ανέργους, τις επενδύσεις σε ανανεώσιμες πηγές ενέργειας και την ενίσχυση των αμερικανικών στρατευμάτων στο Αφγανιστάν. Παράλληλα αφήνει το ενδεχόμενο περαιτέρω ενίσχυσης των τραπεζών πέραν των 700 δισ. δολαρίων που έχουν ήδη εγκριθεί και για τον λόγο αυτόν δημιουργεί ταμείο με 250 δισ. δολάρια. Εξ ου και το τεράστιο έλλειμμα για το 2009. Η μείωση του ελλείμματος που προβλέπει βασίζεται κυρίως όχι στις δράσεις του αλλά στην εκπνοή των μέτρων στήριξης, τη διακοπή των ενισχύσεων και την επαναφορά των φορολογικών εσόδων με τη σταδιακή ανάκαμψη της οικονομίας σε ανάπτυξη κατά μέσο όρο 4% από το 2010 μέχρι το 2013. Εκεί έγκειται και ο μεγαλύτερος κίνδυνος για τα σχέδια του Ομπάμα. Οι προβλέψεις του είναι πολύ πιο αισιόδοξες από εκείνες οικονομολόγων του ιδιωτικού τομέα, που γίνονται διαρκώς πιο απαισιόδοξες. Ο πρόεδρος της Fed, Μπεν Μπερνάνκι, προέβλεψε προ ημερών ότι η ύφεση θα τελειώσει φέτος μόνον εάν σταθεροποιηθεί το χρηματοπιστωτικό σύστημα. Μια παρατεταμένη ύφεση ή στασιμότητα εγκυμονεί δύο δημοσιονομικούς κινδύνους.
Πρώτον, ο κ. Ομπάμα δεν θα θέλει να αυξήσει τους φόρους και θα μπαίνει στον πειρασμό να επεκτείνει τα μέτρα τόνωσης της οικονομίας αν δεν υποχωρεί η ανεργία μέχρι το 2010. Σε τελική ανάλυση, η πρόωρη επιβολή περιοριστικής δημοσιονομικής πολιτικής μπορεί να παρατείνει την ύφεση, όπως έγινε στην Ιαπωνία τη δεκαετία του 1990.
Δεύτερον, μια παρατεταμένη ύφεση θα δυσχεράνει τη μείωση του χρέους. Εξ αιτίας στασιμότητας της παραγωγής και μείωσης των τιμών, η Ιαπωνία είδε το χρέος της να εκτινάσσεται από το 29% στο 85% και φέτος αναμένεται να φθάσει στο 98%. Η ανησυχητική ομοιότητα με την Αμερική είναι πως το ονομαστικό ΑΕΠ της θα υποχωρήσει φέτος για πρώτη φορά μετά το 1949. Ετσι, ο στόχος του 3% που έχει θέσει για το έλλειμμα ο κ. Ομπάμα μπορεί να είναι πολύ πιο δύσκολο να επιτευχθεί από όσο νομίζει και ίσως όχι τόσο φιλόδοξος όσο νομίζει.
Βάσει συνετών υποθέσεων, οι Αλαν Αουερμπαχ του Πανεπιστημίου του Μπέρκλεϊ και Γουίλιαμ Γκέλι του Ινστιτούτου Brookings προβλέπουν πως το έλλειμμα θα περιοριστεί γύρω στο 5% του ΑΕΠ το 2013, για να φθάσει στο 6% το 2019, ενώ το χρέος θα εξακολουθήσει να αυξάνεται. Και αυτά χωρίς να περιλαμβάνεται το πλήρες κόστος της επέκτασης του συστήματος υγείας και των συντάξεων. Παρά τη ρητορική του δεινότητα, τα σχέδια του Ομπάμα για το πώς θα ανταποκριθεί στις μακροπρόθεσμες υποχρεώσεις του είναι απογοητευτικά ασαφή. Ζήτησε από τους Αμερικανούς να «αντιμετωπίσει το αυξανόμενο κόστος των κοινωνικών ασφαλίσεων», αλλά υποσχέθηκε να δαπανήσει πολύ περισσότερα. Είχε άλλωστε την ευκαιρία να επιβάλει υψηλότερους φόρους σε πολυεθνικές που εκπέμπουν υψηλά επίπεδα καυσαερίων στο πλαίσιο μιας ευρύτερης αναμόρφωσης του φορολογικού συστήματος. Το απέφυγε. Για να είμαστε δίκαιοι, είναι οι πρώτες ημέρες της προεδρίας του και πρέπει να θέσει σε προτεραιότητα τη σταθεροποίηση της οικονομίας.
http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_economyagor_1_01/03/2009_305325ΓΙΑ ΚΑΠΟΙΟΝ ΠΟΥ ΕΜΑΘΕ ΤΟΝ ΟΜΠΑΜΑ ΚΑΙ ΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΤΟΥ ΛΙΓΟ ΠΡΙΝ ΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ, ΑΚΟΜΑ ΚΙ ΑΝ ΔΙΑΒΑΣΕΙ ΤΑ ΠΑΡΑΠΑΝΩ, ΟΣΑ ΕΞΗΓΓΕΙΛΕ ΤΟΥ ΦΑΙΝΟΝΤΑΙ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΑ!
ΓΙΑ ΕΚΕΙΝΟΝ ΟΜΩΣ ΠΟΥ ΓΝΩΡΙΖΕΙ ΤΟΣΟ ΤΙΣ ΑΝΑΓΚΕΣ ΟΣΟ ΚΑΙ ΤΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ, Ο ΝΕΟΣ ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΑΠΛΑ ΕΚΑΝΕ ΜΙΑ ΚΑΛΗ ΑΡΧΗ.
ΕΧΕΙ ΠΟΛΥ ΜΕΓΑΛΑ ΠΕΡΙΘΩΡΙΑ ΑΚΟΜΑ.
Το who is who των κρατικών επιτρόπων
Αμηχανία επικράτησε στις διοικήσεις των τραπεζών με την ανακοίνωση των ονομάτων των εκπροσώπων του Δημοσίου, οι οποίοι τοποθετούνται στο διοικητικό συμβούλιο των τραπεζών που μετέχουν στο σχέδιο ενίσχυσης της ρευστότητας της οικονομίας.
Την αρχική έκπληξη πάντως γρήγορα διαδέχθηκαν δηκτικά σχόλια, καθώς κάθε προσπάθεια ανίχνευσης της λογικής πάνω στην οποία στηρίχθηκε η επιλογή των εκπροσώπων του Δημοσίου οδηγούσε μόνο σε μια οδό. Την οδό Ρηγγίλης.
Σύμβουλοι υπουργών της Νέας Δημοκρατίας, πρώην γενικοί γραμματείς, ακόμα και ένας πρώην πρόεδρος της ΟΝΝΕΔ, αποτελούν τα «μάτια και αυτιά» του Δημοσίου στις τράπεζες και οι οποίοι θα «διασφαλίσουν την αποτελεσματική εφαρμογή του προγράμματος ενίσχυσης της ρευστότητας, ασκώντας έλεγχο στις τράπεζες». Οι εκπρόσωποι έχουν το δικαίωμα αρνησικυρίας στη λήψη οποιασδήποτε απόφασης σχετικής με τη διανομή μερισμάτων και την πολιτική παροχών προς τον πρόεδρο, τον διευθύνοντα σύμβουλο και τους γενικούς διευθυντές των τραπεζών. Επιπλέον, οι εκπρόσωποι του Δημοσίου, έχουν ελεύθερη πρόσβαση στα βιβλία και τα στοιχεία των πιστωτικών ιδρυμάτων! Προφανώς, στην εγχώρια αγορά δεν υπάρχουν έμπειρα στελέχη της αγοράς ή τεχνοκράτες με αποτέλεσμα η ελληνική κυβέρνηση να υποχρεωθεί να επιλέξει ως εκπρόσωπό της (στην Proton Bank) τον κ. Σταμάτη Μαύρο. Οπως προκύπτει από το βιογραφικό του, ο κ. Μαύρος δεν έχει καμία τραπεζική εμπειρία.
Το πρόβλημα ασφαλώς δεν είναι ο κ. Μαύρος ή ο οικονομικός διευθυντής του «Αδέσμευτου Τύπου» κ. Γ. Ρίζος που τοποθετήθηκε στην Τράπεζα Αττικής αλλά η... λογική των διοικούντων που δεν τηρούν στοιχειώδη προσχήματα και επιβεβαιώνουν σε κάθε ευκαιρία ότι στην Ελλάδα δεν έχει σημασία το ποιος είσαι αλλά το ποιον ξέρεις. Ετσι μπορεί μια μέρα, με μια καλή γνωριμία και λίγη τύχη, να βρεθείς να... ελέγχεις τους διευθυντές της Εθνικής, της Eurobank, της Alpha ή της Πειραιώς. Και γιατί όχι, να γίνεις και διοικητής τράπεζας αν η κρίση οδηγήσει σε... κρατικοποιήσεις τραπεζών.
http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_economy_1_01/03/2009_305334
ΘΑ ΤΟ ΘΕΣΩ ΑΛΛΙΩΣ:
ΣΤΟ Δ.Σ. ΤΩΝ ΤΡΑΠΕΖΩΝ ΑΣ ΕΧΟΥΜΕ ΑΡΓΟΜΙΣΘΟΥΣ [αλήθεια μόνο για το ..Νικοπολίδη γίνεται φασαρία;] ΑΦΟΥ ΘΑ ΚΑΝΟΥΝ (;) ΟΤΙ ΤΟΥΣ ΠΟΥΝ.
ΣΤΑ Δ.Σ. ΤΩΝ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΩΝ ΤΑΜΕΙΩΝ ΑΚΟΜΑ ΘΑ ΕΧΟΥΜΕ ΠΡΩΗΝ ΝΑΥΑΡΧΟΥΣ ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΙΡΝΟΥΝ ΕΠΕΝΔΥΤΙΚΕΣ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ;
'Η ΝΑ ΣΤΕΙΛΟΥΜΕ (ΠΡΩΗΝ) ΧΡΗΜΑΤΙΣΤΕΣ ΝΑ ΚΥΒΕΡΝΗΣΟΥΝ ΤΑ ΠΟΛΕΜΙΚΑ ΠΛΟΙΑ;
Η Αθήνα διαθέτει τη 14η ακριβότερη αγορά κατοικίας σε παγκόσμιο επίπεδο!
Θυμηθείτε το προηγούμενο σχετικό ποστ και μετά συνεχίστε την ανάγνωση:
Στην 14η θέση της λίστας των ακριβότερων πόλεων για την απόκτηση κατοικίας (μεταξύ 112 πόλεων) κατατάσσεται η Αθήνα, σύμφωνα με έρευνα της Global Property Guide. Ταυτόχρονα οι προσφερόμενες αποδόσεις είναι μόλις 2,7% (με βάση την εκμετάλλευση από ενοικίαση), ποσοστό που τοποθετεί την πρωτεύουσα στην 89η θέση επί συνόλου 91 πόλεων σε παγκόσμιο επίπεδο. Οπως αντιλαμβάνεται κανείς, η Αθήνα μόνο ελκυστική δεν μπορεί να θεωρηθεί για τους επενδυτές που αναζητούν ευκαιρίες στην αγορά κατοικίας. Η έρευνα λαμβάνει υπόψη της τη μέση τιμή ενός μεταχειρισμένου διαμερίσματος επιφάνειας 120 τ.μ., σε καλή κατάσταση, στο κέντρο της κάθε πόλης, σε καλή περιοχή κατά κανόνα εκεί που θα αγόραζαν ακίνητο οι ξένοι. Στην περίπτωση της Αθήνας, το κόστος για ένα τέτοιο διαμέρισμα ανέρχεται σύμφωνα με την έκθεση σε 6.125 ευρώ/τ.μ. (7.858 δολάρια/τ.μ.), με την προτιμώμενη περιοχή να εντοπίζεται στο Κολωνάκι.
Δεδομένου ότι η προσφερόμενη απόδοση κάθε ακινήτου αποτελεί ευθεία συνάρτηση μεταξύ της αξίας κτήσης του και του ενοικίου που μπορεί να επιτευχθεί, η απόδοση που προσφέρει η αγορά της Αθήνας για κατοικίες δεν είναι διόλου ελκυστική. Γι' αυτό άλλωστε δεν έχουν καταγραφεί επενδύσεις σε ακριβά ακίνητα με στόχο την εκμετάλλευση. Η απόδοση του 2,7% είναι χαμηλότερη από τους προθεσμιακούς καταθετικούς λογαριασμούς, τα ομόλογα, ακόμα και από αρκετές μετοχές, έστω και υπό το παρόν αρνητικό χρηματιστηριακό περιβάλλον.
...
Τα στοιχεία αυτά, σε συνδυασμό με ιδιαιτερότητες, όπως το υψηλό απόθεμα απούλητων κατοικιών (υπολογίζονται σε περίπου 150.000), έχουν προκαλέσει μια ήπια διόρθωση των τιμών στις περισσότερες περιοχές της χώρας. Το πρόβλημα είναι εντονότερο σε σημεία όπου υπάρχει μεγάλη συγκέντρωση νεόδμητων κατοικιών. Ως τέτοια, αναγνωρίζονται τμήματα των βορείων προαστίων, όπως ο Γέρακας, το Πάτημα Χαλανδρίου, το Κοντόπευκο (Αγ. Παρασκευή), το τμήμα του Αμαρουσίου πέριξ του πρώην Χωριού Τύπου, η Πεύκη και η Λυκόβρυση, αλλά και ορισμένα σημεία στα νότια, όπως η Ανω Γλυφάδα.
http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_economy_100018_01/03/2009_305343
Tρόποι σκέψης των ξένων οίκων
Κάντε το κόπο και διαβάστε το παρακάτω λινκ:
το λινκ σχετίζεται με τις κρατικοποιήσεις στο ΗΒ.
Αλλά αυτό που έχει αξία είναι ο τρόπος σκέψης των αναλυτών της UBS.
Παίζουν κάποιο παιχνίδι.
This is why Tier 1 is irrelevent
http://ftalphaville.ft.com/blog/2009/02/24/52830/this-is-why-tier-1-is-irrelevent/το λινκ σχετίζεται με τις κρατικοποιήσεις στο ΗΒ.
Αλλά αυτό που έχει αξία είναι ο τρόπος σκέψης των αναλυτών της UBS.
Παίζουν κάποιο παιχνίδι.
six-words-motto 2009
We Are Too Big To Fail
http://freakonomics.blogs.nytimes.com/2009/02/24/the-new-six-word-motto-for-the-us-is/
Η Καλιφόρνια οδηγός...
California unemployment rate reaches 10.1%
With more than 1 in 10 workers unemployed in January, the state registers its highest jobless rate since June 1983.http://www.latimes.com/business/la-fi-california-jobs28-2009feb28,0,3811550.story
ΟΔΗΓΟΣ ΟΧΙ ΓΙΑ ΤΟ 1983... ΓΙΑ ΤΟ 10.1%...
ΚΙ ΑΝ ΤΟ 10.1% ΕΠΑΛΗΘΕΥΤΕΙ ΠΑΝΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΑ, ΑΥΤΟ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΠΕΡΙ ΤΟ ΤΟ ΔΥΟ ΔΕΚΑ...
Κακή πρόβλεψη
από τον Πωλ Κρούγκμαν σχετικά με το τελευταίο σχέδιο για τη διάσωση του τραπεζικού τομέα:
The actual plan seems to be to keep the banks semi-alive by implicitly guaranteeing their liabilities and dribbling in money as necessary, all the while proclaiming that they’re adequately capitalized — and hope that things turn up. It’s Japan all over again.
And the result will probably be a deeper, long-lasting crisis.
The actual plan seems to be to keep the banks semi-alive by implicitly guaranteeing their liabilities and dribbling in money as necessary, all the while proclaiming that they’re adequately capitalized — and hope that things turn up. It’s Japan all over again.
And the result will probably be a deeper, long-lasting crisis.
Good Bank/New Bank vs. Bad Bank: a rare example of a no-brainer
By focusing scarce fiscal resources on supporting flows of new lending and new funding to support new lending, rather than on supporting stocks of existing bad assets and/or toxic assets and on guaranteeing or insuring stocks of existing liabilities, the state meets its three key objectives.
First, its short-run economic stabilization and crisis-fighting objective;
second, its medium and long-term banking sector incentive-enhancing, moral-hazard-minimizing objective;
and third, its fairness objectives: the polluter pays or, you break it, you own it.
Establishing legal and institutional clear water between the legacy bad banks and the new good banks is a necessary condition for fulfilling the economic imperative to support flows of new lending and borrowing rather than to protect existing stocks of toxic assets and their owners.
First, its short-run economic stabilization and crisis-fighting objective;
second, its medium and long-term banking sector incentive-enhancing, moral-hazard-minimizing objective;
and third, its fairness objectives: the polluter pays or, you break it, you own it.
Establishing legal and institutional clear water between the legacy bad banks and the new good banks is a necessary condition for fulfilling the economic imperative to support flows of new lending and borrowing rather than to protect existing stocks of toxic assets and their owners.
Maverecon: Willem Buiter
Swedish experience II
H Cleveland FED τόσο το 2007 όσο και τον Φεβρ. 2009 σχολιάζει το σουηδικό μοντέλο:
four key principles necessary in resolving troubled financial institutions:
η εργασία της FED του 2007
four key principles necessary in resolving troubled financial institutions:
1. Transparency. Fully disclosing banks’ losses “clears the uncertainty surrounding the institutions and makes it possible for the viable institutions to raise new funds.”
For the U.S., of course, the extent of banks’ losses is the big mystery.
2. Political and financial independence. “If a government agency holds the purse strings, it can dictate policy and can also impede the process if emergency funding is needed,” they write.
Here, escaping political involvement entirely is a lost cause at this point.
3. Maintenance of market discipline Investors must pay the price for missing signs of trouble, they say. “As past historical examples demonstrate, the stability of financial markets after crises largely depends on the incentive framework that is left in place.”
This is where the “blanket guarantees of uninsured depositors” comes into play to skew market discipline. It’s a form of the moral hazard argument — one that’s very much being discussed amid the U.S. response, though moral hazard of course has taken a back seat at times.
4. Restoration of credit flows Getting credit moving through the economy again, they acknowledge, is “a difficult task, given that the economic fallout from a crisis (such as rising unemployment) actually erodes credit quality further.”
ο σχολιασμός είναι από τη WSJη εργασία της FED του 2007
*Lessons for the US from the Swedish Bank Crisis
Thus, the common American idea that the Swedish bank resolution involved major nationalization is a sheer misunderstanding. Only one failing private bank, Gota Banken, was merged with an equally bankrupt state bank. Sweden avoided private-public partnerships, of which Fannie Mae and Freddie Mac are the most telling and repulsive example, because, as Larry Summers so memorably has stated, public-private partnerships usually means that profits are privatized and losses nationalized.
In sum, in Sweden bad debts were not taken over by the state or transferred to any aggregator state bank; but each bank, private or state-owned, established its own bad bank. The Swedish model avoided the trading of depressed assets in the midst of the crisis, while they were internally valued at their low market value. If nobody can assess the value of an asset, it is probably not worth much. Only one bankrupt bank was nationalized.
http://www.petersoninstitute.org/realtime/?p=504
Dangerous loans
Δείτε το γράφημα 2000 - 2007 σχετικά με το πόσοι δανειολήπτες έχουν δανειστεί πάνω από 4 φορές το ετήσιο εισόδημά τους για να αγοράσουν ακίνητο.
http://www.usatoday.com/money/economy/housing/2009-02-24-bigloans_N.htm
Το νούμερο για το 2007 φτάνει το 9%.
ΜΕΤΑ ΣΚΕΦΤΕΙΤΕ ΤΙ ΕΓΙΝΕ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ...
Τέλος, οι τιμές των ακινήτων (ΟΛΑ ΑΠΟ ΕΚΕΙ ΞΕΚΙΝΗΣΑΝ) θα συνεχίσουν να πέφτουν και το 2010, ενδεχομένως και το 2011...
(μιλάμε για Αμερική)
Για τα εγχώρια - τα σημείωσε κι ο Βασίλης - των ακινήτων μόλις έχουμε φτάσει σε πραγματικά οριακό σημείο. Σε λίγο η κατηφόρα θα αδυνατεί και θα νικηθεί.
http://www.usatoday.com/money/economy/housing/2009-02-24-bigloans_N.htm
Το νούμερο για το 2007 φτάνει το 9%.
ΜΕΤΑ ΣΚΕΦΤΕΙΤΕ ΤΙ ΕΓΙΝΕ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ...
Τέλος, οι τιμές των ακινήτων (ΟΛΑ ΑΠΟ ΕΚΕΙ ΞΕΚΙΝΗΣΑΝ) θα συνεχίσουν να πέφτουν και το 2010, ενδεχομένως και το 2011...
(μιλάμε για Αμερική)
Για τα εγχώρια - τα σημείωσε κι ο Βασίλης - των ακινήτων μόλις έχουμε φτάσει σε πραγματικά οριακό σημείο. Σε λίγο η κατηφόρα θα αδυνατεί και θα νικηθεί.
Εκτίμηση ΑΕΠ Αμερικής 2009-2010
The baseline economic assumption for those tests is a 2% drop in GDP this year, almost twice the decline the White House assumes, and only 2.1% growth next year. The “more adverse” stress-test scenario is for a 3.3% GDP drop this year and only 0.5% growth in 2010.
πηγή
Δίνεται έμφαση στο σημείο αυτό καθώς οι εκτιμήσεις του επιτελείου Ομπάμα προφανώς ΥΠΟΕΚΤΙΜΟΥΝ το πρόβλημα. Όχι ότι δεν έκαναν (σωστές) κινήσεις, αλλά θεωρώ ότι έκαναν το minimum.
ΕΧΟΥΝ ΔΡΟΜΟ ενώ:
1. η πολιτική θα πρέπει να (ξανά)επικρατήσει έναντι της οικονομίας
2. χρειάζονται και 1-2 ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΦΡΕΣΚΙΕΣ ΙΔΕΕΣ που μέχρι τώρα δεν έχουν ακουστεί
πηγή
Δίνεται έμφαση στο σημείο αυτό καθώς οι εκτιμήσεις του επιτελείου Ομπάμα προφανώς ΥΠΟΕΚΤΙΜΟΥΝ το πρόβλημα. Όχι ότι δεν έκαναν (σωστές) κινήσεις, αλλά θεωρώ ότι έκαναν το minimum.
ΕΧΟΥΝ ΔΡΟΜΟ ενώ:
1. η πολιτική θα πρέπει να (ξανά)επικρατήσει έναντι της οικονομίας
2. χρειάζονται και 1-2 ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΦΡΕΣΚΙΕΣ ΙΔΕΕΣ που μέχρι τώρα δεν έχουν ακουστεί
Παιχνίδι
Κάποιος μπορεί να περάσει πολύ όμορφα παίζοντας με τις υφέσεις της αμερικάνικης οικονομίας μέσω του interactive γραφήματος της WSJ:
http://online.wsj.com/article/SB123574078772194361.html#articleTabs%3Dinteractive
http://online.wsj.com/article/SB123574078772194361.html#articleTabs%3Dinteractive
Καλό Μήνα Μάρτιο 2009
τζενεραλιστής:
Είναι προφανές οτι (...) απο την κρίση θα βγούμε μετά και μόνο όταν βγούν οι ΗΠΑ και οι σημαντικές χώρες της ΕΕ. Για αυτό και επιμένω τόσο πολύ σε αυτά που συμβαίνουν εκεί.........................
Καλό μήνα Μάρτιο 2009
Έχω την εντύπωση πως θα τη χρειαστούμε τη καλή τύχη...
Είναι προφανές οτι (...) απο την κρίση θα βγούμε μετά και μόνο όταν βγούν οι ΗΠΑ και οι σημαντικές χώρες της ΕΕ. Για αυτό και επιμένω τόσο πολύ σε αυτά που συμβαίνουν εκεί.........................
Καλό μήνα Μάρτιο 2009
Έχω την εντύπωση πως θα τη χρειαστούμε τη καλή τύχη...
Subscribe to:
Posts (Atom)
