Μόνιμα και προσωρινά

Είναι κατανοητό το που είμαστε.

Αυτό που δεν είναι κατανοητό είναι τι πρέπει να γίνει. Αλλά ΑΠΟ ΠΟΙΟΥΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΑΝΟΗΤΟ;

Από ότι φαίνεται οι ιθύνοντες, μπορεί να έχουν αναλαμπές [Brown: πρωτοπόρος αλλά μονοδιάστατος στα των αγορών και των επιχειρήσεων, Sarkozy: προστατευτισμός στη βιομηχανία, κάτι θετικοαρνητικό, Οbama: ευρύτατο πλέγμα (φόροι-υγεία-παιδεία-πράσινη ενέργεια) αλλα μάλλον ρηχό - η Μerkel απλά (παρ)ακολουθεί] αλλά ΔΕΝ τολμούν να βρεθούν κατάματα με το τέρας. Τα μέτρα τους είναι (προς το παρόν) αποσπασματικά [εκτός ίσως του Obama] και ίσως να χαρακτηρίζονται ως μη μόνιμα.


Ας θυμηθούμε τη συνήθη επωδό των δημοσιογράφων όταν εκφράζουν στα ρεπορταζ τους την άποψη της Ευρωπαϊκής Ένωσης ή της Επιτροπής σχετικά με τα μέτρα που προτίθεται να λάβει ο (εκάστοτε) εγχώριος υπουργός Οικονομίας & Οικονομικών:
μπλα μπλα θα ζητηθούν από την Ε.Ε. συγκεκριμένα μέτρα και μάλιστα μόνιμου χαρακτήρα μπλα μπλα
μπλα μπλα οι Βρυξέλλες θα ζητήσουν μέτρα μόνιμου χαρακτήρα μπλα μπλα
μπλα μπλα λήψη μέτρων μόνιμου χαρακτήρα, εδώ και τώρα μπλα μπλα

Όσο δεν προαναγγέλονται μέτρα μόνιμου χαρακτήρα για την ενίσχυση της καταναλωτικής ζήτησης [βασιζόμενοι στο "ο καπιταλισμός δεν πεθαίνει" και θα συνεχίσει για ακόμα ένα γύρο ανόδου/καθόδου] μέσω της ενίσχυσης των εισοδημάτων [καθώς ο δανεισμός, ως συμπλήρωση ..στέρεψε] είτε δεν εισάγεται κάποια (πραγματικά) νέα ιδέα θα είμαστε αντιμέτωποι με την εξέλιξη της τρέχουσας συγκυρίας.