Bloomberg
Καθώς οι δανειστές της Ελλάδας αρχίζουν συζητήσεις στην Αθήνα, καλό είναι να πάρουμε μερικές βαθιές ανάσες και να αναλογιστούμε μερικά πράγματα. Πίστευε κανείς ότι η Ελλάδα δεν απειλείται ακόμη με έξοδο από το ευρώ; Οι προκλήσεις που υπήρχαν πριν από τις εκλογές εξακολουθούν να υπάρχουν και αυτό ήταν σαφές τον Ιούνιο, όπως είναι και σήμερα. Η πρόσφατη ένταση οφείλεται σε ένα άρθρο του γερμανικού περιοδικού Der Spiegel και σε σχόλια του Γερμανού αντικαγκελαρίου κ. Φίλιπ Ρέσλερ περί ενδεχόμενης εξόδου της Ελλάδας από το ευρώ.
Αντί να επικεντρωθούμε στις θέσεις που λαμβάνουν οι δύο πλευρές πριν αρχίσουν οι διαπραγματεύσεις, ας εξετάσουμε τις συζητήσεις στην Αθήνα. Αυτές θα επικεντρωθούν στις περικοπές ύψους 5,5% του ΑΕΠ που θα πρέπει να προσδιορίσει η Ελλάδα για τα έτη 2013-2014 προκειμένου να λάβει την επόμενη δόση. Οχι ότι δεν έχει σημειωθεί πρόοδος μέχρι σήμερα. Μετά τις μεταρρυθμίσεις στην αγορά εργασίας τον Φεβρουάριο, η μέση αμοιβή για νέες συμβάσεις εργασίας έχει μειωθεί κατά 22%, ενώ η Ελλάδα έχει μειώσει το δημοσιονομικό της έλλειμμα κατά 6% του ΑΕΠ από το 2009, μεγάλη προσαρμογή όπως και να τη μετρήσει κανείς. Το πρόβλημα είναι ότι με το έλλειμμα στο 9,1% του ΑΕΠ απέχουμε πολύ από το να μειωθεί το ελληνικό χρέος στο 120% του ΑΕΠ μέχρι το 2020. Ο πρωθυπουργός κ. Αντώνης Σαμαράς έχει προτείνει τις αλλαγές που θέλει να γίνουν στη συμφωνία με την τρόικα. Τώρα η Ε.Ε. και το ΔΝΤ θα πρέπει να αποφασίσουν αν θα χαλαρώσουν τις απαιτήσεις και το χρονοδιάγραμμα ή αν ουσιαστικά θα σπρώξουν την Ελλάδα στην έξοδο από το ευρώ.
Ορισμένες από τις ιδέες του κ. Σαμαρά είναι λογικές, όπως για παράδειγμα η πληρωμή των φόρων σε δόσεις και η μείωση του ΦΠΑ στην εστίαση και στα αγροτικά εφόδια. Ωστόσο, πριν εφαρμοστούν αυτές οι αλλαγές, η κυβέρνηση θα πρέπει να περάσει από το Κοινοβούλιο τον νέο φορολογικό νόμο.
Η φοροδιαφυγή παραμένει το πιο πιεστικό πρόβλημα της Ελλάδας. Πολιτικά είναι αδύνατο και παράλογο να ζητάς από τους Γερμανούς να χρηματοδοτούν τις ελληνικές φοροαπαλλαγές, ενώ η φοροδιαφυγή παραμένει ανεξέλεγκτη. Αλλες προτάσεις του κ. Σαμαρά, όπως η αύξηση του κατώτατου μισθού και η αποκατάσταση των συλλογικών διαπραγματεύσεων θα πρέπει να απορριφθούν διότι ακυρώνουν τις πολύ σημαντικές μεταρρυθμίσεις στην αγορά εργασίας. Πιο αμφιλεγόμενη είναι η υπόσχεση της κυβέρνησης να μην απολυθούν εργαζόμενοι από τον δημόσιο τομέα, παρά τη δέσμευση για 150.000 αποχωρήσεις. Ο αριθμός είναι μεγάλος και θα πρέπει να υπάρξει συμβιβασμός μεταξύ των δύο πλευρών.
Τόσο για την τρόικα, όσο και για τους Ελληνες, δεν υπάρχει καλό αποτέλεσμα. Μόνο λιγότερο κακό. Ο κ. Σαμαράς και η κυβέρνηση επιδιώκουν παράταση δύο χρόνων για να εφαρμόσουν τις μεταρρυθμίσεις και να πετύχουν σταδιακή δημοσιονομική προσαρμογή. Αυτός ο επιπλέον χρόνος θα κόστιζε περίπου 16-20 δισ. ευρώ. Αξίζει η τρόικα να δείξει καλή πίστη και να πληρώσει τα χρήματα προκειμένου το πρόγραμμα να γίνει εφαρμόσιμο.
Ο κ. Σαμαράς θα πρέπει να αποδείξει με πράξεις ότι θα εφαρμόσει μεταρρυθμίσεις όπως οι αποκρατικοποιήσεις δημοσίων οργανισμών και το άνοιγμα των «κλειστών» επαγγελμάτων. Ο,τι και να νομίζει ο κ. Ρέσλερ, ο κίνδυνος για εξάπλωση της κρίσης μετά μια ελληνική έξοδο από το ευρώ παραμένει υψηλός και η ζημιά στο πολιτικό εγχείρημα της Ευρώπης θα είναι μόνιμη. Σε σχέση με αυτό το κόστος, 20 δισ. ευρώ είναι ευκαιρία.
http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_economyagor_1_27/07/2012_490352
Καθώς οι δανειστές της Ελλάδας αρχίζουν συζητήσεις στην Αθήνα, καλό είναι να πάρουμε μερικές βαθιές ανάσες και να αναλογιστούμε μερικά πράγματα. Πίστευε κανείς ότι η Ελλάδα δεν απειλείται ακόμη με έξοδο από το ευρώ; Οι προκλήσεις που υπήρχαν πριν από τις εκλογές εξακολουθούν να υπάρχουν και αυτό ήταν σαφές τον Ιούνιο, όπως είναι και σήμερα. Η πρόσφατη ένταση οφείλεται σε ένα άρθρο του γερμανικού περιοδικού Der Spiegel και σε σχόλια του Γερμανού αντικαγκελαρίου κ. Φίλιπ Ρέσλερ περί ενδεχόμενης εξόδου της Ελλάδας από το ευρώ.
Αντί να επικεντρωθούμε στις θέσεις που λαμβάνουν οι δύο πλευρές πριν αρχίσουν οι διαπραγματεύσεις, ας εξετάσουμε τις συζητήσεις στην Αθήνα. Αυτές θα επικεντρωθούν στις περικοπές ύψους 5,5% του ΑΕΠ που θα πρέπει να προσδιορίσει η Ελλάδα για τα έτη 2013-2014 προκειμένου να λάβει την επόμενη δόση. Οχι ότι δεν έχει σημειωθεί πρόοδος μέχρι σήμερα. Μετά τις μεταρρυθμίσεις στην αγορά εργασίας τον Φεβρουάριο, η μέση αμοιβή για νέες συμβάσεις εργασίας έχει μειωθεί κατά 22%, ενώ η Ελλάδα έχει μειώσει το δημοσιονομικό της έλλειμμα κατά 6% του ΑΕΠ από το 2009, μεγάλη προσαρμογή όπως και να τη μετρήσει κανείς. Το πρόβλημα είναι ότι με το έλλειμμα στο 9,1% του ΑΕΠ απέχουμε πολύ από το να μειωθεί το ελληνικό χρέος στο 120% του ΑΕΠ μέχρι το 2020. Ο πρωθυπουργός κ. Αντώνης Σαμαράς έχει προτείνει τις αλλαγές που θέλει να γίνουν στη συμφωνία με την τρόικα. Τώρα η Ε.Ε. και το ΔΝΤ θα πρέπει να αποφασίσουν αν θα χαλαρώσουν τις απαιτήσεις και το χρονοδιάγραμμα ή αν ουσιαστικά θα σπρώξουν την Ελλάδα στην έξοδο από το ευρώ.
Ορισμένες από τις ιδέες του κ. Σαμαρά είναι λογικές, όπως για παράδειγμα η πληρωμή των φόρων σε δόσεις και η μείωση του ΦΠΑ στην εστίαση και στα αγροτικά εφόδια. Ωστόσο, πριν εφαρμοστούν αυτές οι αλλαγές, η κυβέρνηση θα πρέπει να περάσει από το Κοινοβούλιο τον νέο φορολογικό νόμο.
Η φοροδιαφυγή παραμένει το πιο πιεστικό πρόβλημα της Ελλάδας. Πολιτικά είναι αδύνατο και παράλογο να ζητάς από τους Γερμανούς να χρηματοδοτούν τις ελληνικές φοροαπαλλαγές, ενώ η φοροδιαφυγή παραμένει ανεξέλεγκτη. Αλλες προτάσεις του κ. Σαμαρά, όπως η αύξηση του κατώτατου μισθού και η αποκατάσταση των συλλογικών διαπραγματεύσεων θα πρέπει να απορριφθούν διότι ακυρώνουν τις πολύ σημαντικές μεταρρυθμίσεις στην αγορά εργασίας. Πιο αμφιλεγόμενη είναι η υπόσχεση της κυβέρνησης να μην απολυθούν εργαζόμενοι από τον δημόσιο τομέα, παρά τη δέσμευση για 150.000 αποχωρήσεις. Ο αριθμός είναι μεγάλος και θα πρέπει να υπάρξει συμβιβασμός μεταξύ των δύο πλευρών.
Τόσο για την τρόικα, όσο και για τους Ελληνες, δεν υπάρχει καλό αποτέλεσμα. Μόνο λιγότερο κακό. Ο κ. Σαμαράς και η κυβέρνηση επιδιώκουν παράταση δύο χρόνων για να εφαρμόσουν τις μεταρρυθμίσεις και να πετύχουν σταδιακή δημοσιονομική προσαρμογή. Αυτός ο επιπλέον χρόνος θα κόστιζε περίπου 16-20 δισ. ευρώ. Αξίζει η τρόικα να δείξει καλή πίστη και να πληρώσει τα χρήματα προκειμένου το πρόγραμμα να γίνει εφαρμόσιμο.
Ο κ. Σαμαράς θα πρέπει να αποδείξει με πράξεις ότι θα εφαρμόσει μεταρρυθμίσεις όπως οι αποκρατικοποιήσεις δημοσίων οργανισμών και το άνοιγμα των «κλειστών» επαγγελμάτων. Ο,τι και να νομίζει ο κ. Ρέσλερ, ο κίνδυνος για εξάπλωση της κρίσης μετά μια ελληνική έξοδο από το ευρώ παραμένει υψηλός και η ζημιά στο πολιτικό εγχείρημα της Ευρώπης θα είναι μόνιμη. Σε σχέση με αυτό το κόστος, 20 δισ. ευρώ είναι ευκαιρία.
http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_economyagor_1_27/07/2012_490352
No comments:
Post a Comment