Πρόσφατα συμφωνήθηκε στην Ε.Ε. η ενίσχυση της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων με 10 δισ. ευρώ, ποσό που θα αποφέρει νέες επενδύσεις ύψους 60 δισ. ευρώ. Παράλληλα, τα κράτη–μέλη και το Ευρωκοινοβούλιο συμφώνησαν να χρηματοδοτήσουν με 230 εκατ. ευρώ τα λεγόμενα ευρωομόλογα έργων (project bonds) για έργα υποδομής στην Ε.Ε. Σε επόμενη φάση η προσδοκώμενη επένδυση υπολογίζεται σε 4,6 δισ. ευρώ.
Στην πραγματικότητα τα ποσά αυτά είναι σταγόνες στον ωκεανό. Αρκεί να αναφερθούν ενδεικτικά τα εξής μεγέθη, για να γίνουν οι συγκρίσεις:
Πρώτον, τα 230 εκατ. ευρώ των project bonds είναι όση περίπου η μισή ημερήσια εκροή καταθέσεων του τελευταίου διαστήματος από τις ελληνικές τράπεζες.
Δεύτερον, τα 4,6 δισ. ευρώ των project bonds μακροπρόθεσμα είναι όσα τα επιπλέον μέτρα λιτότητας που προβλέπονταν στο μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα του 2011. Τα μέτρα αυτά αφαίρεσαν από την ελληνική οικονομία τα αντίστοιχα κεφάλαια.
Τρίτον, τα 10 δισ. ευρώ με τα οποία θα ενισχυθεί η Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων είναι λιγότερα από τα 11,6 δισ. ευρώ που θα πρέπει να περικόψει επιπλέον η Ελλάδα για την επόμενη διετία.
Τέταρτον, οι επενδύσεις 60 δισ. ευρώ μέσω ΕΤΕπ είναι λιγότερα από τα μέτρα λιτότητας των δύο Μνημονίων της Ελλάδας για την περίοδο 2010–2014.
Οταν λοιπόν τα ποσά αυτά φαίνονται σχετικά μικρά για την Ελλάδα με ΑΕΠ 200 δισ. ευρώ, πόσω μάλλον για ολόκληρη Ευρωζώνη, όπου μόνο το ΑΕΠ της Ισπανίας είναι 1 τρισ. ευρώ.
Τα μέτρα λιτότητας, ύψους 65 δισ. ευρώ, από τα δύο Μνημόνια στην Ελλάδα ελήφθησαν προκειμένου να αφαιρεθούν από την ελληνική οικονομία, ώστε να «ξεφουσκώσει». Για τον λόγο αυτό προέκυψε η ύφεση. Οσο κι αν δεν τονίζεται επισήμως, αυτός ήταν ο σκοπός: να ξεφουσκώσει η ελληνική οικονομία (εσωτερική υποτίμηση). Ετσι, το ΑΕΠ της Ελλάδας από τα 245 δισ. ευρώ έφτασε σήμερα στα 200 δισ. και αναμένεται να περιοριστεί περισσότερο τα επόμενα δύο χρόνια. Αυτό σημαίνει ότι, για να υπάρξει ανάπτυξη και να επανέλθει στα προ κρίσης επίπεδα, θα πρέπει να «ξαναμπούν στο σύστημα» περίπου 65 δισ. ευρώ. Ποια μέτρα ή ποιο πρόγραμμα υπόσχεται κάτι τέτοιο; Κανένα.
Τα μέτρα για την ανάπτυξη είναι επιμέρους τονωτικές ενέσεις, κυρίως σε ψυχολογικό επίπεδο. Μάλιστα, αρκετοί υποστηρίζουν –ειδικά για την περίπτωση της Ελλάδας– ότι, αν δεν αποκατασταθεί πρώτα το δημοσιονομικό πρόβλημα, τότε όσα χρήματα κι αν πέσουν στην οικονομία δεν πρόκειται να αλλάξει τίποτα, αντίθετα μπορεί να δημιουργηθούν στρεβλώσεις. Διότι, σε κατάσταση χρεοκοπίας δεν λειτουργεί το τραπεζικό σύστημα, ενώ η αβεβαιότητα απομακρύνει τις επενδύσεις και οποιαδήποτε διάθεση για κατανάλωση, προσλήψεις, επεκτάσεις κ.λπ. Επομένως, και στην περίπτωση που πέσουν χρήματα από τον ουρανό, το πιθανότερο είναι να «μπουν στην άκρη για ώρα ανάγκης», να κρυφτούν στα σεντούκια ή να φύγουν στο εξωτερικό. Σε ότι αφορά τις υπόλοιπες οικονομίες με δημοσιονομικά προβλήματα και ειδικότερα για τις ανεπτυγμένες, το συνέδριο του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου κατέληξε ότι οι περικοπές δαπανών ή η αύξηση φόρων είναι απαραίτητα μέτρα για τη δημοσιονομική εξυγίανση. Αν όμως αυτά επιβληθούν απότομα, τότε η προσαρμογή γίνεται επίπονη και υπάρχει ο κίνδυνος για φαύλο κύκλο «ελλειμμάτων - λιτότητας - ύφεσης - ελλειμμάτων - λιτότητας...».
http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_economyagor_1_17/06/2012_485785
No comments:
Post a Comment