The Economist
Οι περισσότεροι άνθρωποι δίνουν μεγάλη προσοχή στο ύψος της αμοιβής τους. Τείνουν όμως να ενδιαφέρονται πολύ λιγότερο για τη σύνταξή τους, παρόλο που η οικονομική ευημερία τους τα τελευταία 20-30 χρόνια της ζωής τους εξαρτάται απ’ αυτήν. Είναι κρίμα, δεδομένου ότι την ευθύνη για την παροχή σύνταξης επωμίζονται όλο και περισσότερο οι ιδιώτες παρά οι εταιρείες. Περίπου το 70% των συνταξιοδοτικών πλάνων στις ΗΠΑ είναι πλάνα που βασίζονται στις καθορισμένες εισφορές, πράγμα που σημαίνει ότι το τελικό ποσό της σύνταξης εξαρτάται από την απόδοση της επένδυσης. Στη Βρετανία το ποσοστό αντίστοιχων πλάνων αυξήθηκε από 8% το 2001 σε 39% το 2011. Ωστόσο, η χαμηλή απόδοση των μετοχών έχει περιορίσει το ύψος των κερδών που αποκομίζουν οι επενδυτές από τις αποταμιεύσεις τους. Στο μεταξύ, τα πολύ χαμηλά επιτόκια δανεισμού και η αύξηση του προσδόκιμου ζωής σημαίνουν ότι πλέον απαιτείται πολύ μεγαλύτερο κεφάλαιο για να αποδώσει μια συγκεκριμένη σύνταξη. Το μεγαλύτερο κόστος συνταξιοδότησης είναι ο βασικός λόγος που οι εταιρείες σταμάτησαν να προσφέρουν στους εργαζομένους τους συνταξιοδοτικά πλάνα, σύμφωνα με τα οποία ο εργαζόμενος θα λάβει ένα συγκεκριμένο ποσό σύνταξης.
Υπάρχει όμως ένας τρόπος να προσφέρει κανείς μια εγγυημένη σύνταξη. Εφόσον οι επενδυτές αγοράσουν κυβερνητικά ομόλογα συνδεδεμένα με τον πληθωρισμό, οι αποταμιεύσεις τους θα είναι προστατευμένες, εκτός και αν χρεοκοπήσει η κυβέρνηση. Και αυτή η λύση όμως έχει κόστος, διότι οι αποδόσεις είναι εξαιρετικά χαμηλές. Γι’ αυτό τα περισσότερα εταιρικά και κρατικά συνταξιοδοτικά ταμεία επιλέγουν να αναλαμβάνουν περισσότερο ρίσκο (συνήθως αγοράζοντας μετοχές) με την ελπίδα ότι τα υψηλότερα κέρδη θα τους επιτρέψουν να μειώσουν τις εισφορές. Θεωρητικά στις αγορές παραγώγων μπορεί κανείς να ασφαλίσει τις τοποθετήσεις του, ωστόσο η ασφάλεια, ιδίως η μακροπρόθεσμη, είναι ακριβή. Οι λογιστές εξετάζουν άλλους τρόπους όπως τις εξαιρετικά εξελιγμένες στρατηγικές αντιστάθμισης κινδύνων χρησιμοποιώντας μεθόδους διασποράς μετοχών με σκοπό να μοιραστεί το ρίσκο και τελικά η αγορά ασφάλειας να είναι φθηνότερη. Η πρόσφατη κρίση ανέδειξε ότι οι ασφαλιστικές εταιρείες και οι επενδυτικές τράπεζες (οι πιθανοί ασφαλιστές) δεν είναι τόσο αξιόπιστες ώστε να θεωρήσει κανείς ότι θα υπάρχουν και σε μερικές δεκαετίες. Προκύπτει, λοιπόν, το ερώτημα αν θα πρέπει να παρέμβει η κυβέρνηση. Η τελευταία ίσως να μη θελήσει να αναλάβει νέες, μη χρηματοδοτούμενες, μακροπρόθεσμες υποχρεώσεις. Αν όμως μπορούσε να εγγυηθεί την απόδοση των συνταξιοδοτικών εισφορών, ίσως να πείθονταν οι εργαζόμενοι να αποταμιεύουν περισσότερο. Και αν δεν θέλουν ν’ αποταμιεύουν περισσότερο απ’ όσο σήμερα, μπορεί ούτως ή άλλως να καταλήξουν να εξαρτώνται από τα κρατικά επιδόματα.
http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_economyagor_1_11/11/2012_501308
Οι περισσότεροι άνθρωποι δίνουν μεγάλη προσοχή στο ύψος της αμοιβής τους. Τείνουν όμως να ενδιαφέρονται πολύ λιγότερο για τη σύνταξή τους, παρόλο που η οικονομική ευημερία τους τα τελευταία 20-30 χρόνια της ζωής τους εξαρτάται απ’ αυτήν. Είναι κρίμα, δεδομένου ότι την ευθύνη για την παροχή σύνταξης επωμίζονται όλο και περισσότερο οι ιδιώτες παρά οι εταιρείες. Περίπου το 70% των συνταξιοδοτικών πλάνων στις ΗΠΑ είναι πλάνα που βασίζονται στις καθορισμένες εισφορές, πράγμα που σημαίνει ότι το τελικό ποσό της σύνταξης εξαρτάται από την απόδοση της επένδυσης. Στη Βρετανία το ποσοστό αντίστοιχων πλάνων αυξήθηκε από 8% το 2001 σε 39% το 2011. Ωστόσο, η χαμηλή απόδοση των μετοχών έχει περιορίσει το ύψος των κερδών που αποκομίζουν οι επενδυτές από τις αποταμιεύσεις τους. Στο μεταξύ, τα πολύ χαμηλά επιτόκια δανεισμού και η αύξηση του προσδόκιμου ζωής σημαίνουν ότι πλέον απαιτείται πολύ μεγαλύτερο κεφάλαιο για να αποδώσει μια συγκεκριμένη σύνταξη. Το μεγαλύτερο κόστος συνταξιοδότησης είναι ο βασικός λόγος που οι εταιρείες σταμάτησαν να προσφέρουν στους εργαζομένους τους συνταξιοδοτικά πλάνα, σύμφωνα με τα οποία ο εργαζόμενος θα λάβει ένα συγκεκριμένο ποσό σύνταξης.
Υπάρχει όμως ένας τρόπος να προσφέρει κανείς μια εγγυημένη σύνταξη. Εφόσον οι επενδυτές αγοράσουν κυβερνητικά ομόλογα συνδεδεμένα με τον πληθωρισμό, οι αποταμιεύσεις τους θα είναι προστατευμένες, εκτός και αν χρεοκοπήσει η κυβέρνηση. Και αυτή η λύση όμως έχει κόστος, διότι οι αποδόσεις είναι εξαιρετικά χαμηλές. Γι’ αυτό τα περισσότερα εταιρικά και κρατικά συνταξιοδοτικά ταμεία επιλέγουν να αναλαμβάνουν περισσότερο ρίσκο (συνήθως αγοράζοντας μετοχές) με την ελπίδα ότι τα υψηλότερα κέρδη θα τους επιτρέψουν να μειώσουν τις εισφορές. Θεωρητικά στις αγορές παραγώγων μπορεί κανείς να ασφαλίσει τις τοποθετήσεις του, ωστόσο η ασφάλεια, ιδίως η μακροπρόθεσμη, είναι ακριβή. Οι λογιστές εξετάζουν άλλους τρόπους όπως τις εξαιρετικά εξελιγμένες στρατηγικές αντιστάθμισης κινδύνων χρησιμοποιώντας μεθόδους διασποράς μετοχών με σκοπό να μοιραστεί το ρίσκο και τελικά η αγορά ασφάλειας να είναι φθηνότερη. Η πρόσφατη κρίση ανέδειξε ότι οι ασφαλιστικές εταιρείες και οι επενδυτικές τράπεζες (οι πιθανοί ασφαλιστές) δεν είναι τόσο αξιόπιστες ώστε να θεωρήσει κανείς ότι θα υπάρχουν και σε μερικές δεκαετίες. Προκύπτει, λοιπόν, το ερώτημα αν θα πρέπει να παρέμβει η κυβέρνηση. Η τελευταία ίσως να μη θελήσει να αναλάβει νέες, μη χρηματοδοτούμενες, μακροπρόθεσμες υποχρεώσεις. Αν όμως μπορούσε να εγγυηθεί την απόδοση των συνταξιοδοτικών εισφορών, ίσως να πείθονταν οι εργαζόμενοι να αποταμιεύουν περισσότερο. Και αν δεν θέλουν ν’ αποταμιεύουν περισσότερο απ’ όσο σήμερα, μπορεί ούτως ή άλλως να καταλήξουν να εξαρτώνται από τα κρατικά επιδόματα.
http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_economyagor_1_11/11/2012_501308
No comments:
Post a Comment